Fantasy Gate - Η Ελληνική Μητρόπολη της Φαντασίας

Κιγκλιδωματα

2012-01-13T10:03:00.000-08:00

από Κυριάκο Χαλκόπουλο

Κιγκλιδώματα

Φυσικά και δεν μου διαφεύγει το τι ήθελε να δείξει ο Κωνσταντίνος.

Με αυτό εννοώ βέβαια ότι έχω σχηματίσει τις εικασίες μου, και από μνήμης διαμόρφωσα εκ των υστέρων κάποια αντίληψη για την επικρατέστερη πιθανότητα ερμηνείας της πράξης του. Αλλά αυτό, όλη αυτή η έγνοια για τούτη την πράξη, βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της επιδίωξης του Κωνσταντίνου.

Είναι σχεδόν σαν ένα παράξενο παιχνίδι, σα να κύλησε ένα γρανάζι και να παρέσυρε και άλλα, πολλά, σε αδιευκρίνιστα βάθη και ύψη. Ήταν ο Κωνσταντίνος κάποιος που είχε διαισθανθεί την εντύπωση που θα μου έκανε η πράξη του, ή απλώς είχε κατά νου κάτι πολύ γενικότερο, ή ακόμα και ειδικά κάτι που διέφερε καθοριστικά από τη δική μου εντύπωση;

Σίγουρα η πράξη του έμοιαζε με κάτι που βλέπει κανείς σε ένα όνειρο. Σε έναν φρικτό εφιάλτη θα μπορούσε να παρατηρήσει κάτι τέτοιο, και να τρομάξει, ή ακόμα και να μην τρομάξει διότι το ακριβές νόημα του θα ήταν κάποιο που δεν είχε – πέρα από τη φοβερή επιφάνεια – κάποια ανησυχητική σημασία. Αλλά εδώ δεν ήταν ένα όνειρο. Εδώ δεν ήταν ένα σύμβολο. Εδώ αναγκάστηκα να δω, μαζί με τους παλιούς μας συμμαθητές, έναν αληθινό άνθρωπο, από σάρκα και οστά, να κάνει κάτι που δε θα μπορούσε να παραβλεφτεί από κανέναν πλέον.

Βέβαια έχω το φιλοσοφικό δοκίμιο του Κωνσταντίνου, το κρατώ στο τετράδιο που μου έδωσε. «Η θεωρία της κρίσιμης κίνησης» είναι ο τίτλος του. Πολλές φορές έχω αναστενάξει διαβάζοντας ξανά αυτά τα γνώριμα γράμματα που σχηματίζουν τη μισητή εδώ και καιρό φράση. Η θεωρία της κρίσιμης κίνησης. Η θεωρία πως ουσιαστικά μπορεί κανείς να ελπίζει ότι θα επηρεάσει κάποιον με έναν σαφή και προσδιορισμένο τρόπο μόνο αν προβεί σε δραματικές κινήσεις.

Γιατί όμως ήθελε τόσο να μας επηρεάσει; Και, από την άλλη, πουθενά στο σύντομο αυτό δοκίμιο του δεν φαίνεται κάποια θέληση να συμβεί απολύτως αυτό που συνέβη. Συνεπώς- και είμαι σχεδόν βέβαιος γι’ αυτό – έκανε έναν λανθασμένο υπολογισμό. Βέβαια υπάρχει μια άσχημη εικόνα μέσα μου, μια εικόνα που θα ήθελα να τη σβήσω, μια εικόνα που επιδρά στον εσωτερικό μου κόσμο σαν ένα σφυρί που διαλύει διαρκώς τα τοιχώματα της ηρεμίας με τα οποία επιχειρώ εκατό φορές να τριγυρίσω τον εαυτό μου.

Οπωσδήποτε δεν θα κερδίσω κάτι με τέτοιες σημειώσεις όμως. Καλύτερα να αναφερθώ ευθέως σε αυτό που είδα, το περασμένο βράδυ.

Στεκόμασταν μπροστά από το ναό της Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη, την πόλη όπου όλοι μας γεννηθήκαμε, στο απόλυτο κέντρο της. Απέναντι από το μέρος όπου είχαμε σταθεί, ακουμπώντας τις πλάτες μας στο κιγκλίδωμα πάνω από το ναό που είναι σε ένα επίπεδο χαμηλότερο από εκείνο της σύγχρονης πόλης, υπήρχε το κτίριο ενός ακόμα γνωστού μας που τον περιμέναμε να κατέβει.

«Κοιτάξτε λίγο» πρόφερε ο Κωνσταντίνος κάποια στιγμή. Περπάτησε προς ένα φανοστάτη που ήταν πλάι του, στάθηκε κάτω από το φως του, κλείνοντας τα μάτια του για ένα δευτερόλεπτο. Έπειτα τα άνοιξε, αναστέναξε ήρεμα και χαμογέλασε, γυρνώντας προς το μέρος μου. «Να θυμάσαι τη θεωρία» μου είπε, και νομίζω ότι χαιρόταν ακόμα περισσότερο που όλοι – εκτός από έναν - τώρα τον κοιτούσαν. Την επόμενη στιγμή πέρασε πάνω από το κιγκλίδωμα και έπεσε στο προαύλιο της εκκλησίας.

Συγκράτησα πολλές εικόνες από αυτή την πτώση. Πώς το σώμα του μίκραινε δραματικά, επισημαίνοντας το βάθος στο οποίο πήγαινε. Το ένα του χέρι κινούταν κυκλικά καθώς έπεφτε, και έχω μια εικασία και για το λόγο που συνέβαινε αυτό, αλλά σχεδόν δεν αντέχω να τη σημειώσω:
Ο Κωνσταντίνος κάποτε μου είχε αναφέρει ότι όταν ήταν σε προσχολική ηλικία και αναγκάστηκε όπως όλα τα παιδιά να περάσει από τους διάφορους εμβολιασμούς, είχε αναπτύξει ένα τέχνασμα για να τους υπομένει. Ο ιδιαίτερος πόνος του πρώτου εμβολιασμού φαίνεται ότι του είχε κάνει τόσο εντύπωση που έπρεπε να βρει κάτι που θα τον μετέτρεπε σε έναν καθοριστικά πιο άτονο. Όντως τις επόμενες φορές δεν διαμαρτυρήθηκε ούτε φώναξε καθώς η βελόνα τρυπούσε το δέρμα του. Αυτό διότι απλώς κινούσε το άλλο χέρι του στην άκρη του, ανεπαίσθητα (διότι δεν ήθελε να τον δει κανείς) μεταφέροντας την προσοχή του τεχνητά σε εκείνη την κίνηση, έτσι ώστε να είναι αφοσιωμένος στη μελέτη της όταν η βελόνα θα επιχειρούσε να του υπομνήσει την αιχμηρή της παρουσία.

Ακολούθως νομίζω ότι τώρα, καθώς γκρεμιζόταν, κουνούσε έτσι το χέρι του για να πάει εκεί η προσοχή του, και όχι στον απότομο και απαίσιο πόνο που θα ένοιωθε σε λίγο, σε τόσο λίγο, τόσο λίγο όσο γρήγορα κινούταν κυκλικά το χέρι…

Αλλά όλα αυτά δεν αποτελούν ολόκληρη την εντύπωσή μου από αυτή την «κρίσιμη κίνηση» του παλιού μου συμμαθητή.

Υπάρχει ακόμα ένα άγνωστο σημείο, ένα σημείο στο οποίο δε θα πάρω ποτέ απάντηση. Ότι ο Κωνσταντίνος μισούσε τους άλλους γνωστούς μας το ξέρω θετικά, και σίγουρα ήθελε να τους «μπερδέψει» με αυτή του την πράξη. Δεν αμφιβάλω πως όπως σημείωσε στο δοκίμιο του το αποτέλεσμά της σε ένα «αδύναμο μυαλό, που δεν μπορεί να κατανοήσει όλες τις λεπτές σχέσεις των πραγμάτων» θα ήταν να υποστούν έναν βαθύ φόβο, ένα σάστισμα, μια φοβερή έκπληξη. Ήθελε, σίγουρα, αυτή του η πράξη να μείνει χαραγμένη για πάντα σε εκείνους τους εχθρικούς ανθρώπους.
Δεν ξέρω αν το κατάφερε αυτό, και είναι αυτή η δεύτερη σημαντική μου απορία για ό,τι συνέβη το περασμένο βράδυ.

Η άλλη απορία είναι πιο κύρια όμως. Είναι η απορία αν ο Κωνσταντίνος θεωρούσε ότι αληθινά αυτή του η πράξη θα είχε τη συνέπεια τη μόνιμη που είχε τελικά στ’ αλήθεια. Μήπως νόμιζε ότι απλώς θα τραυματιζόταν; Ήταν δυνατό να είναι τόσο πλανεμένος που να εκτιμούσε πως ίσως ακόμα και να κατόρθωνε μετά από λίγο, εν ανάγκη υποβασταζόμενος, να ανέβει στο προηγούμενο ύψος όπου βρισκόμασταν; Δεν μπορώ να θεωρήσω ότι είχε μια τόσο εκτός πραγματικότητας κρίση, αυτός ο τόσο διανοητικός άνθρωπος! Από την άλλη νομίζω ότι θα ήταν υπερβολικό, και συνάμα νοσηρά εντυπωσιακό, να ήθελε όντως να κομματιαστεί το κεφάλι του πάνω σε μια από τις πέτρες στην αυλή.

Το δοκίμιο του είναι η μόνη πηγή πληροφοριών για όσα έγιναν. «Να ζήσεις έχοντας κάνει την κρίσιμη κίνηση, να επιβιώσεις ενώ γύρω σου έχεις ρημάξει τους εχθρούς σου, υπολογίζοντας λεπτές ισορροπίες που ποτέ δεν θα καταφέρουν να κατανοήσουν και που γι’ αυτό θα συντριβούν από την άτεγκτη επίδραση τους, αυτός είναι ο στόχος της δραματικής κίνησης».

Μα αυτό φαίνεται ότι περιγράφει ξεκάθαρα ότι δεν είχε κατά νου ότι θα αφανιζόταν από αυτή την πράξη. Ή μήπως έκανα λάθος εγώ στις σκέψεις μου; Μήπως όντως ο Κωνσταντίνος είχε συνυπολογίσει ότι ένας από τους άλλους δεν είχε γυρίσει προς το μέρος του, και φοβόταν ότι δεν θα τον επηρέαζε εκείνον τον ίδιο βαθιά αν απλώς έσπαζε κάποιο μέλος, αλλά δεν είχε τη θανάσιμη κατάληξη το άλμα του στην πράσινη αυλή;

Μήπως είχε σκεφτεί και αυτή την πιθανότητα, μήπως τον είχε βασανίσει για τα δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν της θέασης εκείνου του κακού εχθρού του, που αδιαφορούσε και τώρα γι’ αυτόν και που θα ήθελε να τον διακωμωδήσει αν του δινόταν η ευκαιρία, και τελικά πήρε την απόφαση, ενδίδοντας σε ένα μίσος που μόνο κολοσσιαίο μπορεί να χαρακτηριστεί, να επιχειρήσει να σπάσει το ηθικό και εκείνου του τελευταίου διώκτη;

Κακόμοιρε Κωνσταντίνε! Αν αυτό επιδίωκες τότε το πέτυχες. Από όλους εκείνος ο γνωστός μας υπέστη την πιο προφανή κατάρρευση, έκανε εμετό μόλις κοίταξε στο προαύλιο και έμεινε αμίλητος για ώρα ξαπλωμένος πλάι στα κιγκλιδώματα. Τον νίκησες, Κωνσταντίνε, μπορείς να με ακούσεις; Τον νίκησες! Τον επηρέασες βαθιά, πιο βαθιά από ό,τι θα ήταν δυνατό δίχως τη δραματική κίνηση, διότι τότε ακόμα το μίσος του και η διάθεση χλευασμού εναντίον σου θα τον καθιστούσαν άτρωτο στην οποιανδήποτε συμπεριφορά σου, είτε επιθετική είτε κατευναστική.

Και τώρα εγώ, εγώ ο μοναδικός σου φίλος, στέκομαι πάνω από εκείνη τη ματωμένη πέτρα. Η είσοδος της εκκλησίας έχει προσωρινά σφραγιστεί, αλλά από το κιγκλίδωμα, από ψηλά, μπορώ να δω το σημείο της αναίρεσης σου. Και ελπίζω, ελπίζω Κωνσταντίνε, κάποτε να βρεις μια δικαίωση για αυτή σου την πράξη. Εγώ από την πλευρά μου θα κρατήσω το δοκίμιο σου για πάντα στη σκέψη μου. Εις το επανιδείν! Σε έναν κόσμο λιγότερο άγριο, σε έναν κόσμο με λιγότερη ανάγκη κανείς να αγριέψει για να αντιταχθεί στην ήδη γιγαντωμένη αγριότητα γύρω του.

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του Gilad.________________________________

Fantasy Links

2012-01-13T10:02:00.000-08:00

από Κώστα Βουλαζέρη

Fantasy Links Δεκεμβρίου-Ιανουαρίου

Το Ζεν και η Τέχνη της Δημιουργίας.
Οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος σύμφωνα με τα κόμιξ της δεκαετίας του '40.
Ρομποτικές αράχνες για δύσκολες αποστολές.
50+ εικόνες με θέμα τη Μυθολογία Κθούλου.
Η Εγκυκλοπαίδεια του Θανάτου -- ό,τι θέλατε να ξέρετε για τον θάνατο.
Inspiration Pad Pro v2.0 -- χρήσιμο πρόγραμμα για παιχνίδια ρόλων, αφηγηματικά παιχνίδια, ή αν σ'αρέσει να φτιάχνεις πίνακες που εξάγουν τυχαία αποτελέσματα.
Τα κακά των κοινωνικών δικτύων.
Technical Vocabularies - Games for May, των Alan Moore και Steve Moore, δωρεάν online.
Συνέντευξη με τον συγγραφέα Thomas Ligotti.
Συνέντευξη με τη συγγραφέα Tanith Lee.
Συνέντευξη με μια πειρατίνα ηλεκτρονικών κόμιξ.
Μερικά links για το μέλλον των βιβλίων και των ηλεκτρονικών βιβλίων.
Ο server των Wikileaks βρίσκεται σ'ένα κρησφύγετο μέσα σ'ένα βουνό.
Η γνώμη του ηθοποιού Peter Dinklage (Tyrion) για τη σειρά Game of Thrones, και τους νάνους εν γένει.
«Τεχνικά εφικτή» η παραγωγή ηλιακής ενέργειας στο Διάστημα.
Οι 10 καλύτερες αποδράσεις στην επιστημονική φαντασία.
Doodle of Boredom -- ξεκαρδιστικά σκίτσα.
Τέχνη του φανταστικού από τον κόσμο του Gor.
Η λογοτεχνία του Arthur Machen.
Το μυστηριώδες αερόπλοιο του 1896-97.
Weird Fiction Review -- ένας νέος ιστότοπος για την παράξενη λογοτεχνία.
Ζωγραφική από τον J.R.R. Tolkien με θεματολογία το The Hobbit, που ώς τώρα δεν είχε ανακαλυφθεί.
Emblemata Nova.
The Artillery Book -- εκρήξεις και πυροβόλα στον 16ο αιώνα.
Πώς να πάρεις ιδέες για να ξεκινήσεις να γράφεις λογοτεχνικές ιστορίες.
Πώς να γράφεις για τους κακούς στη λογοτεχνία.
Μπορούν 13 κρυστάλλινα κρανία να σώσουν τον κόσμο από την καταστροφή του 2012;
Frontiers of Zoology -- αφιερωμένα στην κρυπτοζωολογία.
Εξώφυλλα παράξενης λογοτεχνίας από το Arkham House.
Πόστερ με τους Οίκους των ευγενών του Westeros (Α Song of Ice and Fire).
Συνέντευξη με τον καλλιτέχνη Stephen Hickman.
Τα 100 καλύτερα βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας και επιστημονικής φαντασίας.
Υπάρχει περίπτωση ποτέ η ταινία να είναι καλύτερη από το μυθιστόρημα;
Τhe Open Source Order of the Golden Dawn.
Χαμένοι στη μετάφραση φανταστικών κόσμων.
Genesis: ένα δημιουργικό αφηγηματικό παιχνίδι.
Τέχνη, Μονομαχίες, και Νεκρομαντεία: Η Αυτοβιογραφία του Benvenuto Cellini.
Πώς το ζάρι ανιχνεύει το ψέμα.
Γνωρίστε τον καταπληκτικό John Silence του Algernon Blackwood, καθώς και Dr. Martin Hesselius του Sheridan Le Fanu.
New Pulp.
Hero (& Heroine) Histories -- παλιά κόμιξ.
Aurora Wolf -- περιοδικό φανταστικής λογοτεχνίας και επιστημονικής φαντασίας.
Ντετέκτιβ, κι ακόμα περισσότεροι ντετέκτιβ.
Catspaw -- sword & sorcery webcomic.
Πιγκουίνος από κομμάτια γραφομηχανής.

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του bluebaby3296..
________________________________

Ελληνικες παραδοξες περιπετειες

2012-01-13T10:01:00.000-08:00

από Ράνια Ιωάννου (melian)

Ελληνικές παράδοξες περιπέτειες

Η τέχνη δεν σταματά να παράγει τους καρπούς της, ακόμη και σε καιρούς χαλεπούς, όπως οι σημερινοί. Ίσως μάλιστα τέτοιες εποχές να αυξάνουν την ανάγκη για έκφραση, καθιστώντας την τέχνη ακόμη πιο παραγωγική.

Μια συλλογή διηγημάτων του Γιάννη Μαργέτη έρχεται να προστεθεί στα έργα των νέων δημιουργών που συνεχίζουν την ελληνική λογοτεχνική παράδοση του φανταστικού. Η συλλογή «Παράδοξη περιπέτεια» αποτελείται από δέκα διηγήματα που στόχο έχουν να μας εκπλήξουν, να μας ταξιδέψουν, να μας προβληματίσουν και να μας μεταφέρουν ένα βήμα πιο κοντά στην άλλη πλευρά, εκεί που όλα είναι δυνατά.

Ο ίδιος προσπαθεί από την πρώτη στιγμή να μας εισαγάγει στην ατμόσφαιρα του έργου του: «Ξαφνικά, στέκομαι στο χείλος του πεζοδρομίου μιας πολυσύχναστης λεωφόρου. Δεν θυμάμαι πώς βρέθηκα στο συγκεκριμένο σημείο. Δεν υπάρχει κάποιος πρόλογος για την ιστορία τούτη. Απλά στέκομαι εκεί που στέκομαι. Νιώθω πως το σώμα μου έφτασε στον τόπο αυτό πριν αφιχθεί η συνείδησή μου. Υποθέτω ότι θέλω να διασχίσω κάθετα τη λεωφόρο, αλλά δεν στέκομαι καν σε διάβαση πεζών. Στρέφομαι προς τα εκεί όπου νόμιζα ότι ήταν η διάβαση και αρχίζω να περπατώ. Η πορεία μου δεν θα έπρεπε να διαρκέσει πολύ, αλλά κατά έναν παράξενο λόγο, η διάβαση, που νόμιζα ότι είχα δει, δεν υπήρχε».

Τα κείμενα της συλλογής ακολουθούν το μοτίβο του μαγικού ρεαλισμού, ακροβατώντας έντεχνα ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο, έντονα επηρεασμένα από την τεχνική του Λατινοαμερικανού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το μέγεθος των διηγημάτων, που συχνά δεν ξεπερνά τις τρεις σελίδες. Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο συγγραφέας στην εισαγωγή, πρόκειται για μια συνειδητή επιλογή, βασισμένη στην καλλιτεχνική του αντίληψη (που φαίνεται να μοιράζεται και με τον Έντγκαρ Άλαν Πόε πέρα από τον Μπόρχες). Άλλωστε, σύμφωνα με τη γνώμη των δύο εκ των πιο αναγνωρισμένων διηγηματογράφων, αυτό που μετρά δεν είναι η ποσότητα. Σημασία έχει να μπορεί κανείς να διακρίνει πόσο ακριβώς χώρο και χρόνο χρειάζεται για να πει όσα θέλει, συνοπτικά, χωρίς να πλατιάζει και να κουράζει τελικά τον αναγνώστη. Η τεχνική αυτή αποδεικνύεται πολύ εύστοχη και δείχνει να ταιριάζει στον γρήγορο και συχνά κοφτό τρόπο γραφής του Έλληνα συγγραφέα.

Η συλλογή δανείστηκε τον τίτλο της από το ομώνυμο διήγημα που περιέχεται σε αυτήν, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να προσκαλέσει τον αναγνώστη στον «παράδοξο» κόσμο που γεννήθηκε μέσα στο μυαλό του συγγραφέα. Η εκδοτική απόπειρα είναι η πρώτη του Γιάννη Μαργέτη, ο οποίος υπήρξε αρθρογράφος της έντυπης μορφής του περιοδικού «Ρεσάλτο» επί τέσσερα συναπτά έτη. Η προσεγμένη έκδοση, 93 μόλις σελίδων, κυκλοφορεί με τη βοήθεια του εκδοτικού οίκου Οσελότος.

* σημείωση 1: το άρθρο αυτό αποτελεί αναδημοσίευση από τη στήλη F... for Fantasy που δημοσιεύεται κάθε εβδομάδα στο περιοδικό Φαινόμενα (τεύχος 59).
σημείωση 2: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του ruskatukka.
________________________________

Limit

2012-01-12T10:56:00.000-08:00

Limit

Φρανκ Σέτσινγκ

Στο δελτίο τύπου που έφτασε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο διαβάσαμε τα εξής:

"Το νέο μυθιστόρημα του Φρανκ Σέτσινγκ επιτέλους και στα ελληνικά! Η αναμονή έφτασε στο τέλος της και σύντομα θα έχουμε στα χέρια μας το νέο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας Limit,

με το οποίο ο γερμανός συγγραφέας μάς ταξιδεύει σε νέους, αχαρτογράφητους κόσμους.

Μετά τη μεγάλη επιτυχία του Το σμήνος, ένα θρίλερ που εξελισσόταν στα βάθη των ωκεανών

και ξεπέρασε τις 70.000 πωλήσεις στην Ελλάδα (πάνω από 4 εκατομμύρια πωλήσεις διεθνώς),

ο Φρανκ Σέτσινγκ, στο νέο του μυθιστόρημα, μεταφέρει τη δράση στο φεγγάρι.

Μάιος 2025: Η τροφοδοσία της Γης με ενέργεια μοιάζει εξασφαλισμένη, από τότε που οι Αμερικανοί εξορύσσουν το στοιχείο ήλιον-3 στο φεγγάρι. Πρωτοποριακές τεχνολογίες του ομίλου-γίγαντα Orley Enterprises έχουν φέρει την επανάσταση στην αστροναυτική. Σε έναν ανελέητο αγώνα στήθος με στήθος, Αμερικανοί και Κινέζοι προσπαθούν να επιβάλουν τις εδαφικές διεκδικήσεις τους.

Ενώ ο Τζούλιαν Όρλεϊ, το εκκεντρικό αφεντικό του ομίλου, αναχωρεί για ένα ταξίδι αναψυχής στο διάστημα μαζί με ένα γκρουπ επιφανών καλεσμένων, ο ντετέκτιβ Όουεν Τζέρικο, που κατέληξε στη Σαγκάη λόγω ενός αποτυχημένου έρωτα, πρέπει να ανακαλύψει την εξαφανισμένη αντικαθεστωτική Γιόγιο. Αυτό που μοιάζει με υπόθεση ρουτίνας είναι στην πραγματικότητα η αφετηρία ενός εφιαλτικού ανθρωποκυνηγητού που ξεκινάει από την Κίνα, περνάει από την Ισημερινή Γουινέα και το Βερολίνο, και φθάνει μέχρι το Λονδίνο και τη Βενετία. Διότι και άλλοι ενδιαφέρονται για τη Γιόγιο, η οποία έχει προφανώς στην κατοχή της αυστηρά κρυμμένα μυστικά και πλέον η ζωή της είναι σε κίνδυνο.

Ο Τζέρικο πρέπει να συνεργαστεί με την πανέμορφη, αλλά αρκετά κουραστική Κινέζα, προκειμένου να εντοπίσει τα ίχνη των αντιπάλων-φαντασμάτων. Σε μια εποχή όπου οι πολυεθνικοί όμιλοι παίρνουν όλο και περισσότερο τα σκήπτρα από τα χέρια των πολιτικών, οι δυο τους ρίχνονται σ’ έναν ανελέητο αγώνα επιβίωσης, με μια υπερδύναμη από άριστα εξοπλισμένους δολοφόνους να τους καταδιώκει. Η αναζήτηση των αυτουργών τούς οδηγεί στη δίνη του πολέμου των μισθοφόρων στην Αφρική, σε αγώνες για την επικράτηση του πετρελαίου και των εναλλακτικών ενεργειών, για τα κυριαρχικά δικαιώματα στο διάστημα – και στο φεγγάρι, όπου το ταξιδιωτικό γκρουπ του Όρλεϊ έρχεται αναπάντεχα αντιμέτωπο με μια θανάσιμη απειλή.

Ήταν δώδεκα ετών όταν ο Φρανκ Σέτσινγκ έζησε από την τηλεόραση την πρώτη προσσελήνωση, το 1969, κι αποφάσισε να πετάξει κι ο ίδιος στο φεγγάρι, μόλις παρουσιαζόταν η ευκαιρία. Δεδομένου ότι οι αποστολές Απόλλων σταμάτησαν πρόωρα, γεφύρωσε το διάστημα μέχρι την επανέναρξη των πτήσεων με σπουδές στην επικοινωνία, έμαθε πιάνο και κιθάρα, τραγουδούσε και συμμετείχε σε διάφορα συγκροτήματα, μπήκε στη διαφήμιση ως κειμενογράφος και ίδρυσε μαζί με φίλους, στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, το διαφημιστικό γραφείο Intevi στην Κολονία, όντας το δημιουργικό αφεντικό του για δεκαπέντε χρόνια. Έντονα επηρεασμένος από τον κινηματογράφο, ιδίως από το έργο του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, άρχισε παράλληλα να καταγράφει στο χαρτί τις δικές του εσωτερικές ταινίες. Ο 12ος αιώνας αποτέλεσε το σκηνικό για το ντεμπούτο του Θάνατος και διάβολος, που έγινε μπεστ-σέλερ με την πρώτη. Ακολούθησαν κι άλλα βιβλία. Το σμήνος, που ο Τύπος το εξήρε ως ένα «από κάθε άποψη καταπληκτικό μυθιστόρημα», έφερε τη διεθνή επιτυχία το 2004 – μέχρι σήμερα αυτό το θρίλερ του βυθού έχει μεταφραστεί σε είκοσι επτά γλώσσες, έχει κάνει

εκατομμύρια πωλήσεις κι έχει πάρει πολλές διακρίσεις, μεταξύ άλλων το λογοτεχνικό βραβείο Corine και το Γερμανικό Βραβείο Επιστημονικής Φαντασίας. Σαράντα δύο χρόνια μετά το θρυλικό πρώτο βήμα του Νηλ Άρμστρονγκ στο φεγγάρι ταξίδεψε εντέλει κι ο Φρανκ Σέτσινγκ στη Σελήνη: με το Limit – το σενάριο ενός πολύ κοντινού μέλλοντος, που κόβει την ανάσα."

Η γνώμη

Πραγματικά πρόκειται για ένα βιβλίο που κόβει την ανάσα. Αν και εκ πρώτης όψης το τεράστιο μέγεθός του (1344 σελίδες!) μπορεί να τρομάξει τον αναγνώστη, παρόλα αυτά ο συγγραφέας κατορθώνει μέσα από μια πολύ καλά ενορχηστρωμένη πλοκή να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία στιγμή, κάνοντας την ανάγνωση πολύ πιο εύκολη απ' όσο μαρτυρά ο φαινομενικός όγκος του βιβλίου.. Ιδιαίτερα αν είστε από εκείνους που πάντα τους γοήτευαν τα μυστήρια του φεγγαριού και οραματιζόσασταν ένα ταξίδι προς τα εκεί, σίγουρα το συγκεκριμένο βιβλίο αξίζει να έχει μια θέση στη βιβλιοθήκη σας.

Info
Τίτλος: Limit
Συγγραφέας: Φρανκ Σέτσινγκ
Εκδ. Οίκος: Καστανιώτης
Έτος Έκδοσης: 2011
Αρ. Σελίδων: 1344
Δικτυακός τόπος: http://www.kastaniotis.com/limit/

________________________________

Τα σκοτεινα παραμυθια του Burton

2012-01-11T11:17:00.000-08:00

από Ράνια Ιωάννου (melian)

Τα σκοτεινά παραμύθια του Burton

O Tim Burton αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση σκηνοθέτη. Από τα πρώτα βήματα της καριέρας του έχει συνδέσει το όνομά του με τον χώρο του Φανταστικού και συνεχίζει να ακολουθεί με ευλάβεια την ίδια «σκοτεινή» πορεία. Ποιός δεν έχει δει δεκάδες φορές στην τηλεόραση τις πρώτες σκηνοθετικές του προσπάθειες, όπως τον Σκαθαροζούμη ή τον Ψαλιδοχέρη; Πόσοι από εμάς δεν επισκεπτόμαστε κάθε τόσο τις κινηματογραφικές αίθουσες για να απολαύσουμε την καινούρια του ταινία;

Αντισυμβατικός και ιδιόρρυθμος ως προσωπικότητα, αλλά και σαν σκηνοθέτης, o Burton καταφέρνει σχεδόν πάντα να τρυπώνει με έναν μαγικό τρόπο μέσα στο σύστημα του Χόλιγουντ, επιτυγχάνοντας αυτό που έχει στο μυαλό του.

Τους τελευταίους μήνες παρατηρείται μια έντονη κινητικότητα στο Διαδίκτυο, μιας και κάθε τόσο δημοσιεύονται καινούρια άρθρα και ειδήσεις που αφορούν στις επόμενες κινήσεις του. Οι ταινίες με τις οποίες έχει συνδεθεί τον τελευταίο καιρό το όνομά του είναι πάρα πολλές: από το ριμέικ της Οικογένειας Άνταμς μέχρι την Ωραία Κοιμωμένη, την κινηματογραφική προσαρμογή του επιτραπέζιου παιχνιδιού Monsterpocalypse αλλά και τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του Dark Shadows, της παλιάς αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς φαντασίας, που, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, είναι και το σχέδιο που έχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωθεί.

Τι είναι άραγε όμως αυτό που κάνει τον Burton να ξεχωρίζει ανάμεσα σε τόσους άλλους σκηνοθέτες του Φανταστικού; Σκεφτείτε μάλιστα ότι στο εξωτερικό έχουν υιοθετήσει το επίθετό σε μια προσπάθεια υποδήλωσης του ιδιαίτερου στιλ του! Σε προηγούμενη στήλη κάναμε λόγο για τους παιδικούς μας ήρωες και τα συναισθήματα που μας προκαλούσαν και εξακολουθούν να μας προκαλούν. Μάλλον κάπου εκεί κρύβεται και ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας του. Ο σκοτεινός κόσμος που πλάθει στις περισσότερες από τις ταινίες του περιλαμβάνει αυτήν την οικεία και αγαπημένη αίσθηση όλων όσων μας φόβιζαν όταν ήμασταν παιδιά.

Κάθε φορά που βλέπουμε τον Εντ τον Ψαλιδοχέρη ή ακούμε το τραγούδι της Νεκρής Νύφης στο ομώνυμο animation είναι σαν να μεταφερόμαστε σε εκείνη την εποχή της αθωότητας που τίποτα δεν μπορούσε να μας βλάψει αλλά και όλα στρέφονταν απειλητικά εναντίον μας ταυτόχρονα. Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι αυτό που μας ελκύει στα παραμύθια που πλάθει ο Burton είναι το αίσθημα νοσταλγίας που μας δημιουργείται.

Αν έπρεπε να του αποδώσουμε κάποιον τίτλο, θα λέγαμε ότι πρόκειται για έναν παραμυθά, ο οποίος όμως απευθύνεται, ως επί το πλείστον, σε μεγάλα παιδιά. Και αν τυχόν διαφωνείτε με όλα όσα μόλις διαβάσετε, βρείτε λίγο χρόνο για να παρακολουθήσετε ξανά ορισμένες από τις μεγάλες επιτυχίες του αναγνωρισμένου αυτού σκηνοθέτη..

* σημείωση 1: το άρθρο αυτό αποτελεί αναδημοσίευση από τη στήλη F... for Fantasy που δημοσιεύεται κάθε εβδομάδα στο περιοδικό Φαινόμενα (τεύχος 10).
σημείωση 2: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του littlecrow.
________________________________

Το τσιρκο της νυχτας

2012-01-10T11:16:00.000-08:00

Το τσίρκο της νύχτας

Erin Morgenstern

Το τσίρκο φθάνει χωρίς προειδοποίηση.

Δεν έχουν προηγηθεί αναγγελίες, ούτε αφισέτες στους στύλους και τους πίνακες ανακοινώσεων στο κέντρο της πόλης, ούτε αναφορές ή διαφημίσεις στις τοπικές εφημερίδες. Είναι απλά εκεί, ενώ χθες δεν ήταν.

Μέσα σε αυτές τις ασπρόμαυρες ριγέ σκηνές που ζωντανεύουν τη νύχτα, περιμένει μια μοναδική εμπειρία, μια γιορτή των αισθήσεων, όπου μπορεί κανείς να χαθεί σε ένα λαβύρινθο από σύννεφα, να περιπλανηθεί σε ένα χλοερό κήπο από πάγο, να δει μαγεμένος μια ακροβάτισσα όλο τατουάζ να τρυπώνει σε ένα γυάλινο κουτί, να νιώσει μια υπέροχη ζαλάδα από τις μυρωδιές της κανέλας και της καραμέλας που γεμίζουν τον αέρα.

Καλώς ήρθατε στο Le Cirque des Rêves.

Μα πίσω από τους καπνούς και τους καθρέφτες εκτυλίσσεται μια δυναμική σύγκρουση –ένας διαγωνισμός ανάμεσα σε δύο νεαρούς ιλουζιονιστές, τη Σίλια και τον Μάρκο, που από παιδιά εκπαιδεύονται σε ένα “παιχνίδι” στο οποίο τους έχουν παγιδεύσει χωρίς διαφυγή οι ιδιόρρυθμοι αφέντες τους. Οι παίκτες δεν ξέρουν ότι απ’ αυτό το παιχνίδι μόνο ένας θα βγει ζωντανός, και ότι το τσίρκο είναι απλώς η σκηνή για μια εκπληκτική μάχη θέλησης και φαντασίας.

Καθώς το τσίρκο ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο, τα μαγικά κατορθώματα γίνονται ολοένα και πιο ευφάνταστα σε κάθε σταθμό του. Το παιχνίδι συνεχίζεται και οι ζωές όσων έχουν αναμιχθεί –μεταξύ άλλων, ο εκκεντρικός ιδιοκτήτης του τσίρκου, η αινιγματική κοντορσιονίστρια, η μυστηριακή χαρτομάντισσα, τα κοκκινομάλλικα δίδυμα που γεννήθηκαν στα παρασκήνια– παρασύρονται σε μια πλημμύρα από μαγικά και ξόρκια.

Όταν όμως η Σίλια ανακαλύπτει ότι αντίπαλός της είναι ο Μάρκο, αρχίζουν να βλέπουν το παιχνίδι όχι σαν μια αναμέτρηση αλλά σαν μια υπέροχη συνεργασία. Δίχως να γνωρίζουν το προκαθορισμένο τέλος, ερωτεύονται. Είναι ένας βαθύς, παθιασμένος και μαγικός έρωτας που κάνει τα φώτα να τρεμοπαίζουν και τα δωμάτια να θερμαίνονται κάθε φορά που μόλις αγγίζουν τα χέρια τους.

Αλλά οι δάσκαλοί τους εξακολουθούν να κινούν τα νήματα, και αυτή η απρόβλεπτη εξέλιξη τούς αναγκάζει να παρέμβουν με επικίνδυνες συνέπειες που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές όλων, από καλλιτέχνες μέχρι θεατές.

Info
Τίτλος: Το τσίρκο της νύχτας (The Night Circus)
Συγγραφέας: Erin Morgenstern
Εκδ. Οίκος: Συμπαντικές Διαδρομές
Έτος Έκδοσης: 2011
Αρ. Σελίδων: 528

________________________________

Διαγραφοντας τις αναμνησεις

2011-11-09T04:04:00.000-08:00

από Ράνια Ιωάννου (melian)

Συνέντευξη με τη Στεφανία Καρκαμάνη

Διαγράφοντας τις αναμνήσεις

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες η Φανταστική Λογοτεχνία είναι σε θέση να περιγράψει τις καταστάσεις που βιώνουν οι ανθρώπινες κοινωνίες με πολύ αποτελεσματικότερο τρόπο σε σχέση με ένα ψυχρό και ρεαλιστικό κείμενο που προσπαθεί να αποτυπώσει την πραγματικότητα. Το προηγούμενο ισχύει ακόμα και για τους διαχρονικά ενδόμυχους εφιάλτες που μας διακρίνουν ως είδος, φόβους μπροστά στους οποίους τις περισσότερες φορές επιλέγουμε να γυρίσουμε την πλάτη μας παρά να τους αντιμετωπίσουμε κατάματα. Εσείς θα επιλέγατε να διαγράψετε τις δυσάρεστες αναμνήσεις της ζωής σας;

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη το πρώτο σου μυθιστόρημα «Λάχεσις». Τι σημαίνει η ιδιαίτερη αυτή λέξη;
Το λάχεσις είναι ένα χάπι επιλεκτικής διαγραφής αναμνήσεων, με απλά λόγια πατάει delete σε οτιδήποτε δε μας αρέσει. Αυτή η «δύναμη της λήθης σε μέγεθος ασπιρίνης» είναι ό,τι προσπαθούσε ανέκαθεν να γευτεί ο άνθρωπος μέσα από την οποιαδήποτε εξαρτησιογόνο ουσία, ένας τρόπος να σβήνει τα προβλήματά του κι όχι να τα αντιμετωπίζει. Το όνομα του χαπιού προήλθε από την ελληνική μυθολογία, όπου «Λάχεσις» (εκ του λαγχάνω = τυχαίνω), ήταν η δεύτερη Μοίρα, αυτή που τραβούσε τον κλήρο για να καθορίσει την τύχη κάθε ανθρώπου. Ήταν αυτή που στην ουσία έφερνε όλα εκείνα που ο άνθρωπος ήθελε να ξεχάσει.
Το παράξενο είναι πως αυτό το χάπι, που ως συμβολική ιδέα ήρθε στο νου μου το 2007, όταν ξεκίνησα να γράφω το βιβλίο, βρίσκεται πλέον σε πειραματικό στάδιο, σε ένα εργαστήρι ψυχιατρικής στο Άμστερνταμ!

Αν και το έργο σας χαρακτηρίζεται από έντονα φουτουριστικά στοιχεία, μιας και η ιστορία διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη του 2157, ο αναγνώστης θα εντοπίσει αρκετές ομοιότητες με τη σημερινή πραγματικότητα. Είναι άραγε το «Λάχεσις» ένας τρόπος να σχολιάσετε τα κακώς κείμενα που βλέπετε γύρω σας;
Σαφώς και είναι. Η οποιαδήποτε μορφή τέχνης δεν μπορεί παρά να είναι ένα ντοκουμέντο της εποχής της. Αυτό που ήθελα να πετύχω στην ιστορία μου είναι να ενώσω το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον στον φαύλο κύκλο της ανθρώπινης Ιστορίας, της συνεχούς επανάληψης των ίδιων λαθών. Η ανάγκη του ανθρώπου για μια εύκολη λύση, η πολιτική διαφθορά, τα οικονομικά συμφέροντα, η σταδιακή καταστροφή του πλανήτη και της υγείας μας, η κλιμακούμενη πολυπλοκότητα των δυναμικών των ανθρωπίνων σχέσεων, η χειραγώγηση των ανθρώπων από τους κατά καιρούς «πεφωτισμένους», όλα αυτά είναι ζητήματα υπαρκτά στο χθες, στο σήμερα και το αύριο.

Τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιλέξετε να ασχοληθείτε με τη Λογοτεχνία του Φανταστικού και να μη διηγηθείτε την ιστορία σας μέσα άπο μια περισσότερο ρεαλιστική σκοπιά; Ποια είναι η σχέση που σας συνδέει με το χώρο του Φανταστικού;
Όλα αυτά έχουν τη βάση τους στο γεγονός ότι λατρεύω τα παραμύθια! Διαβάζω πυρετωδώς λογοτεχνία από πολύ μικρή ηλικία και θεωρώ τα βιβλία ανεξάντλητη πηγή πνευματικής τροφής. Ο χώρος του Φανταστικού, συγκεκριμένα, επιτρέπει στον αναγνώστη να ξεφύγει από την καθημερινότητα, να χαθεί σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, πολύ διαφορετικό από αυτό στο οποίο ζει. Δουλειά του δημιουργού είναι να πλάσει έναν ολόκληρο κόσμο, αρκετά διαφορετικό ώστε να ικανοποιήσει τις ορέξεις της καλπάζουσας φαντασίας του και αρκετά όμοιο με αυτόν στον οποίο ζει ώστε να γίνει μέσο έκφρασης των «κακώς κειμένων της εποχής του», όπως προείπαμε. Όσο ο βαθμός ταύτισης του αναγνώστη με τον φανταστικό κόσμο συμπίπτει με το βαθμό αποστασιοποίησής του από αυτόν, όσο δηλαδή ο αναγνώστης νιώθει από τη μία να τον τραβάει η σφαίρα της φαντασίας κι από την άλλη η οικεία του πραγματικότητα κατά ίσο βαθμό, υπάρχει ισορροπία. Κι αυτή η ισορροπία πιστεύω ότι είναι σε θέση να περάσει ένα μήνυμα πολύ πιο σφαιρικά και πολύ πιο ουσιαστικά απ’ ό,τι ο στεγνός ρεαλισμός.

Θεωρείτε ότι οι σπουδές σας στον τομέα της Ψυχολογίας έχουν επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε τον κόσμο γύρω σας και κατ’ επέκταση τον τρόπο γραφής σας;
Σίγουρα με έχουν επηρεάσει σε όλα αυτά τα επίπεδα. Πήρα πάρα πολλά πράγματα από το πανεπιστήμιο, καταρρίφθηκαν πολλοί λαϊκοί μύθοι και πολλές θυμοσοφίες. Η πτυχιακή μου εργασία με θέμα «Η psychedelic trance ως προσομοίωση της ψυχεδελικής εμπειρίας και η αλλοίωση της συνείδησης» επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη συγγραφή του «Λάχεσις». Ασχολήθηκα αναλυτικά με την κάθε ναρκωτική ουσία, με τις αρχαίες μεθόδους διαλογισμού και το πώς σε συνδυασμό με τις ψυχότροπους ουσίες και τις κατάλληλες ηχητικές συχνότητες οδηγούν στην αλλοίωση της συνείδησης. Όλα αυτά, δηλαδή, που στο μυθιστόρημα χειρίζεται ο Ιωνάθαν, ο υποκινητής της μυστικής Αδελφότητας των Σατύρων.

Αν σας ανάγκαζαν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να φύγετε μακριά από το σπίτι σας, ποια βιβλία θα παίρνατε οπωσδήποτε μαζί σας;
Αν μπορούσα θα τα έπαιρνα όλα μαζί μου, αλλά αν είχα να επιλέξω μεταξύ πέντε βιβλίων, για παράδειγμα, θα ήταν ο «Γλάρος Ιωνάθαν» του Richard Bach, το «Τάδε Έφη Ζαρατούστρα» του Νίτσε, κάποιος «Χάρι Πότερ» της Ρόουλινγκ, ο «Πήτερ Παν» του Τζέιμς Μπάρι και η «Τέταρτη Διάσταση» του Γιάννη Ρίτσου. Πρόκειται μάλλον για έναν πολύ παράξενο συνδυασμό βιβλίων αλλά το καθένα, για πολύ διαφορετικούς λόγους, είναι από τα αγαπημένα μου.

Μετά την έκδοση ποια είναι τα συναισθήματα που βιώνετε, αλλά και τα σχέδιά σας για το μέλλον; Υπάρχει κάποιο νέο μυθιστόρημα ή ιδέα που να επεξεργάζεστε αυτήν την εποχή;
Είναι μοναδική εμπειρία να μοιράζεσαι τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου με ανθρώπους άγνωστους και να παίρνεις θετική ανταπόκριση από αυτούς. Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα, ήταν ένα όνειρο ζωής που πραγματοποιήθηκε. Και μόνο το γεγονός ότι κυκλοφόρησε το βιβλίο στα 23 μου χρόνια αποτελεί αναμφίβολα μια δικαίωση για εμένα. Το «Λάχεσις» έχει και συνέχεια, εξ ου και η νύξη στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου. Ήδη δουλεύω το δεύτερο βιβλίο και, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα εκδοθεί και τρίτο. Τρία βιβλία, όσα και οι Μοίρες. Στη δεύτερη συνέχεια η ιστορία περιπλέκεται σε μεγαλύτερο βαθμό, εμφανίζονται περισσότεροι χαρακτήρες και περισσότερες σκηνές δράσης.

Who is who
Η Στεφανία Καρκαμάνη γεννήθηκε, μεγάλωσε, σπούδασε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Είναι τελειόφοτος του Ψυχολογικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, με κατεύθυνση την Παιδοψυχολογία – Σχολική Ψυχολογία. Έκανε την πρακτική της στο Κέντρο Οικογένειας του ΚΕΘΕΑ Ιθάκη και εργάζεται ως καθηγήτρια Αγγλικών

Σύνοψη βιβλίου
Θεσσαλονίκη 2150. Σ’ ένα χημικό εργαστήριο, κάποιος αμφισβητούμενης ηθικής συνείδησης ψυχίατρος εφευρίσκει ένα μικρό πορτοκαλί χαπάκι, με το όνομα «λάχεσις». Ένα χαπάκι που έμελλε να αλλάξει τον κόσμο. Το λάχεσις προκαλεί επιλεκτική διαγραφή αναμνήσεων, χαρίζοντας έτσι στον άνθρωπο τη δύναμη να ξεχνά ό,τι δεν του αρέσει, χωρίς να χρειάζεται να το αντιμετωπίσει, χωρίς να χρειάζεται να στενοχωριέται καν, έτσι απλά, σαν να πατάει delete στον υπολογιστή του. Η δύναμη της λήθης σε μέγεθος ασπιρίνης.
Μια διεστραμμένη ιδιοφυΐα, ένα ανήθικο στοίχημα, μια αιμοδιψής μυστική αδερφότητα, μαριονέτα στα χέρια ενός τρομακτικού υποκινητή, και μια πολιτική πλεκτάνη στους βίαιους δρόμους της Θεσσαλονίκης του μέλλοντος. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, ο Ερμής, ένας συνηθισμένος, δειλός νέος, που καλείται να ξετυλίξει το νήμα αυτής της ιστορίας...

* σημείωση: η συνέντευξη της Στεφανίας Καρκαμάνη αποτελεί αναδημοσίευση από το τεύχος 52 του ενθέτου του Ελεύθερου Τύπου, Φαινόμενα.
________________________________

Fantasy Links Νοεμβριου

2011-11-09T03:30:00.000-08:00

από Κώστα Βουλαζέρη

Fantasy Links Νοεμβρίου

Backgrounds παλιών ηλεκτρονικών παιχνιδιών.
Η υπόθεση του φανταστικού χρόνου.
Σεξ που σβήνει τη μνήμη.
Ο υπερήρωας του Σιάτλ χτύπησε ξανά!
Η Λογοτεχνία του Φανταστικού διατηρεί ζωντανό το παιδί μέσα μας;
Ballard Geocoded -- οι περιοχές από τα βιβλία του J.G. Ballard στους χάρτες του Google.
Elric: The Balance Lost -- διαβάστε δωρεάν τον πρόλογο του κόμιξ.
Οι νεορομαντικοί (φωτογραφίες).
Στο Λονδίνο του 1958, ο Ian Fleming πήρε συνέντευξη από τον Raymond Chandler για το BBC.
Ξεχάστε το ερώτημα "Γιατί η φανταστική λογοτεχνία έχει σημασία;" Ρωτήστε, καλύτερα, "Γιατί ο ρεαλισμός έχει σημασία;"
Η αξία της μοναχικότητας.
Το Google μάς βάζει να λύσουμε έναν γρίφο κάθε μέρα.
Το καινούργιο The Thing δεν φαίνεται να είναι τόσο καλό όσο το παλιό, κλασικό του Carpenter.
Το περιοδικό New Worlds Magazine του Michael Moorcock ανακοινώνει την ημερομηνία του 1ου τεύχους του.
Animalia Exstinta (τέχνη).
Η "επιστήμη" τού να κρίνεις κάποιον από τη φάτσα του.
Παλιά εξώφυλλα επιστημονικής φαντασίας, τα περισσότερα με θεματολογία τον Άρη των κλασικών περιπετειών sword-and-planet.
Ρομαντισμός και φανταστική λογοτεχνία: η γαλλική εμπειρία.
Μερικές κλισέ φωτογραφίες που καλύτερα να μη βλέπαμε και τόσο συχνά.
Οφθαλμαπάτες και μικρές πραγματικότητες (τέχνη).
Λίστες με ονόματα, προς συγγραφική χρήση.
4 Star Stories: λογοτεχνικό ηλεκτρονικό περιοδικό.
Heroic Fantasy Quarterly: ηλεκτρονικό περιοδικό με ιστορίες ηρωικής φαντασίας.
Miniature Wargaming.
Αν οι σουπερήρωες των κόμιξ ήταν γυναίκες...
The Raven: τρέιλερ για ταινία βασισμένη στον Poe.
Λογοτεχνικές ιστορίες έξι λέξεων.
Ο πανέμορφος κόσμος του Michal Karcz (τέχνη, φωτογραφία).
Το "ακατονόμαστο" λεσβιακό steampunk.
Ακουστικά που ανοιγοκλείνουν για να προστατεύουν τα αφτιά.
Barsoomia: για τους λάτρεις του Άρη του Edgar Rice Burroughs, ή για όσους θέλουν να ταξιδέψουν για πρώτη φορά εκεί.
Η Εγκυκλοπαίδεια της Επιστημονικής Φαντασίας -- επιτέλους online!
Η ιστορία του ξίφους στη Δύση.
World Bodypainting Festival -- η τέχνη των βαμμένων ανθρώπων.
Αναπαραγωγή εικόνων από το μυαλό μέσω μηχανήματος.
Η Πειρατεία στην Εξουσία;
Crime Magazine.
Ρομαντισμός και φανταστική λογοτεχνία: το νεοκλασικό υπόβαθρο.
Ανάγνωση χωρίς νόημα: σχετικά με τη δημοσιογραφία του διαδικτύου.
Cookbook of Ice and Fire -- όλα τα φαγητά από τη γνωστή σειρά του G.R.R. Martin!
Throneopoly, ή Μονόπολη βασισμένη στο Game of Thrones.
Τεχνολογία και μαγεία στη μοντέρνα φανταστική λογοτεχνία.
Ζωγραφίζοντας με καμβά τα βιβλία.
Τα πιο παράξενα μυστηριώδη ζώα του κόσμου μας.
Free Ebooks Daily.
Oldschool Hack -- καινούργιο παιχνίδι ρόλων με παλιά νοοτροπία.
Fuck This Website.
Συνέντευξη με τον Alan Moore για το The League of Extraordinary Gentlemen.
Η τέχνη των φιλιών.
Ο συγγραφέας ως ντετέκτιβ.
Short-Story.me -- διηγήματα μυστηρίου, φαντασίας, τρόμου, κ.λπ.
Golden Visions Magazine -- διηγήματα φαντασίας.
Εξαφανίστηκε πολύτιμο χειρόγραφο του 12ου αιώνα.
Καταπληκτικά φτιαγμένοι χάρτες για το A Song of Ice and Fire, σε στιλ μεσαιωνικό.
Κατασκοπία μέσω Google.
Taiwan: στριπτιτζούδες στις κηδείες.
Kaydara-- ένα φιλμ βασισμένο στο Matrix.
H Ψυχολογία της Διαστημικής Εξερεύνησης. (PDF link)
O Νόμος του Stigler: γιατί τίποτα στις επιστήμες δεν ονομάζεται σύμφωνα με τον πραγματικό του εφευρέτη.
Πώς το διαδίκτυο μπορεί να μας παγιδεύσει στην προσωπική μας φυλακή.
ElfQuest -- δωρεάν κόμιξ.
Ursula LeGuin περί λογοτεχνίας και παραλογοτεχνίας.
Giganotosaurus -- περιοδικό φανταστικής λογοτεχνίας.
Μάθετε τι είναι το Klein Bottle.
Star Wars και George Lucas.
Schlock Magazine: λογοτεχνικό περιοδικό.
Τα 10 πιο επικά δελφίνια στη φανταστική λογοτεχνία και στην επιστημονική φαντασία.
Η τέχνη του Chen Wei.
Τέχνη του Φανταστικού και The Black Company.
Όταν οι μάγοι ροκάρουν· ή, πώς η φανταστική λογοτεχνία επηρέασε και επηρεάζει το ροκ.
Zot! -- δωρεάν κόμιξ.

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του HRomano.
________________________________

Παιδικοι ηρωες

2011-11-09T02:30:00.000-08:00

από Ράνια Ιωάννου (melian)

Παιδικοί ήρωες

Όταν ήμασταν παιδιά, οι παππούδες και οι γονείς μας μάς διηγούνταν παραμύθια για να κοιμηθούμε. Λίγα χρόνια αργότερα, ξεκινήσαμε να βλέπουμε φανατικά τους αγαπημένους μας ήρωες στην τηλεόραση, ενώ όταν μάθαμε να διαβάζουμε, αρχίσαμε δειλά δειλά να ξεφυλλίζουμε τα πρώτα μας βιβλία και κόμιξ. Οι δράκοντες, τα τέρατα, οι μάγοι και οι μάγισσες, οι υπερήρωες και όλα τα υπερφυσικά στοιχεία που πρωταγωνιστούσαν σε αυτές τις ιστορίες ήταν για εμάς τόσο αληθινά όσο και ο γείτονας της διπλανής πόρτας.

Όλοι μας είχαμε και από κάποιον αγαπημένο ήρωα τον οποίο θυμόμαστε νοσταλγικά ακόμα και σήμερα, τις περιπέτειες του οποίου παρακολουθούσαμε ή διαβάζαμε με θρησκευτική ευλάβεια. Άραγε, ποιος είναι ο σημερινός αγαπημένος λογοτεχνικός ήρωας των μικρών αναγνωστών και πόσο να έχουν αλλάξει οι προτιμήσεις τους; Ίσως μια μικρή περιήγηση στις παιδικές λίστες των μεγάλων βιβλιοπωλείων να μας βοηθήσει να βρούμε μια απάντηση στην απορία μας. Με έκπληξη, αλλά και με χαρά, διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι στην κορυφή των ευπώλητων παιδικών βιβλίων φαντασίας παραμένει ο Μικρός Πρίγκιπας του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερί, με τον οποίο μεγαλώσανε γενιές και γενιές. Ιδιαίτερο ρόλο στη συνεχή προτίμηση των νεαρών αναγνωστών ενδέχεται να παίζει και η επιλογή των εκδόσεων Πατάκη να κυκλοφορήσουν το 2009 μια ανανεωμένη πολυτελή έκδοση με κινούμενες εικόνες. Πρόκειται για τις αυθεντικές εικόνες του ίδιου του συγγραφέα με τις οποίες είναι εξοικειωμένοι οι περισσότεροι αναγνώστες, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά παρουσιάζονται αναδιπλούμενες, προσφέροντας μια πιο διαδραστική εμπειρία στα παιδιά.

Ας δούμε, όμως, ένα νεότερο δείγμα νεανικής Φανταστικής Λογοτεχνίας, προερχόμενο, μάλιστα, από τον ελλαδικό χώρο. Τον Μάιο του 2009 οι εκδόσεις Μίνωας μας παρουσίασαν το πρώτο βιβλίο των "Χρονικών της Αντάκρης", τη Μάγισσα του Μπιλθόρ, του πρωτοεμφανιζόμενου Μενεστρέλ του Μιραβάλ, κατά κόσμον Κώστα Ζαφειρίου. Τα "Χρονικά της Αντάκρης" έχουν καταφέρει σήμερα να είναι ένα από τα πιο γνωστά νεανικά βιβλία του ελληνικού φανταστικού χώρου. Κάπου μέσα στο 2011 αναμένεται ενδεχομένως να εκδοθεί και το δεύτερο μέρος των Χρονικών, με τίτλο οι Γιοι του Αριζάν.

Για όσους, βέβαια, δυσκολεύονται να κατανοήσουν τη διαφορά ανάμεσα σε ένα παιδικό-νεανικό και ένα βιβλίο για μεγάλους, πρέπει να πούμε ότι πράγματι είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βάλει κανείς μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους. Τις περισσότερες φορές η κατηγοριοποίηση γίνεται για καθαρά μηχανιστικούς λόγους και απέχει σε σημαντικό βαθμό από την πραγματική εμβέλεια ενός βιβλίου και αυτό γιατί έχει αποδειχθεί ότι τα περισσότερα παιδικά βιβλία που αντέχουν στο χρόνο είναι εκείνα που λατρεύουν να διαβάζουν και οι ενήλικες. Αιτία γι’ αυτό δεν είναι μόνο η τάση νοσταλγίας ή η διάθεση για παλιμπαιδισμό που χαρακτηρίζουν σε διάφορες στιγμές της ζωής τους τούς περισσότερους ενήλικες, αλλά και η δύναμη και η κωδικοποιημένη σοφία που μπορεί να περιέχει μια απλή φαινομενικά ιστοριούλα που απευθύνεται κατά βάση σε παιδιά. Μην αισθάνεστε, λοιπόν, αμηχανία κάθε φορά που κάποιος γνωστός σας σάς προτείνει να διαβάσετε κάποιο παιδικό βιβλίο. Δεν έχετε παρά να αφήσετε τη δύναμη της φαντασίας και των συμβόλων να σας παρασύρει..

* σημείωση 1: το άρθρο αυτό αποτελεί αναδημοσίευση από τη στήλη F... for Fantasy που δημοσιεύεται κάθε εβδομάδα στο περιοδικό Φαινόμενα (τεύχος 8).
σημείωση 2: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του berkozturk.
________________________________

Η Δαδα της Περσεφονης

2011-11-09T02:00:00.000-08:00

Η Δάδα της Περσεφόνης

Αριστοτέλης Γ. Σακελλαρίου

Κυκλοφόρησε στις 20 Οκτωβρίου από τις Συμπαντικές Διαδρομές το μυθιστόρημα τρόμου του Αριστοτέλη Σακελλαρίου με τίτλο "Η Δάδα της Περσεφόνης".

Η ιστορία
«Η επιχείρηση είναι δικιά μου! Ούτε ο Σατανάς ο ίδιος δε θα βάλει χέρι!» είχε δηλώσει η κυρά Ξένη βαρώντας το χέρι στο τραπέζι. Και ο Σατανάς της χτύπησε τη πόρτα.Τέσσερις περίεργοι επισκέπτες έκαναν την εμφάνιση τους στη πανσιόν. Κατέφτασαν από το πουθενά, σε εντελώς νεκρή τουριστική περίοδο (τα τελευταία δέκα χρόνια). Βρωμάγανε σκοτεινιά και αλλοκοτίλα. Χαθήκαν όμως την ιδία νύχτα που χάθηκε και η καμαριέρα. Το κορίτσι βρέθηκε αργότερα. Ο Χριστός κ ’η Παναγία, είχε επιτεθεί σε ζωντανά πρόβατα! Η ίδια βρωμούσε χειρότερα από τα ψοφίμια. Παράλληλα καταγγελίες από το χωριό έλεγαν ότι ανησυχητικά πράματα άρχισαν να γυρνοβολάνε στα καλντερίμια.Τις πρώτες μέρες ήταν καλά. Όσο ο σύζυγος ταξίδευε, η κυρά Ξένη, αρχόντισσα, έκανε το παλιό εξοχικό πανσιόν πολυτελείας. Πανσιόν, Η Δάδα της Περσεφόνης. Τώρα η Δάδα έμεινε απομονωμένη και μουλιασμένη, με τον βουνίσιο αέρα να τρυπώνει στους φαρδείς διαδρόμους και η κυρά Ξένη να κάθεται και να αναπολεί τις δοξασμένες μέρες του παρελθόντος.Το πρόβλημα βρίσκεται στο θάλαμο, βαθιά στα έγκατα της Δάδας. Μέσα στο χειμωνιάτικο παλιόκαιρο η κυρά Ξένη πρέπει να αναλάβει δράση. Έχει μαζί της τα χαπάκια της, το λυσσασμένο γερό-παπά, το διάκονο και τους δύο ασυγκέντρωτους χωροφύλακες.

Info
Τίτλος: Η Δάδα της Περσεφόνης
Συγγραφέας: Αριστοτέλης Γ. Σακελλαρίου
Εκδ. Οίκος: Συμπαντικές Διαδρομές
Έτος Έκδοσης: 2011
Αρ. Σελίδων: 288

________________________________

Δρομοι της Νυχτας και του Φανταστικου

2011-11-09T01:51:00.000-08:00

Δρόμοι της Νύχτας και του Φανταστικού

Λογοτεχνία τρόμου, φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Ημέρες Βιβλιοθηκών", η Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης (Εθνικής Αμύνης 27 & Αλεξ. Σβώλου) διοργανώνει το Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011 μια ημερίδα αφιερωμένη στη λογοτεχνία τρόμου, φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας.

"Οι λάτρεις του είδους θα έχουν την ευκαιρία να πλησιάσουν το αγαπημένο τους είδος από πολλές και διαφορετικές πλευρές. Η ημερίδα δεν αναφέρεται μόνο στη λογοτεχνία αλλά και στην οπτική του θέματος. Συγγραφείς, λογοτέχνες κριτικοί, Fantasy Art Makers θα μιλήσουν για τη δουλειά τους, τη θέση αυτού του λογοτεχνικού είδους στην ελληνική πραγματικότητα και το μέλλον. Ο Stephen King, o Albert Robida, και τόσοι άλλοι … θα είναι εδώ, με το έργο τους φυσικά".

Τα ονόματα των ομιλητών παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, όπως και τα θέματα των ομιλιών τους. Παραθέτουμε αναλύτικα το πρόγραμμα της ημερίδας "Δρόμοι της Νύχτας και του Φανταστικού: Λογοτεχνία τρόμου, φαντασίας και επιστημονικής φαντασίας" για όσους ενδιαφέρονται να παρευρεθούν:

11:00-11:15 Χαιρετισμοί
11:15-11:45 Μαρία Γιακανίκη, Δύο Αιώνες Γοτθικού Τρόμου: Από το ''Κάστρο του Οτράντο'' στη ''Συνέντευξη με ένα Βρικόλακα''
11:45-12:15 Νίκος Δεληγάρης, Η Φιλοσοφία της Εικονογράφησης στο Fantasy
12:15-12:30 Διάλειμμα-Καφές
12:30-13:00 Αβραάμ Κάουα, Η επιστροφή του ανείπωτου: Σύγχρονα μετεικάσματα του Χ. Φ. Λάβκραφτ
13:00-13:30 Τατιανή Ραπατζίκου, Στήβεν Κινγκ: από τη λογοτεχνία του τρόμου στη μεγάλη οθόνη
13:30-14:00 Μαριλένα Μέξη, Δημιουργώντας Φανταστικούς Κόσμους
14:00-14:30 Μιχάλης Μανωλιός, Η συγγραφή Επιστημονικής Φαντασίας στην Ελλάδα
14:30-15:00 Δόμνα Παστουρματζή, Επιστημονική Φαντασία και Φιλοσοφία: κοινοί προβληματισμοί, διαφορετικές προσεγγίσεις
15:00-15:30 Γιώργος Κατσαβός, Το ατελές μέλλον του Albert Robida

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του geodex.
________________________________

Κρυσταλλινες αναμνησεις

2011-11-08T03:00:00.000-08:00

από Νίκη Στέρπη (Queen Lilith)

Ονειρικός Επισκέπτης

Επεισόδιο 4: Κρυστάλλινες αναμνήσεις

«Summer time and the livin’ is slow» έλεγε το κομμάτι που έπαιζε στον υπολογιστή και είχε απόλυτο δίκιο: ήταν τέλη Αυγούστου, έκανε πολύ ζέστη και οι ώρες δεν έλεγαν να περάσουν με τίποτε. Τα παιδιά έξω στην αυλή, ο γιός μου με δύο ξαδέρφια του χάλαγαν τον κόσμο με τις φωνές τους και τα παιχνίδια τους. Τη μία έπαιζαν ήσυχα και ωραία και την άλλη τσακώνονταν και εγώ, φυσικά, έκανα τον διαιτητή. Μόνο η σφυρίχτρα μου έλειπε. Μήπως, τελικά, είχε δίκιο ο Ηρώδης;

«Μαμά, δεν μου δίνει το ποδήλατο! Πες του κάτι! Είναι η σειρά μου!»«Θα κάνει άλλη μία βόλτα και μετά θα στο δώσει, έτσι δεν είναι μικρέ;» είπα κοιτάζοντας το άλλο παιδί. Εκείνο έγνεψε καταφατικά και αφού έκανε την έξτρα βόλτα, κατέβηκε από το ποδήλατο.«Πρέπει να πάρω σφυρίχτρα, τελικά» μουρμούρισα και μπήκα μέσα.

Έκατσα στον καναπέ και βυθίστηκα ξανά στις σκέψεις μου. Όλοι έλεγαν πως ήμασταν ένα πολύ ταιριαστό και αγαπημένο ζευγάρι. Μια ευτυχισμένη οικογένεια. Και η αλήθεια ήταν πως είχαν δίκιο. Ναι, ήμασταν μια αγαπημένη και ευτυχισμένη οικογένεια. Εγώ και ο Μάρκος, όμως, είχαμε πάψει να είμαστε ζευγάρι πολύ καιρό πριν αρχίσει το υπερφυσικό να κάνει τη ζωή μας άνω κάτω. Είχαμε κάνει το τραγικό λάθος να μπερδέψουμε τη φιλική αγάπη για έρωτα. Ο Μάρκος πάντα έλεγε πως δεν μπορεί να υπάρχει φιλία μεταξύ ενός άντρα και μίας γυναίκας και εγώ η ηλίθια τον πίστεψα, ενώ είχα ένα κάρο προσωπικά παραδείγματα για το αντίθετο.

Αλλά δεν ήταν μόνον αυτό. Από τη αρχή η σχέση μας είχε περίεργη… υφή. Μας άρεσε να είμαστε μαζί, αλλά δεν είχαμε κανένα πρόβλημα να είμαστε και χώρια. Και οι δύο λαχταρούσαμε κάτι που θα έκανε τις καρδιές μας να σκιρτήσουν. Κάτι που, εκ των υστέρων, αποδείχτηκε ότι δεν καταφέραμε να βρούμε ο ένας στον άλλον. Και αυτό είχε αρχίσει να φαίνεται πολύ πριν μπει ο Ντάρκο στο παιχνίδι.

Ο Μάρκος το είχε ήδη βρει σε μίαν άλλη κοπέλα. Κάθε φορά που την έβλεπε, έλαμπε ολόκληρος. Εκείνος δεν ήθελε να το παραδεχτεί, αλλά ήταν προφανές ότι ήταν ερωτευμένος μαζί της και δυστυχώς, ήταν και εκείνη μαζί του. Ακόμη και τώρα, δεν ξέρω αν πρέπει να τον ευχαριστώ για της ηθικές του αρχές, ή να του ρίξω κάνα δυο χαστούκια μπας και συνέλθει και ακούσει τη καρδιά του για μια φορά.

Όσο για μένα, μπορεί να άργησα λίγο, αλλά τελικά βρήκα και εγώ αυτό το κάτι που θα με έκανε να νιώσω ζωντανή και όχι ρομποτάκι. Και αυτό το κάτι δεν το βρήκα στο πρόσωπο κάποιου άλλου, αλλά στα περίεργα γεγονότα που μου τύχαιναν το τελευταίο εξάμηνο. Εντάξει… έπαιζε και ο Ντάρκο κάποιο ρόλο σε αυτό, αλλά δεν θα το σχολιάσουμε τώρα.

Δυστυχώς, όμως, όλα αυτά με είχαν κάνει να αποξενώνομαι όλο και πιο πολύ από τον Μάρκο και αυτό ήταν κάτι που δεν είχε περάσει απαρατήρητο. Έτσι ένα ωραίο πρωί, με έβαλε κάτω με το ζόρι, να κάνουμε εκείνη τη δύσκολη κουβέντα που και οι δυο αποφεύγαμε τόσο καιρό: ήταν ώρα να χωρίσουν οι δρόμοι μας. Και εδώ που τα λέμε, θα έπρεπε να το είχαμε κάνει εδώ και πολύ καιρό.

Το καλό ήταν ότι το παιδί είχε ζητήσει από μόνο του να πάει σε ένα ιδιωτικό σχολείο εσώκλειστος, κάτι που θα έκανε τη μετάβαση πιο εύκολη. Ευτυχώς, ένας φίλος του Μάρκου μας βοήθησε να πάρουμε μερική υποτροφία. Και μιας και το σχολείο ήταν πολύ κοντά, το παιδί θα ερχόταν τα Σαββατοκύριακα σπίτι, που σήμαινε ακόμη χαμηλότερα δίδακτρα και περισσότερος μπόμπιρας για μένα (κλασική χαζομαμά δηλαδή).

Ένας εκνευριστικός θόρυβος με έσυρε με το ζόρι μακριά από τις σκέψεις μου. Είχα μάθει να μπλοκάρω τους περισσότερους θορύβους, αλλά όχι και το κουδούνισμα του τηλεφώνου. Κοίταξα το νούμερο στην οθόνη και αμέσως κατάλαβα ότι ήταν από το εξωτερικό.

«Do you speak English?» ήταν η πρώτη ερώτηση που μου έκανε η γυναικεία φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής.

«Yes, I do. With whom do I speak, please? » τη ρώτησα γεμάτη απορία. Εκείνη μου εξήγησε πως τηλεφωνούσε από τα κεντρικά γραφεία του περιοδικού στο οποίο δούλευα.

Η κοπέλα μου εξήγησε πως κάθε χρόνο διάλεγαν έναν από τους υπαλλήλους τους στο εξωτερικό για να τον γνωρίσουν από κοντά. Δεν πολυκατάλαβα το όλο σκεπτικό (και αυτό όχι λόγω των αγγλικών μου ή της προφοράς της), αλλά δεν είχα καμία όρεξη να το αναλύσω. Εξάλλου, ποια ήμουν εγώ που θα απέρριπτα ένα δεκαπενθήμερο ταξίδι στην Αγγλία, με όλα τα έξοδα πληρωμένα;! Φυσικά, στο τέλος, θα έπρεπε να παραδώσω ένα άρθρο με τις εντυπώσεις μου από τη διαμονή μου εκεί, αλλά αυτό δεν θα ήταν και πολύ δύσκολο.

--------

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο, με πήρε ο αρχισυντάκτης μου να μου πει πως είχε κανονίσει να επισκεφτώ ένα από τα υποτιθέμενα στοιχειωμένα αρχοντικά της Αγγλίας, για το οποίο θα έπρεπε να γράψω ένα άρθρο γύρω στις 2000 λέξεις. Αυτό, θα ήταν λίγο δύσκολο, αλλά όχι αρκετά για να μου χαλάσει τη διάθεση.

Είχα κερδίσει δωρεάν διακοπές και μάλιστα τη καταλληλότερη στιγμή. Ήλπιζα μόνο ο Ντάρκο να μην εμφανιζόταν από το πουθενά όπως συνήθιζε. Κανονικά, θα έπρεπε να ήμουν πολύ θυμωμένη που με είχε παρατήσει σύξυλη τότε στο δάσος (βλ. Επεισόδιο 3) και δεν είχε ξαναεμφανιστεί έως τώρα, αλλά πραγματικά δεν είχα καμία όρεξη να τον δω όλο αυτό το διάστημα, οπότε δεν με ένοιαζε καθόλου.

Όσο για το ταξίδι, ευτυχώς έχει κανονιστεί για τέλη Οκτώβρη (πάνω στα γενέθλιά μου δηλαδή), που σημαίνει πως υπάρχει αρκετός χρόνος και για να προσαρμοστεί ο μικρός στα νέα δεδομένα και για μένα να κανονίσω τις δουλειές μου.

Το πότε πρόλαβε να περάσει σχεδόν ενάμιση μήνας, ούτε που το πήρα χαμπάρι. Ο μικρός είχε προσαρμοστεί αμέσως στο καινούργιο του σχολείο και όλες οι λεπτομέρειες του διαζυγίου είχαν κανονιστεί σε χρόνο ρεκόρ. Όσο για σπίτι, έμενα προσωρινά με τους γονείς μου και θα έψαχνα για δικό μου μετά το ταξίδι.

Το ρολόι μου έδειχνε 4. Τε λίγο θα ερχόταν ο Μάρκος να με πάει στο αεροδρόμιο. Έκανα έναν τελευταίο έλεγχο και βγήκα έξω ακριβώς την ώρα που έφτανε με το αμάξι. Δυο ώρες αργότερα ήμασταν στο αεροδρόμιο.

Η πτήση είχε και τα καλά της και τα κακά της. Δεν μπορώ να πω πως ξετρελάθηκα με το ταξίδι, αλλά ήταν ok. Στην είσοδο του αεροδρομίου με περίμενε ένα εταιρικό αυτοκίνητο να με πάει στο ξενοδοχείο μου. Ο οδηγός ήταν λιγομίλητος μεν, ευχάριστος δε. Με έκανε πρώτα μία μικρή βόλτα στους δρόμους της αγγλικής πρωτεύουσας και ύστερα με πήγε σε μία μικρή αγγλική παμπ, όπου με κέρασε μία μπύρα… άνευ μεζέ (κάποιος πρέπει να τους μάθει πώς να πίνουν κάποια στιγμή).

Φτάσαμε στο ξενοδοχείο αργά τη νύχτα. Ναι! Καλά καταλάβατε! Η μία μπύρα έγιναν τέσσερις… με μεζέ (έπρεπε να παραγγείλω για να δεήσουν να φέρουν κάτι).

«I’m sorry but… I don’t think this is my hotel!» είπα στον οδηγό, καθώς περνάγαμε μία τεράστια σιδερένια πύλη.«Of course it’s not. This is the Lebrun’s house. They own half of the company and they agreed to let you stay here. Didn’t you know? »«No I didn’t!» του είπα προσπαθώντας να το χωνέψω.

Το σπίτι φαινόταν όλο και πιο μεγάλο και απειλητικό καθώς πλησιάζαμε. Ήταν κρυμμένο καλά πίσω από ένα αναρριχόμενο φυτό, που δεν μπορούσα να διακρίνω. Τα μικρά κομμάτια τοίχου που φαίνονταν αμυδρά πίσω από το φύλλωμα, μαρτυρούσαν ότι ήταν όλο πέτρινο. Το μόνο που φαινόταν καθαρά, ήταν οι μεγάλες μπαλκονόπορτες που έχασκαν πιο μαύρες και από το σκοτάδι της νύχτας. Το αμάξι σταμάτησε μπροστά στα μαρμάρινα σκαλοπάτια της εισόδου.

«Here you are miss» μου είπε ο οδηγός καθώς κατέβαινα. Άρχισα να ανεβαίνω το κιτρινισμένο μάρμαρο, ενώ άκουγα το αμάξι να απομακρύνεται πίσω μου. Η βαριά, δίφυλλη, δρύινη πόρτα στο τέλος των σκαλιών, ήταν ολόκληρη σκαλισμένη, με ένα μαύρο μεταλλικό λιοντάρι με κρίκο στο στόμα, στο κέντρο κάθε φύλλου. Μια βροντή ακούστηκε να σκάει κάπου πίσω από το σπίτι. Δεν υπήρχε ούτε ένα αναμμένο φως. Τα σκαλοπάτια ήταν μόνο τέσσερα αλλά μου φαίνονταν σαν εκατό. Τελευταίο σκαλί. Τρία βήματα ακόμη και θα χτύπαγα τη πόρτα. «Τρία βήματα ακόμη και… κάνω μεταβολή και το βάζω στα πόδια…», είπα ψιθυριστά, αλλά πριν προλάβω να κάνω τίποτε, ακούστηκε ένα δυνατό κρακ και μέσα από τη πόρτα ξεπρόβαλε μια λυγερόκορμη κοπέλα, με καστανοκόκκινα μαλλιά, περίπου στο ίδιο ύψος με μένα, κρατώντας ένα κηροπήγιο με αναμμένα κεριά.

«Εσύ θα πρέπει να είσαι η Βικτώρια. Καλώς ήρθες στη χώρα μας. Πέρασε μέσα. Σε περιμέναμε» μου είπε σε άπταιστα ελληνικά. Την κοίταξα απορημένη. «Συγνώμη για τα σκοτάδια, αλλά πριν λίγο ένας κεραυνός έκοψε το ρεύμα και ο μπάτλερ έχει πάει να βάλει μπρος τη γεννήτρια» συνέχισε καθώς έκλεινε τη πόρτα.

Σταμάτησα απότομα και της είπα ορθά κοφτά «Δεν είσαι Ελληνίδα!»«Ούτε και εσύ Αγγλίδα, αλλά δεν παραπονιέμαι!» μου απάντησε περιπαιχτικά. «Η μητέρα μου ήταν Ελληνίδα. Φαίνεσαι πολύ κουρασμένη όμως. Πάμε να σου δείξω το δωμάτιό σου και θα τα πούμε καλύτερα αύριο».

Μια αστραπή φώτισε για ένα δευτερόλεπτο το δωμάτιο, το οποίο ήταν πιο μεγάλο από ό,τι νόμιζα. Το μόνο που πρόλαβα να δω ήταν μια μεγάλη σκάλα, απέναντι από την πόρτα, μερικές πόρτες δεξιά και αριστερά και το περίγραμμα των ελάχιστων επίπλων. Ανεβήκαμε τη σκάλα και βρεθήκαμε σε ένα διάδρομο με πόρτες από τη μία μεριά και μεγάλα πορτρέτα από την άλλη.

«Εδώ είμαστε» μου είπε, ανοίγοντας τη πόρτα. «Ελπίζω να σ’ αρέσει. Το μπάνιο είναι από εκεί και έχει πάντα ζεστό νερό. Αν χρειαστείς κάτι…»«Θα είμαι μια χαρά» τη διέκοψα.Εκείνη με κοίταξε ερευνητικά, αφήνοντας το κηροπήγιο δίπλα στο καθρέπτη. «Για παν ενδεχόμενον» είπε, καθώς έφευγε.«Και ‘συ;» τη ρώτησα κάπως αλαφιασμένα.

--------

«Έχουν γνώση οι φύλακες» απάντησε, δείχνοντάς μου το φακό που έβγαλε από τη τσέπη της και έκλεισε τη πόρτα.

Ήμουν τόσο κουρασμένη που το μόνο που ήθελα, ήταν να πέσω κατευθείαν για ύπνο. Έβαλα τη βαλίτσα πάνω στο κρεβάτι και την άνοιξα. Το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα ασημένιο κουτί στο κομοδίνο. Ήταν ένα μουσικό κουτί με περίτεχνο σκάλισμα. Αν και καλογυαλισμένο, φαινόταν πολύ παλιό. Ήταν πανέμορφο. Χάιδεψα με τα ακροδάχτυλά μου τα σκαλίσματα και άνοιξα το καπάκι, καταφέρνοντας να κόψω λίγο τον αντίχειρά μου στη γωνία του. Η μελωδία ήταν τόσο απαλή και γλυκιά που με νανούριζε. Το κομμάτι μου φαινόταν πολύ οικείο, αλλά ήμουν σίγουρη πως δεν το είχα ξανακούσει.

Τίναξα το κεφάλι μου, έκλεισα το κουτί, έβαλα τις πυτζάμες μου και ξάπλωσα αμέσως. Ένας κεραυνός έπεσε κάπου εκεί κοντά. «Μισώ τους κεραυνούς!» γκρίνιαξα. Το μάτι μου έπεσε πάλι πάνω στο κουτί. «Γιατί όχι;!» μουρμούρισα, ελευθερώνοντας τη γλυκιά μελωδία του στον αέρα. Έκλεισα τα μάτια μου και αποκοιμήθηκα σχεδόν αμέσως. Τα όνειρά μου, όμως, ήταν πολύ ανήσυχα.

Δεν πρέπει να είχε περάσει πολύ ώρα, όταν ένα από αυτά με έκανε να ξυπνήσω λαχανιασμένη. Το κουτί έχασκε σιωπηλό στο κομοδίνο. Το κούρδισα και το ξανάβαλα στη θέση του. Η μελωδία του με ηρέμησε κάπως. Έβαλα τα χέρια μου πίσω από το κεφάλι μου και ξανάφερα στο μυαλό μου το όνειρο που με είχε ξυπνήσει.

Ήταν ένα ζευγάρι, λέει, που έτρεχε μέσα στη νύχτα αλαφιασμένα. Η γυναίκα κρατούσε κάτι σφιχτά στην αγκαλιά της, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν. Κάποια στιγμή έφτασαν σε ένα ποτάμι. Συνέχισαν να τρέχουν κοιτώντας φοβισμένοι πίσω τους. Η γυναίκα έσφιγγε όλο και πιο πολύ αυτό που κρατούσε στα χέρια της. Έμοιαζε με μπόγο από ρούχα. Ξαφνικά, μπροστά τους ορθώθηκε ένας απότομος γκρεμός. Ένας καταρράκτης κυλούσε απειλητικά ανάμεσα από δύο τεράστιους βράχους στην κορυφή του. Δεν ήταν πάνω από τρία μέτρα, αλλά ήταν αρκετά για να κάνουν την κοπέλα να σταματήσει τρομοκρατημένη.

Τα καστανά της μάτια γέμισαν δάκρυα και έπεσε στα γόνατα, σφίγγοντας στο στήθος της το κουβάρι με τα ρούχα που κρατούσε. Κοίταξε γεμάτη απελπισία το σύντροφό της και γύρισε το βλέμμα της στο μπόγο που είχε στα χέρια της και εκεί το πρόσωπό της άλλαξε τελείως.

Καθώς ξετύλιγε το κουβάρι, τα μάτια της γέμισαν καλοσύνη και ελπίδα. Ένα μαυροτσούκαλο μωράκι ξεπρόβαλε από μέσα, ακόμη κοιμισμένο παρόλη τη φασαρία. Οι καστανές της μπούκλες χάιδεψαν απαλά το προσωπάκι του και εκείνο ξύπνησε με ένα χαμόγελο στα χείλη και τα λαμπερά του ματάκια να κοιτάνε γεμάτα αθωότητα, δίνοντας κουράγιο στους γονείς του, που έσκυβαν από πάνω του όλο φροντίδα. Τότε η μητέρα σηκώθηκε γεμάτη αποφασιστικότητα. Ο σύντροφός της την πήρε από το χέρι και οι τρεις μαζί χαθήκαν κάπου πίσω από τον καταρράκτη.

Το πρωί με βρήκε να ατενίζω τις πρώτες ακτίνες φωτός από το παράθυρο. Το όνειρο ήταν τόσο ζωντανό, που δεν έλεγε να ξεκολλήσει από το μυαλό μου. Έμοιαζε περισσότερο με ξεχασμένη ανάμνηση, παρά με όνειρο. Είχα τη περίεργη αίσθηση ότι κάτι επρόκειτο να συμβεί, αλλά δεν ήξερα τι. «Ωραία αρχή κάναμε!» μουρμούρισα πειράζοντας το κάτω χείλος μου με τα δάχτυλά μου. Και τότε συνειδητοποίησα ότι το γδάρσιμο στο δάχτυλό μου από το κουτί, είχε εξαφανιστεί. «Μπας και ήταν όνειρο;» έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται, καθώς η καμαριέρα χτύπαγε την πόρτα για να με ενημερώσει ότι η Νεφέλη με περίμενε στο πίσω μπαλκόνι για πρωινό.

Στο φως της ημέρα, το αρχοντικό, εξακολουθούσε να μοιάζει τεράστιο, αλλά δεν φαινόταν και τόσο στοιχειωμένο όπως μου είχε πει ο οδηγός στην παμπ… εκτός φυσικά από τα πορτρέτα στο τοίχο. Αυτά, εξακολουθούσαν να φαίνονται το ίδιο ανατριχιαστικά… για να μην πω και περισσότερο, τώρα που μπορούσα να διακρίνω όλες τις λεπτομέρειες.

Συνήθως, το Λονδίνο κάνει να το δει μέρες ολόκληρες ο ήλιος. Σήμερα βρήκε να αλλάξει συνήθειες την τύχη μου μέσα;! Άνοιξα τη μπαλκονόπορτα που μου έδειξε η καμαριέρα και βγήκα σε ένα τεράστιο μπαλκόνι, γεμάτο πολύχρωμα λουλούδια με μεθυστικό άρωμα. Στη μέση, πάνω σε ένα μαύρο μεταλλικό τραπέζι, βρισκόταν ένας δίσκος με όλα τα καλά. Γάλα, πορτοκαλάδα, καφέ, βούτυρο, μαρμελάδα, μέλι και ένα σωρό άλλα. Λίγο πιο ‘κει, ακουμπισμένη στη κουπαστή του μπαλκονιού, στεκόταν η Νεφέλη αγναντεύοντας το τοπίο, με τα καστανοκόκκινα μαλλιά της να χορεύουν στο ψιθύρισμα του ανέμου.

«Πολύ νωρίς ξυπνάς» της είπα, διακόπτοντας τις σκέψεις της.«Εσύ φταις!» μου απάντησε εύθυμα. «Αν δεν ήσουν εδώ, θα κοιμόμουν ακόμη».«Περιμένουμε κι άλλους;» τη ρώτησα, δείχνοντας το δίσκο στο τραπέζι. Εκείνη γέλασε και μου είπε να καθίσω.Συζητάγαμε περί ανέμων και υδάτων κάπου στο τρίωρο. Η παρέα της μου ήταν πολύ ευχάριστη. Για την ακρίβεια, είχαμε λιώσει και οι δύο στο γέλιο με αυτά που λέγαμε. Ο χαρακτήρας της ταίριαζε πολύ με το δικό μου και από τη πρώτη στιγμή φάνηκε ότι εμείς οι δύο θα γινόμασταν πολύ καλές φίλες.

Με τα πολλά, αρχίσαμε να μιλάμε για το άρθρο που έπρεπε να γράψω. Η ιστορία που με ενδιέφερε, ξεκίναγε στα μέσα του 18ου αιώνα κάπου στο Λονδίνο, όταν τέσσερις νεαροί άνδρες, ο Γάλλος μαρκήσιος Lebrun, ο λόγιος De Fuego ισπανικής καταγωγής, ο Αγγλος δούκας Madvell και ο ‘Ελληνας μεγαλέμπορος Βελλής, αποφάσισαν να ιδρύσουν, από κοινού, μια τυπογραφική εταιρία, της οποίας απόγονος, είναι ο σημερινός εκδοτικός οίκος που δουλεύω.

Οι διαφορές στις εθνότητες και στα θρησκεύματα (ο Άγγλος ήταν προτεστάντης, ο Γάλλος και ο Ισπανός καθολικοί και ο Έλληνας ορθόδοξος) δεν στάθηκαν εμπόδιο στη συνεργασία τους. Έφεραν, όμως, κάθετες αντιρρήσεις στην απόφαση των παιδιών τους να παντρευτούν. Ο γιος ενός δούκα δεν μπορούσε να πάρει μία Ισπανίδα ταπεινής καταγωγής και η κόρη ενός Γάλλου καθολικού δεν μπορούσε να παντρευτεί έναν Έλληνα ορθόδοξο. Το γεγονός, φυσικά, ότι όλοι ήταν πλούσιοι και χριστιανοί δεν είχε καμία σημασία.

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα παιδιά κλέφτηκαν και για τριάντα χρόνια κατάφεραν, όχι απλώς να μείνουν κρυμμένοι μακριά από τις οικογένειές τους, που είχαν κυριολεκτικά λυσσάξει εναντίον τους, αλλά και να αποκτήσουν μια μικρή περιουσία με την οποία αγόρασαν το παρόν κτήμα και έχτισαν ετούτο το σπίτι, για να στεγάσουν τον έρωτά τους, τους καρπούς του και την απαράμιλλη φιλία τους.

Μαζί με το χρήμα, όμως, έρχεται και η φήμη και αυτή η φήμη έφτασε τελικά και στα αυτιά των οικογενειών τους, που ακόμη και τόσο καιρό μετά, ήθελαν να τους σκοτώσουν που τόλμησαν να «μαγαρίσουν» τις οικογένειές τους. Και ακριβώς αυτό έγινε.Τα δύο ζευγάρια είχαν αποκτήσει από ένα παιδί έκαστος και αυτά με τη σειρά τους, λόγω της συγκατοίκησης, είχαν κάνει τη δική τους οικογένεια, αποκτώντας ένα γλυκύτατο κοριτσάκι. Την αποφράδα εκείνη ημέρα που οι τέσσερις οικογένειες ξανάσμιξαν, επιτέλους, με τα παιδιά τους, το κοριτσάκι αυτό ήταν ενός έτους. Ούτε, όμως, η δισέγγονή τους ήταν αρκετή για να κατευνάσει την ανελέητη μανία τους, που ξέσπασε καυτή σα λάβα όταν έμαθαν για την ύπαρξή της. Το μένος τους ήταν τέτοιο, που τους ώθησε στο να προσπαθήσουν να δολοφονήσουν το μωρό και τους γονείς του. Τα δύο ζευγάρια, όμως, κατάφεραν να εμποδίσουν τους μανιασμένους πατεράδες τους, δίνοντας την ευκαιρία στην τριμελή οικογένεια να διαφύγει.Τη γενναιότητά τους, όμως, την πλήρωσαν με την ίδια τους τη ζωή, αφού και οι τέσσερις σκοτώθηκαν από τα χέρια των ίδιων τους των πατεράδων, οι οποίοι, με τη σειρά τους, παραδόθηκαν στη δικαιοσύνη από τις συζύγους τους, τις μητέρες των νεκρών δηλαδή και εκτελέστηκαν παραδειγματικά. Όσο για την τύχη του μωρού και των γονιών του, παραμένει, ακόμη και σήμερα, άγνωστη.

Το οικόπεδο και η περιουσία των αποθανόντων, πέρασε στα χέρια των τεσσάρων οικογενειών, οι οποίοι και τα διατήρησαν με την ελπίδα να τα επιστρέψουν κάποια μέρα στους νόμιμους ιδιοκτήτες του.Έκτοτε, από όταν άρχισε να ξαναχρησιμοποιείται το σπίτι ως εξοχικό (κυρίως από τους Lebrun), αρκετοί από τους επισκέπτες έχουν αναφέρει τη θέαση πολλών περίεργων γεγονότων. Ένα εξ αυτών είναι η παρουσία τεσσάρων διαφορετικών ημιδιάφανων και άυλων οντοτήτων, που μοιάζουν πολύ με τα θύματα του μακελειού εκείνου, και τα οποία γυροφέρνουν εντός και εκτός των δύο υπνοδωματίων που κάποτε άνηκαν στη χαμένη οικογένεια. Για την ακρίβεια, ένα από αυτά τα δωμάτια, το δωμάτιο των γονιών του μωρού, έχει δοθεί σε εμένα.

«Ελπίζω να μη φοβάσαι τα φαντάσματα, Βικτώρια!» μου είπε κάπως περιπαικτικά.«Πρέπει να πιστεύεις σε κάτι για να το φοβάσαι» της απάντησα μηχανικά, φέρνοντας στο μυαλό μου τη μικρή, γαλάζια οπτασία που με είχε επισκεφτεί στο σπίτι μου πριν κάνα εξάμηνο (βλ. Επεισόδιο 1).«Και εσύ δεν πιστεύεις;»«Όπως το πάρει κανείς!» της είπα αφήνοντας τη συζήτηση να αιωρείται στο κενό.

Η Νεφέλη μου εξήγησε πως, τα τελευταία 200 χρόνια, ελάχιστες αλλαγές είχαν γίνει στην εσωτερική και εξωτερική διακόσμηση και διαρρύθμιση του σπιτιού. Όχι γιατί δεν ήθελαν, αλλά γιατί σχεδόν οτιδήποτε καινούργιο έμπαινε στο σπίτι είχε τη κακιά συνήθεια να… χαλάει από μόνο του. Και όχι μόνον αυτό, αλλά και στο δωμάτιο το οποίο έμενα, κανένας δεν είχε καταφέρει να κοιμηθεί για πάνω από ένα βράδυ. Για να μην αναφέρω και το γεγονός ότι κανένας δεν είχε καταφέρει να μπει στο παιδικό υπνοδωμάτιο, παρότι η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη.

«Άρα το μουσικό κουτί στο δωμάτιό μου πρέπει να άνηκε στη χαμένη οικογένεια» την διέκοψα.«Το ποιο; Α, ναι το κουτί. Ναι, μάλλον, δικό τους ήταν. Σε εκείνο το δωμάτιο, πέρα από το μπάνιο και τα υφάσματα, δεν έχει γίνει καμία άλλη αλλαγή. Γιατί ρωτάς;»«Απλώς μου φαινόταν αρκετά παλιό και ήθελα να το επιβεβαιώσω. Η μελωδία του μου είναι πολύ γνωστή, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πως τη λένε. Είπα μήπως βοηθούσε η χρονολογία κατασκευής… αλλά τζίφος. Μήπως ξέρεις εσύ;»«Η μελωδία σου είναι γνωστή;!» επανέλαβε τα λόγια μου, κοιτώντας με γεμάτη δυσπιστία. «Αυτό αποκλείεται».«Μα γιατί;» τη ρώτησα γεμάτη περιέργεια.«Αυτή η μελωδία είναι ένας από τους ήχους που ακούγονται συχνότερα στο σπίτι. Μία φορά, μάλιστα, που το άκουσα να παίζει, πήγα και το ‘κλεισα και με το που βγήκα από το δωμάτιο αυτό ξανά άνοιξε… μόνο του. Έτσι αποφάσισα να το ψάξω λίγο και κατάφερα να βρω τους απογόνους του δημιουργού του. Παραδόξως, κάνουν ακόμη την ίδια δουλειά. Περίμενε μισό λεπτό» είπε και έφυγε βιαστικά.

Μετά από λίγο γύρισε, κρατώντας ένα φάκελο στο χέρι και μου τον έδωσε. Μέσα βρήκα τα σχέδια του κουτιού και ένα χειρόγραφο που πάνω του είχε μερικές νότες και την παράκληση να μην χρησιμοποιηθεί η μουσική αυτή πουθενά αλλού. Η υπογραφή ήταν μισοσβησμένη, αλλά μπορούσα να διακρίνω ένα Ve, οπότε υπέθεσα ότι έγραφε Vellis. Και η ημερομηνία έγραφε ότι κατασκευάστηκε το 1780.5«Τώρα κατάλαβες γιατί αποκλείεται να έχεις ξανά ακούσει το κομμάτι αυτό;»

Σηκώθηκα από το τραπέζι και πήγα στην άκρη του μπαλκονιού. Πολύ περίεργη σύμπτωση. Πρώτα το όνειρο και τώρα αυτό. Ωραία αρχή κάναμε πάλι. Ένα δροσερό αεράκι χάιδεψε τα μαλλιά μου. Χμ… νερό. Τι ωραία που μύριζε!«Υπάρχει κάνα ποτάμι εδώ κοντά;» τη ρώτησα χωρίς να την κοιτάξω.«Ναι! Λίγο πιο κάτω είναι» η περιέργειά της είχε αρχίσει να εξάπτεται.«Μη μου πεις ότι υπάρχει και καταρράκτης;!»«Ναι! Πως το ξέρεις;»Μάλιστα. Δύο στα δύο. Η ατμόσφαιρα μυρίζει μπελάδες στα σίγουρα τώρα. Η Νεφέλη εξακολουθούσε να με κοιτάζει έκπληκτη, περιμένοντας μια απάντηση, την οποία αρνιόμουν πεισματικά να δώσω.«Είσαι πολύ παράξενη» μου είπε τελικά.«Κάνω ότι μπορώ» της απάντησα χαμογελώντας.«Λοιπόν, τι θες να κάνουμε σήμερα;» με ρώτησε αλλάζοντας την κουβέντα.«Τι θα έλεγες για λίγη έρευνα;»«Why not! Από πού θες να αρχίσουμε;»«Από τα δημοτολόγια» της απάντησα, αφήνοντάς τη να με κοιτάει απορημένα. «Population register, αν το λέω σωστά!»«Α! κατάλαβα. Οπότε ξεκινάμε από την εκκλησία» μου είπε και σηκώθηκε από το τραπέζι.

Η περιοχή έμοιαζε με αγγλικό χωριό και ας απείχε από την πρωτεύουσα πολύ λίγο. Και εδώ που τα λέμε δεν ήταν και πολύ μικρό. Δεν αργήσαμε να φτάσουμε στην εκκλησία, η οποία ήταν μεσαίου μεγέθους με καθαρά γοτθικό στιλ, χτισμένη μπροστά από μία τεράστια βελανιδιά. Εσωτερικά ήταν πολύ απλή, εκτός από τα βιτρό που κάλυπταν τα παράθυρα σχηματίζοντας υπέροχες εικόνες. Ένα θαυμάσιο άγαλμα της Παναγίας στεκόταν στα αριστερά του βωμού, κάνοντάς σε να νιώθεις γαλήνη καθώς το κοιτούσες και ακριβώς πάνω από το βωμό βρισκόταν ένας μεγάλος, ξύλινος εσταυρωμένος, μοναδικής λεπτομέρειας.

Σταμάτησα στη μέση της εκκλησίας και έκανα το σταυρό μου. Η Νεφέλη με κοίταξε ξαφνιασμένη. «Ένα δάχτυλο διαφορά έχουμε!» της είπα κάνοντας τη να γελάσει. Μόλις βρήκαμε τον ιερέα, η Νεφέλη του εξήγησε τι θέλαμε και εκείνος μας οδήγησε στο υπόγειο του ναού.

Τα αρχεία ήταν χωρισμένα σε βαφτίσια, γάμους και κηδείες. Η υγρασία και ο χρόνος είχαν καταστρέψει πολλά από αυτά κι έτσι δυσκολευτήκαμε να βρούμε πληροφορίες, μέχρι που θυμήθηκα την ημερομηνία κατασκευής του μουσικού κουτιού και ως εκ θαύματος τα αρχεία εκείνης της πενταετίας ήταν σχετικά σε καλή κατάσταση. Αυτά που βρήκα, όμως, με έκανα να σαστίσω και να ανατριχιάσω.

Το μακελειό έγινε στις 28 Οκτωβρίου 1781, την ημέρα των γενεθλίων του μωρού, το οποίο μωρό έφερε το όνομα Βικτώρια Βελλή και είχε γεννηθεί ένα χρόνο νωρίτερα, δηλαδή στις 28 Οκτωβρίου 1780. Η Νεφέλη με πήρε χαμπάρι αμέσως και με ρώτησε τι έχω. «Τίποτε… ακόμη!» της απάντησα χαμένη στις σκέψεις μου, αλλά εκείνη δεν με πίστεψε και με πίεσε να της πω. Έβγαλα το διαβατήριό μου και της το έδωσα. Μόλις το διάβασε, έμεινε να το κοιτάζει αποσβολωμένη.«Really?!» με ρώτησε έκπληκτη, χωρίς να πάρει τα μάτια της από το διαβατήριο.«Really!» της απάντησα και εγώ. «Με λένε Βικτώρια και γεννήθηκα 200 χρόνια ακριβώς μετά από εκείνο το μωρό. Στις 28 Οκτωβρίου 1980 δηλαδή και αύριο είναι τα γενέθλιά μου».Αναφορά στο θάνατο των γονιών του μωρού δεν βρήκαμε, αλλά, έτσι κι αλλιώς, τα ευανάγνωστα αρχεία ήταν λίγα. Από αυτά που βρήκα, όμως, κατάλαβα πως ο Βελλής είχε παραγγείλει το κουτί ως δώρο για την κόρη του. Οι συμπτώσεις πλήθαιναν επικίνδυνα και δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Η περιέργεια μου, όμως, είχε βαρέσει κόκκινο. Είχα ακόμη δεκατρεις μέρες διακοπών και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν αυτή η οικογένεια. Πώς κατάφεραν να ξεφύγουν; Που πήγαν; Το μωρό τι έγινε; Και εγώ τι σχέση έχω με όλα αυτά; Γιατί μετά από τόσες συμπτώσεις δεν μου το βγάζεις από το μυαλό πως σίγουρα έχω κάποια σχέση. Πρώτα το όνειρο, μετά η μουσική απ’ το κουτί, ύστερα το γδάρσιμο στο δάχτυλό μου που εξαφανίστηκε και τώρα το όνομα και η ημερομηνία γέννησης του μωρού.

Ανάθεμα και αν ξέρω πόση ώρα ήμασταν χωμένοι σε εκείνο το γεμάτο υγρασία υπόγειο που μύριζε μούχλα. Όταν βγήκαμε από την εκκλησία, όμως, ο ήλιος είχε αρχίσει να γέρνει προς τη δύση του, άρα μάλλον ήμασταν κάμποση. Σα να διάβαζε τη σκέψη μου η Νεφέλη, μου πρότεινε να πάμε για ποτό. Αλλά δεν ήμουν καλή παρέα. Δύσκολα μου έπαιρνες κουβέντα.«Εσύ κάτι έχεις!» διαπίστωσε τελικά η Νεφέλη.«Απλώς σκέπτομαι τι θα γράψω».«Από τώρα;»«Όταν ασχολούμαι με κάτι…»«Κολλάς» με συμπλήρωσε. Της χαμογέλασα κουρασμένα και ήπια την τελευταία μου γουλιά.«Δεν πάμε σιγά σιγά;» της πρότεινα.

«Ok» μου απάντησε παραπονιάρικα και φώναξε το σερβιτόρο.Μιας και η απόσταση μέχρι το σπίτι δεν ήταν μεγάλη, την παρακάλεσα να πάμε με τα πόδια. Δέχτηκε απρόθυμα την ιδιοτροπία μου και με ακολούθησε γκρινιάζοντας πως αυτή ήταν και η τελευταία φορά που μου έκανε τη χάρη. Σιγά σιγά τα σπίτια του χωριού έδωσαν τη θέση τους στα πελώρια δέντρα που υψώνονταν δεξιά και αριστερά της ασφάλτου.

Η μυρωδιά των δέντρων μπερδευόταν με τη νυχτερινή αύρα, φτιάχνοντας ένα θεσπέσιο άρωμα. Την εικόνα συμπλήρωνε το ολόγιομο φεγγάρι που φώτιζε με το ασημένιο του φως το δρόμο μας. Περπατάγαμε αργά, χωρίς να ανταλλάζουμε πολλές κουβέντες, απολαμβάνοντας την ησυχία της νύχτας.Η Νεφέλη έδειξε ανακουφισμένη, αντικρίζοντας το σπίτι. Θα ήθελα πολύ να συνεχίζαμε τον περίπατο, αλλά ήμουν και εγώ πολύ κουρασμένη.

Με το που μπήκαμε μέσα, το μεγάλο ρολόι δίπλα στο τζάκι χτύπησε μία φορά με ένα δυνατό, συρτό ήχο, σαν από γκονγκ.«Χρόνια πολλά!» μου ευχήθηκε η Νεφέλη.«Θέλουμε ένα τέταρτο ακόμη!» τη απάντησα χαμογελώντας και ανεβήκαμε τη σκάλα.Με συνόδεψε ως τη πόρτα του δωματίου μου, μιας και το δικό της ήταν λίγο πιο κάτω στο διάδρομο. Ένα κύμα παγωμένου αέρα δραπέτευσε από το δωμάτιο όταν άνοιξα τη πόρτα, κάνοντάς μας να ανατριχιάσουμε. Και οι δυο κοιτάξαμε τη μπαλκονόπορτα που, όμως, ήταν κλειστή.

Άναψα το φως και μπήκαμε και οι δυο στο δωμάτιο, κοιτάζοντας τριγύρω μας. Μόλις τα βλέμματά μας συναντήθηκαν, το φως έσβησε και η πόρτα έκλεισε απότομα πίσω μας, κάνοντάς μας να αναπηδήσουμε αλαφιασμένες. Η θερμοκρασία έπεσε απότομα κάμποσους βαθμούς. Το φως του φεγγαριού έμπαινε από το κλειστό παράθυρο, κάνοντας το χώρο να μοιάζει σαν να βγήκε από ταινία τρόμου. Με την άκρη του ματιού μου είδα το καπάκι του μουσικού κουτιού να ανοίγει από μόνο του, πλημυρίζοντας την ατμόσφαιρά με τη μουσική του.Μια γαλάζια φιγούρα άρχισε να παίρνει σχήμα μπροστά μας. Ήταν μια γυναίκα, με κοντά μαλλιά που φορούσε ένα φόρεμα εποχής. Κανονικά, θα έπρεπε να νιώθω φόβο με όλα αυτά, αλλά η μελωδία του κουτιού ήταν τόσο χαλαρωτική και το γαλάζιο φως από την οπτασία τόσο όμορφο και μεθυστικό που σχεδόν το απολάμβανα. Συνέχισα να κοιτάζω το φάντασμα κατάματα χωρίς να κουνιέμαι. Εκείνη μου χαμογέλασε και άπλωσε τα χέρια της προς το μέρος μου σα να με καλωσόριζε. Προσπάθησα να την αγγίξω, αλλά με το που πλησίασε το χέρι μου το δικό της, εκείνη εξαφανίστηκε απότομα και όλα επανήλθαν στο φυσιολογικό τους. Το φως άναψε και η θερμοκρασία του δωματίου ανέβηκε το ίδιο απότομα όπως είχε πέσει.

Το μόνο που μαρτυρούσε τι είχε γίνει πριν λίγα δευτερόλεπτα, ήταν το κουτί που έχασκε ακόμη ανοιχτό, χωρίς να παίζει μουσική όμως.«Φαντάζομαι πως δεν θα θες να κοιμηθείς εδώ πια! I wouldn’t! »«I will! Βαριέμαι να αλλάζω δωμάτια τώρα» της απάντησα ξαφνιάζοντάς την.«Είσαι τρελή;» με ρώτησε γεμάτη απορία. «Όπως θες» μου είπε τελικά με επιφυλακτικότητα και γύρισε να φύγει. Λίγο πριν κλείσει τη πόρτα γύρισε και μου είπε: «Τελικά, μάλλον θα τα πάμε πολύ καλά οι δυο μας».

Έμεινα για λίγα δευτερόλεπτα να κοιτάζω γύρω μου. Δεν είμαι αναίσθητη, απλώς πολύ κουρασμένη και το μόνο που ήθελα εκείνη τη στιγμή ήταν να κοιμηθώ. Αν τα φαντάσματα είχαν όρεξη για παιχνιδάκια θα έπρεπε να περιμένουν έως αύριο. Ήθελα πολλά, όμως απ’ ότι φαίνεται. Ο ύπνος ήρθε και με πήρε αμέσως στη γλυκιά του αγκαλιά. Ήταν ο μόνος που δεν είχα πρόβλημα να με αγκαλιάζει όσο σφιχτά ήθελε. Αμέσως, όμως, άρχισα να βλέπω και τη συνέχεια του χθεσινοβραδινού ονείρου. Ήμουν σίγουρη πλέον πως δεν ήταν όνειρο… αλλά ούτε και απλή ανάμνηση ήταν. Ήταν κάτι περισσότερο από αυτό και πιο δυνατό. Σχεδόν με τρόμαζε και ειλικρινά δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που φοβήθηκα για τον εαυτό μου. Πάντα φοβόμουν για τους άλλους, αλλά ποτέ για τη δική μου ασφάλεια. Αυτή τη φορά όμως κάτι με τρόμαζε και δεν μου αρέσει να φοβάμαι ακόμη και στον ύπνο μου.

Το όνειρο συνεχίστηκε από εκεί που με είχε αφήσει εχθές. Είδα την οικογένεια να εξαφανίζεται πίσω από τον καταρράκτη, ο οποίος τελικά έκρυβε την είσοδο ενός σπηλαίου. Κάθισαν με την πλάτη κολλημένη στο τοίχο ακριβώς απέναντι από την είσοδο. Ο ήχος από τον καταρράκτη ήταν εκκωφαντικός. Ο άντρας προσπαθούσε να καθησυχάσει την αγαπημένη του, αλλά ήταν και ο ίδιος πολύ φοβισμένος. Μόνο το μωρό φαινόταν να μην έχει αντιληφθεί το παραμικρό. Πώς θα μπορούσε άλλωστε! Αλλά και πάλι, με τόση αναστάτωση που επικρατούσε ήταν λίγο αφύσικο να είναι ξύπνιο και να μην έχει βγάλει άχνα. Και τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα, όταν εμφανίστηκαν από το πουθενά τέσσερις άντρες, κρατώντας όπλα στα χέρια τους.

Η συνέχεια εξελίχτηκε μέσα σε δευτερόλεπτα. Η μητέρα ίσα που πρόλαβε να γυρίσει τη πλάτη της στους άντρες, προσπαθώντας να προστατέψει το μωρό με το σώμα της. Η σφαίρα τη βρήκε στη πλάτη. Το μωρό της έπεσε από τα χέρια και εκείνη σωριάστηκε δίπλα του, ακόμη ζωντανή, σφαδάζοντας από τον πόνο. Και ο άντρας της ίσα που πρόλαβε να κάνει ένα βήμα, όταν μια σφαίρα τον βρήκε στη κοιλιά. Έπεσε και αυτός στα γόνατα δίπλα στη γυναίκα του και το παιδί του, καθώς το αίμα ανέβλυζε πλούσια από τη πληγή του. Και τότε συνέβη το απροσδόκητο. Ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος να κυλά, αλλά μόνο για την οικογένεια. Ήταν σα να είχαν παγώσει και οι τρεις. Ακόμη και το αίμα από την πληγή του άντρα είχε σταματήσει να τρέχει. Το μίσος στα πρόσωπα τον αντρών μετατράπηκε σε έκπληξη. Τα όπλα τους έπεσαν από τα χέρια. Έμειναν να τους κοιτάζουν αποσβολωμένοι. Ήλπιζα πως θα έβλεπα έστω και ένα ίχνος μεταμέλειας, αλλά μάταια. Τώρα είχα αρχίσει να νευριάζω εγώ.

--------

«Πως μπορέσατε να το κάνετε αυτό στην ίδια σας την οικογένεια;» έπιασα τον εαυτό μου να τους φωνάζω με αγανάκτηση. Παρότι ήξερα ότι ακόμη κοιμόμουν συνέχισα να τους φωνάζω και να τους βρίζω με μανία. «Σκοτώσατε τους γονείς μου παλιοκαθίκια και θα το πληρώσετε πολύ ακριβά αυτό… σας το ορκίζομαι!» ήταν τα τελευταία μου λόγια και ήταν αρκετά για να με πετάξουν όρθια.

Τι είχα μόλις ξεστομίσει; Από που και ως που γονείς μου; Τι δουλειά είχα εγώ με αυτούς;«Τα νεύρα μου!» γρύλισα καθώς ντυνόμουν και ξεχύθηκα στο διάδρομο, κατευθυνόμενη στο δωμάτιο της Νεφέλης που ευτυχώς δεν είχε κοιμηθεί ακόμη.

«Let me guess!» μου είπε μόλις με είδε «Θες να αλλάξεις δωμάτιο!»«Θέλω να με πας στον καταρράκτη!» της είπα επιτακτικά.«Ok!» η απορία διαγραφόταν ολοφάνερα στο πρόσωπο της και στον ήχο της φωνής της. «Μόλις ξημερώσει…»«Τώρα!» τη διέκοψα απότομα.«Μα είναι ακόμη νύχτα!» διαμαρτυρήθηκε. Την κοίταξα κατάματα, ακόμη νευριασμένη από το όνειρο και το ύφος μου την έκανε να σαστίσει.«Ok! Ok! Calm down! » είπε τελικά και ξεκινήσαμε και οι δυο, με φακούς στα χέρια, για τον καταρράκτη.

Όλα ήταν ακριβώς όπως και στο όνειρό μου. Η διαδρομή, το φεγγάρι, ακόμη και ο αέρας ήταν το ίδιο ψυχρός όπως και στον ύπνο μου. Φτάνοντας στον καταρράκτη συνειδητοποίησα πως σε όλη τη διαδρομή η Νεφέλη ήταν πίσω μου πασχίζοντας να με ακολουθήσει. Τελικά, εγώ ήμουν εκείνη που την οδήγησε ως εδώ και όχι η Νεφέλη εμένα.

«Βικτώρια!» μου φώναξε, καθώς κατευθυνόμουν προς τον καταρράκτη. Σταμάτησα χωρίς να γυρίσω να την κοιτάξω. «Εκεί μέσα είναι το κουτί της Πανδώρας. Είσαι σίγουρη πως θες να το ανοίξεις;» ήταν ακόμη λαχανιασμένη και οι λέξεις έβγαιναν με δυσκολία από το στόμα της. «There is no turning back!» είπε στο τέλος.Είχε δίκιο. Μετά από αυτό, όλα θα άλλαζαν. Δεν ήξερα με ποιο τρόπο θα άλλαζαν, απλά ήξερα ότι θα άλλαζαν. Δεν είχα σκοπό, όμως, να γυρίσω πίσω. Ήξερα πως δεν θα ησύχαζα, αν δεν μάθαινα την αλήθεια… ακόμη και αν δεν ήθελα να τη μάθω. Γύρισα και κοίταξα τη Νεφέλη στα μάτια. Αν μπορούσα να δω το πρόσωπό μου σε καθρέφτη, θα έβλεπα πως ήταν τελείως ανέκφραστο. Όλη η οργή για αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα που ένιωθα μέχρι εκείνη τη στιγμή, είχε εξαφανιστεί τελείως. Τώρα δεν υπήρχε τίποτε στη θέση του. Πραγματικά δεν ένιωθα τίποτε απολύτως. Ούτε οργή, ούτε περιέργεια, ούτε φόβο. Δεν υπήρχε θέλω, δεν υπήρχε πρέπει, ήμουν εγώ και ο θόρυβος του καταρράκτη.

«Πήγαινε! Σε περιμένουν!» μου είπε τελικά η Νεφέλη κοιτάζοντάς με ικανοποιημένη και περιέργως ανακουφισμένη.Γύρισα και κοίταξα τον καταρράκτη. Δεν είχα τίποτε να σκεφτώ. Προχώρησα αργά και σταθερά. Λίγο πριν μπω στη σπηλιά, όμως, κοντοστάθηκα για να πάρω μια βαθιά ανάσα. Αυτό που αντίκρισα μέσα δεν με εξέπληξε καθόλου γιατί ήταν ακριβώς όπως το είχα δει. Η οικογένεια ήταν εκεί, παγωμένη στο χρόνο όπως ακριβώς και στο όνειρο, με μόνη διαφορά ότι εδώ ήταν καλυμμένοι από κάτι που έμοιαζε με… πάγο. Όχι δεν ήταν πάγος! Μάλλον κρύσταλλος! Δεν είχα ιδέα τι ήταν. Ήταν, όμως, εντελώς διάφανο και μπορούσα να δω καθαρά τους ανθρώπους μέσα. Ο πατέρας ήταν στα γόνατα, κρατώντας το τραύμα του. Δίπλα του, ξαπλωμένη μπρούμυτα, η γυναίκα με το χέρι της να κρατάει ακόμη το… που πήγε το μωρό; Εδώ έπρεπε να υπάρχει ένα μωρό! Ποιος πήρε το μωρό; Η Νεφέλη μόλις είχε μπει στη σπηλιά. Γύρισα απότομα και τη κοίταξα τρομοκρατημένη.«Που είναι το μωρό;» τη ρώτησα όλο αγωνία.

Ακούμπησε το χέρι της στον ώμο μου και μου είπε χαμογελώντας «Καλώς ήρθες σπίτι σου!»Έκανα ένα βήμα πίσω και τη κοίταξα γεμάτη απορία κουνώντας το κεφάλι μου αρνητικά. Αυτό ήταν αδύνατον! Εγώ δεν είχα καμία σχέση με κανέναν τους. Γύρισα και κοίταξα τη κρυστάλλινη μάζα. Δεν μπορεί! Κάπου εκεί θα ήταν το μωρό.

Έκανα να πάω πιο κοντά για να δω καλύτερα, αλλά προτού το καταλάβω έφαγα τέτοια γλίστρα, που θα κάνω πολύ καιρό να τη ξεχάσω. Προσγειώθηκα φαρδιά πλατιά πάνω στη κρυστάλλινη μάζα. Ένας οξύς πόνος με διαπέρασε, τρυπώντας μου το μυαλό. Το δεξί μου μπράτσο έκαιγε σα να είχε πάρει φωτιά. Σηκώθηκα ακόμη ζαλισμένη. Ο πόνος ξεκίναγε από τον ώμο μου, διαπέρναγε τον αυχένα μου και τελικά μου τρύπαγε τον εγκέφαλο σα να με κάρφωναν με μαχαίρι. Η Νεφέλη με κοίταζε τρομοκρατημένη. Τι ήθελα να κάνω; Α, ναι! Θυμήθηκα. Κοίταξα τη κρυστάλλινη μάζα. Τι ήταν αυτό το κόκκινο υγρό πάνω της;

Κοίταξα τη Νεφέλη έτοιμη να τη ρωτήσω, όταν συνειδητοποίησα ότι κοίταζε επίμονα το χέρι μου. Έκανα το ίδιο και εγώ, διαπιστώνοντας επιτέλους ότι το κόκκινο υγρό πάνω στο κρύσταλλο προερχόταν από το βαθύ σκίσιμο στο χέρι μου.Ένας εκκωφαντικός θόρυβος σκέπασε τον ήχο του καταρράκτη, ακολουθούμενος από άλλον ένα μικρότερης έντασης. Δυο ρωγμές εμφανίστηκαν πάνω στον κρύσταλλο. Μετά, άλλη μία στα δεξιά. Και ύστερα άλλη μία δίπλα της. Ο κρύσταλλος έσπαγε. Το αίμα έτρεχε ποτάμι από τη πληγή μου, στάζοντας πάνω στη κρυστάλλινη επιφάνεια και όπου ακούμπαγε, μια νέα ρωγμή εμφανιζόταν, κάνοντας θρύψαλα εκείνο το κομμάτι. Σιγά σιγά, ολόκληρη η κρυστάλλινη μάζα έγινε σκόνη και μαζί με αυτή και τα δύο σώματα που είχε παγιδέψει, αφήνοντας μόνο μερικά ματωμένα κουρέλια να αποδεικνύουν τι είχε γίνει εκεί. Όμως δεν τελείωσε εκεί. Ένα εκτυφλωτικό γαλάζιο φως πλημμύρισε το δωμάτιο.

Για μερικές στιγμές δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτε. Όσο ξαφνικά εμφανίστηκε, τόσο ξαφνικά υποχώρησε αφήνοντας δύο ημιδιάφανες σιλουέτες να μαρτυρούν την ύπαρξή του.Ήταν το ζευγάρι που είχα δει στον ύπνο μου. Ένιωθα μια πρωτόγνωρη οικειότητα. Ένα δάκρυ κύλισε στο μάγουλό μου, βλέποντας τη γυναίκα να με κοιτάζει όλο αγάπη. Ήθελα να τρέξω να τους αγκαλιάσω σφιχτά και να μην τους αφήσω ποτέ. Ήξερα όμως, πως δεν μπορούσα και αυτό με γέμιζε θλίψη. Δεν ήξερα γιατί ένιωθα έτσι, αλλά δεν με ένοιαζε.

Σα να διάβαζε τη σκέψη μου, η γυναίκα με πλησίασε, προσπαθώντας να σκουπίσει με το χέρι της τα δάκρυα μου. Το άγγιγμά της ήταν ψυχρό, αλλά τόσο γλυκό και τρυφερό. Ύστερα, με πλησίασε ο άντρας με τη σειρά του και το χέρι του ακούμπησε το πληγιασμένο μου μπράτσο, κάνοντας τον πόνο και τη πληγή να εξαφανιστούν. Πήρε τη γυναίκα στην αγκαλιά του και έκαναν ένα βήμα πίσω, συνεχίζοντας να μου χαμογελάνε στοργικά.Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, όταν το φως τους άρχισε να ξεθωριάζει. Δεν ήθελα να φύγουν. Δεν ήθελα να τους χάσω. Δεν ήθελα να μείνω πάλι μόνη μου. Ήθελα να πάω μαζί τους. Ήθελα να μείνω κοντά τους για πάντα. Προσπάθησα… πραγματικά προσπάθησα, όμως, με σταμάτησαν και οι δυο τους. Με πήραν στην αγκαλιά τους. Μια παγωμένη αγκαλιά, που όμως χρειαζόμουν τόσο πολύ. Δεν μπορούσα να νιώσω το άγγιγμά τους στο δέρμα μου, αλλά μπορούσα να το νιώσω με το μυαλό μου να με πλημυρίζει, να με γεμίζει, να μου ζεσταίνει τη ψυχή και τη καρδιά. Λίγο πριν χαθούν τελείως άκουσα να μου ψιθυρίζουν «Θα είμαστε κοντά σου… για πάντα!» δίνοντάς μου πίσω τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση.Δεν ξέρω για πόση ώρα έμεινα εκεί μέσα αφού χάθηκαν.

Η Νεφέλη είχε φύγει προ πολλού. Είχα μείνει μόνη μου, πεσμένη στα γόνατα να κλαίω τόσο, όσο δεν είχα κλάψει ποτέ μου. Όταν τελικά βρήκα το κουράγιο να βγω έξω, τη βρήκα να με περιμένει υπομονετικά, καθισμένη σε ένα βράχο. Πήγα και κάθισα δίπλα της. Δεν ήθελα να φύγω ακόμη. Δεν μπορούσα. Χωρίς να πει κουβέντα μου προσέφερε τσιγάρο. Το πήρα και τη κοίταξα κατάματα. Δεν χρειάστηκε να της πω τίποτε. Τα λόγια ήταν περιττά. Με καταλάβαινε και τη καταλάβαινα. Καθίσαμε εκεί, αμίλητες μέχρι που μας βρήκε το πρωί.

Όταν φτάσαμε στο σπίτι, είχε ξημερώσει για τα καλά. Κρατούσα ακόμη στα χέρια μου τα ματωμένα κουρέλια που είχα πάρει από τη σπηλιά. Η Νεφέλη έβαλε ένα ποτό και μου το πρόσφερε. Ένας χείμαρρος από αναπάντητα ερωτήματα κατέκλυζε το μυαλό μου. Κανένα όμως, δεν έφτανε μέχρι το στόμα μου για να ειπωθεί. Από τη μία, η περιέργεια με έτρωγε και από την άλλη, αρνιόμουν κατηγορηματικά να αποδεχτώ αυτό που μου έδειχναν τα γεγονότα.

Όλα φαίνονταν να είναι αληθινά, αλλά πως ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο;!«200 χρόνια είναι πάρα πολλά.» είπα κοιτάζοντας το ποτήρι μου.«Για τους ανθρώπους ναι. Όχι, όμως, για μας!» μου απάντησε με νόημα.Κατεύνασα μονορούφι το ποτό, καίγοντας τα σωθικά μου. Το κεφάλι μου ήταν βαρύ σαν πέτρα και με δυσκολία κράταγα τα μάτια μου ανοιχτά. Δεν μπορούσα να χαλαρώσω με τίποτε.

Ανέβηκα στο δωμάτιο και μπήκα κατευθείαν κάτω από το ντουζ.Άφησα το ζεστό νερό να πέφτει πάνω μου σα βροχή, προσπαθώντας να ηρεμήσω. Το μυαλό μου ήταν τόσο φορτωμένο που, για πρώτη φορά, δεν τον ένοιωσα να έρχεται. Πέρασε τα χέρια του στη μέση μου, σφίγγοντας με πάνω στο γυμνό του σώμα. Το καυτό νερό έτρεχε πάνω του, χωρίς να ζεσταίνει το παγωμένο δέρμα του. Η αγκαλιά του δεν είχε τίποτε το πονηρό. Αντιθέτως, ήταν πολύ τρυφερή. Σχεδόν παρηγορητική.

«Δεν ήταν ανάγκη να το περάσεις αυτό μόνη σου. Έπρεπε να με είχες καλέσει» μου ψιθύρισε.«Ντάρκο!» του είπα νευριασμένα χωρίς να κουνηθώ από τη θέση μου. «Άει στο διάολο!»«Μόνο μαζί σου» σάρκασε και εξαφανίστηκε.

Βγήκα από το μπάνιο την ώρα που η Νεφέλη έμπαινε στο δωμάτιο. Ο Ντάρκο ήταν ξαπλωμένος νωχελικά, στο κρεβάτι περιμένοντάς με. Τον κοίταξε με αποστροφή και ύστερα γύρισε σε μένα.«Που τον βρήκες αυτό το μαλάκα;» είπε χωρίς να κρύβει την αγανάκτησή της.«Στα αζήτητα» της απάντησα και συνέχισα κοιτώντας το Ντάρκο «Θα πας στο διάολο επιτέλους;»«As you wish!» μου απάντησε και εξαφανίστηκε μέσα σε ένα μαύρο σύννεφο καπνού.«Σε πείραξε;» με ρώτησε ανήσυχη.«Πολύ θα το ήθελε» της απάντησα ακόμη νευριασμένη.«Το καλό που του θέλω…! Ξεκουράσου τώρα και τα λέμε αργότερα.» είπε και έφυγε.Ξάπλωσα στο κρεβάτι, αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ.

Ένιωθα τη παρουσία του Ντάρκο να πλημμυρίζει ακόμη το δωμάτιο, προκαλώντας μου ναυτία… και κάτι άλλο που δεν ήθελα ούτε να το σκέπτομαι εκείνη τη στιγμή. Τελικά σηκώθηκα και πήγα να βρω τη Νεφέλη στο σαλόνι. Είχε έρθει η ώρα για απαντήσεις.

Μας πήρε κάμποση ώρα μέχρι να της εξηγήσω πως γνώρισα το Ντάρκο και τι μου είχε συμβεί τον τελευταίο καιρό γενικά. Και εκείνη με τη σειρά της, μου αποκάλυψε τα πραγματικά γεγονότα που οδήγησαν στο μακελειό. Αυτό που είχε φέρει κοντά τις τέσσερις οικογένειες δεν ήταν η επαγγελματική αποκατάσταση, όπως μου είχε πει αρχικά, αλλά η μαγεία.

Ένα άτομο από κάθε οικογένεια γεννιόταν με τη δύναμη να ελέγχει ένα από τα στοιχεία της φύσης. Για τους Lebrun ήταν ο αέρας, οι De Fuego ήλεγχαν τη φωτιά, ο Βελλής το νερό και οι Madvell τη γη. Δουλειά τους ήταν να φροντίζουν αυτές οι δυνάμεις να βρίσκονται πάντα σε ισορροπία μεταξύ τους. Οι δυνάμεις αυτές, πέρναγαν από γονιό σε παιδί, που σήμαινε πως αν γεννιόταν ένα παιδί από την ένωση δύο εξ αυτών, τότε θα είχε τις δυνάμεις και των δύο, κάτι που, πίστευαν, πως θα απειλούσε την ισορροπία των στοιχείων. Εξού και οι αντίρρηση των τεσσάρων οικογενειών να παντρευτούν τα παιδιά τους, τα οποία, παρεμπιπτόντως ήταν εκείνα στα οποία είχε περάσει η μαγεία.Όταν, την αποφράδα εκείνη ημέρα, οι τέσσερις γονείς επισκεφτήκαν τα, από τριακονταετίας, εξαφανισμένα παιδιά τους έμαθαν ότι, όχι απλώς είχε γίνει πραγματικότητα αυτό που φοβόντουσαν, αλλά και ότι η κατάσταση είχε γίνει ακόμη χειρότερη, με την έλευση ενός νέου μέλους, που είχε τις δυνάμεις και των τεσσάρων. Αυτό ήταν που τους οδήγησε να διαπράξουν το αποτρόπαιο έγκλημά τους, στην προσπάθεια τους να διασφαλίσουν την ισορροπία.

«Αυτό το παιδί, Βικτώρια, είσαι εσύ».«Αποκλείεται. Αυτό το παιδί γεννήθηκε 200 χρόνια πριν από μένα. Εγώ… έχω γονείς» της είπα νευριασμένη.«Κι όμως γίνεται. Άσε με να τελειώσω.»Η ιστορία δεν τελείωνε εκεί. Όπως αποδείχτηκε αργότερα, όχι απλώς δεν διαταράχθηκε η ισορροπία, άλλα και τα ίδια τα στοιχεία ήθελαν αυτή την ένωση και γι’ αυτό προσπάθησαν να προστατέψουν το μωρό, καλύπτοντάς το με το κρυστάλλινο κάλυμμα. Επειδή, όμως, είχαν ήδη προλάβει να κάνουν τόσους φόνους, άνευ λόγου, τους τιμώρησαν ρίχνοντας μία κατάρα πάνω τους, που κρατάει ακόμη και σήμερα. Αυτή η κατάρα έκανε όσους γεννιόντουσαν με τη μαγεία να χάνουν σιγά σιγά όλες τους τις δυνάμεις, αφήνοντάς τους ανυπεράσπιστους. Ο μοναδικός τρόπος για να λυθεί, ήταν το παιδί αυτό να βρέξει με το αίμα του το κρυστάλλινο κάλυμμα ώστε να διαλυθεί.

«Πράγμα, φυσικά, αδύνατο αφού και εσύ ήσουν εγκλωβισμένη εκεί».«Δεν είμαι εγώ αυτό το παιδί!» βρυχήθηκα για ακόμη μία φορά.«Και τότε πως εξηγείς το ότι ο κρύσταλλος έσπασε μόνο αφού ήρθε σε επαφή με το αίμα σου; Ή νομίζεις πως δεν είχαμε ξαναδοκιμάσει χωρίς αποτέλεσμα; Και εκτός αυτού, είδες εσύ κάνα μωρό εκεί μέσα;»Τη κοίταξα σαστισμένη. Δεν λέω… είχαν μία λογική τα λόγια της, αλλά…«ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!!!» ξαναφώναξα χτυπώντας το χέρι μου στο τραπέζι.

Πήγα στο μπαρ και έβαλα μια γερή δόση ουίσκι την οποία και κατέβασα μονορούφι.«Πρώτον, μη με τσαντίζεις. Δεύτερον, μη χτυπάς το τραπέζι, είναι αντίκα. Και τρίτον, είτε σ’ αρέσει, είτε όχι εσύ είσαι και θα στο αποδείξω σύντομα!»Η κουβέντα τελείωσε εκεί. Ξεκίνησα για το δωμάτιό μου ακόμη νευριασμένη, αλλά αντί να ανοίξω τη δικιά μου πόρτα, άνοιξα κατά λάθος τη διπλανή και βρέθηκα στο παιδικό υπνοδωμάτιο.

Το μέρος ήταν πεντακάθαρο σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα, πόσο μάλλον 200 χρόνια. Τώρα ένιωθα πραγματικά σαν να ήμουν σπίτι μου. Αν ήμουν εγώ εκείνο το παιδί, πως κατάφερα να απελευθερωθώ 2 αιώνες αργότερα και πως είχα καταλήξει στην Αθήνα με τους τωρινούς μου γονείς;«Ωραία γενέθλια!» μουρμούρισα και έκανα να βγω από το δωμάτιο, όταν μία λάμψη έπιασε το μάτι μου. Πάνω στο μαξιλάρι της κούνιας, είχε εμφανιστεί ένα ασημένιο περιδέραιο και δίπλα του ένα χαρτί που έγραφε: «That’s your birthday present from your grandparents!». Το πήρα στα χέρια μου και γύρισα στο δωμάτιό μου.

Οι υπόλοιπες μέρες πέρασαν με εμένα να προσπαθώ να γράψω τα δυο άρθρα που μου είχαν ζητηθεί, να επισκέπτομαι τον εκδοτικό οίκο και τη Νεφέλη να προσπαθεί να με πείσει να αποδεχτώ την αλήθεια… ευτυχώς, χωρίς να γίνεται φορτική. Και έτσι φτάσαμε στην ημέρα που οι διακοπές μου… αν μπορούσες να τις πεις αυτές διακοπές δηλαδή… έφτασαν στο τέλος τους. Με τη Νεφέλη είχαμε έρθει πάρα πολύ κοντά και αν λυπόμουν για κάτι, ήταν που θα αργούσα να την ξαναδώ. Δυο βδομάδες τώρα είχα συνηθίσει να μένουμε μαζί και δεν μου άρεσε η ιδέα ότι θα γύριζα στο σπίτι της μάνας μου. Έβαλα τα πράγματά μου στο αυτοκίνητο περιμένοντάς την για να τη χαιρετήσω, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε στην είσοδο με μια βαλίτσα στο χέρι.«Έτοιμη να φύγουμε;» με ρώτησε, αφήνοντάς με να τη κοιτάζω αποσβολωμένη. «Τα υπόλοιπα θα μου τα στείλουν όταν βρούμε σπίτι».

διαβάστε το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο μέρος της σειράς Ονειρικός Επισκέπτης.

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του Nebulan.

________________________________

Μια ελληνικη περιπετεια με βαμπιρ

2011-10-10T09:26:00.000-07:00

από Ράνια Ιωάννου (melian)

Συνέντευξη με την Ελίζα Πολιτσοπούλου

Μια ελληνική περιπέτεια με βαμπίρ

Έγινε γνωστή στους Έλληνες φίλους του Φανταστικού το 2009, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο μέρος μιας επταλογίας μυθιστορημάτων με τίτλο «Ουροβόρος κρίνος», με πρωταγωνίστρια την ηρωίδα Μόριγκαν Κρόου. Πριν μερικούς μήνες, η Ελίζα Πολιτσοπούλου παρουσίασε το δεύτερο της βιβλίο με τίτλο «Αμάρανθος: ο θρύλος των βρικολάκων». Φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού κάνουν μια στροφή προς την επιτυχημένη παγκοσμίως συνταγή της βαμπιρικής λογοτεχνίας!

Ενάμισι χρόνο μετά την έκδοση του πρώτου σου μυθιστορήματος, κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό και η συνέχειά του: «Αμάρανθος: ο θρύλος των βρικολάκων». Πώς βίωσες το συγγραφικό ταξίδι των τελευταίων δύο χρόνων και ποιες εκπλήξεις έκρυβε η συγγραφική σου πορεία;
Η αλήθεια είναι πως μετά το πρώτο βιβλίο και τις απαιτούμενες διεργασίες που χρειάζονταν μέχρι να εκδοθεί έκανα ένα αρκετά μεγάλο διάλειμμα, σχεδόν ενός χρόνου. Όταν λοιπόν ξεκίνησα να γράφω τον δεύτερο τόμο, σίγουρα είχα βιώσει αρκετές αλλαγές ως άνθρωπος, κυρίως σε ό,τι αφορά τα ζητήματα της ωρίμανσης και της αφοσίωσης. Κάπως έτσι, άρχισα να γράφω καθημερινά, κάτι που απέφερε μια συνέχεια και συνοχή στη γραφή μου που με εξέπληξε και με ικανοποίησε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι στο παρελθόν. Η πιο μεγάλη έκπληξη, όμως, έρχεται όταν βλέπεις ότι οι αναγνώστες αναγνωρίζουν από το κείμενο τον κόπο σου και βλέπουν τις διαφορές στην εξέλιξη της γραφής αλλά και της ιστορίας σου.

Θα ήθελες να μας πεις τι πραγματεύεται το δεύτερο μέρος του έπους της Μόριγκαν Κρόου; Τι καινούριο να περιμένει ο αναγνώστης;
Στο δεύτερο μέρος του Ουροβόρου, ο αναγνώστης θα δει τη συνέχεια της ιστορίας της Μόριγκαν, δοσμένη όμως από τη μεριά των βρικολάκων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Έχω «τσαλακώσει» επίτηδες την ηρωίδα σε αρκετά έντονο βαθμό, καθώς οι αντίπαλοι της αυτή την φορά είναι υπεραιωνόβιοι αθάνατοι, που έχουν ζήσει αιώνες δολοπλοκιών και πισώπλατων μαχαιρωμάτων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι η ζωή ενός ήρωα δεν πρέπει να ταυτίζεται με ένα βολεμένο χαρακτήρα που διαθέτει τα πιο εξελιγμένα όπλα ή όσες πληροφορίες επιθυμεί. Αντιθέτως, θα πρέπει να πρόκειται για κάποιον που, χωρίς όλα αυτά τα εφόδια, καταφέρνει να σώσει τον κόσμο. Και επειδή η Μόριγκαν στο πρώτο βιβλίο στάθηκε αρκετά τυχερή, τώρα πρέπει να αποδείξει την αξία της.

Διαβάζοντας τα βιβλία σου ο αναγνώστης συναντά μια μεγάλη ποικιλία υπερφυσικών πλασμάτων με ονόματα που παραπέμπουν σε πολλές διαφορετικές μυθολογίες, μεταξύ των οποίων η ελληνική και η κέλτικη. Υπάρχει κάποιο κριτήριο με το οποίο επιλέγεις τα ονόματα για τους χαρακτήρες σου; Σημαίνουν τα ονόματα αυτά κάτι ιδιαίτερο για σένα;
Φυσικά! Όλα τα ονόματα που έχω χρησιμοποιήσει κρύβουν ιδιαίτερους συμβολισμούς και νοήματα. Από τον Σκιοβόρο, που κόντεψε να πνίξει την Μόριγκαν μέσα σε σκιά, σε εκείνο το ασανσέρ του πρώτου βιβλίου, στον Άχρονο των Αέναων, μέχρι τον Αμάρανθο και τον Εφιάλτη. Όλα έχουν σημασία για μένα, καθώς προσπαθώ να πλέξω μία ιστορία που ακόμα και η πιο μικρή λεπτομέρεια δύναται να χαρακτηρίσει κάποιον. Κριτήριο αποτέλεσε αρχικά η σημασία και έπειτα το πως ηχεί το κάθε όνομα. Η ελληνική γλώσσα διαθέτει πολύ δυνατές λέξεις, που είναι κρίμα να μη χρησιμοποιούνται σε τέτοιου είδους ιστορίες, ειδικά από τη στιγμή που πολλές ξένες βασίζονται πάνω στις δικές μας.

Το έργο σου χαρακτηρίζεται από έντονη πλοκή, συνεχόμενες ανατροπές αλλά και μια μεγάλη γκάμα χαρακτήρων. Πόσο εύκολο είναι τελικά το να διατηρήσεις συνοχή και να αποφύγεις τις ανακολουθίες που ενδέχεται να προκύψουν;
Κάθε φορά που γράφω μία σελίδα με νέες σκηνές, πρέπει να ανατρέχω τόσο στο πρώτο, όσο και στο δεύτερο βιβλίο αλλά και σε προσωπικές σημειώσεις που έχω γράψει αρκετά χρόνια πριν. Όταν το βιβλίο ολοκληρωθεί το διαβάζω πολλές φορές, ώστε να είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει κάποια ασυνέχεια. Πρόκειται για ένα προσωπικό στοίχημα με τον εαυτό μου, το να ολοκληρώσω την σειρά και όλα να έχουν ένα νόημα, χωρίς να μου έχει ξεφύγει κάτι ή να εμφανιστεί κάτι αντικρουόμενο. Ελπίζω να τα καταφέρω.

Τα βιβλία σου ανήκουν στο είδος του αστικού fantasy. Πιο συγκεκριμένα, η πλοκή του πρώτου σου βιβλίου διαδραματίζεται στο Λονδίνο ενώ για το δεύτερο βιβλίο σου επέλεξες την Πόλη του Φωτός, το Παρίσι. Με ποιον τρόπο επιλέγεις το αστικό φόντο στο οποίο διαδραματίζονται οι ιστορίες που μας διηγείσαι;
Πάντα προτιμώ τον χαρακτηρισμό του είδους «σύγχρονη μυθοπλασία», γιατί πιστεύω πως περιγράφει πιο καλά αυτό που θέλω να αποδώσω. Επικεντρώνεται κυρίως σε μια φανταστική ιστορία και όχι στον τόπο όπου διαδραματίζεται. Γι’ αυτό οι τοποθεσίες δεν περιγράφονται λεπτομερώς με τις πλατείες ή τους δρόμους. Σημασία έχει ο μύθος και η εξέλιξή του.
Σε ό,τι αφορά τα κριτήρια της επιλογής των πόλεων, σίγουρα υπάρχει κάποιο νόημα που σχετίζεται με τους ιδιαίτερους θρύλους της εκάστοτε χώρας.

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο τελετουργικό ή διαδικασία την οποία ακολουθείς κάθε φορά προκειμένου να γράψεις; Πιστεύεις ότι η συγγραφή απαιτεί ταλέντο και φαντασία ή είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς μπορούν να επιτύχουν μέσω της εξάσκησης;
Το πρώτο πράγμα που κάνω κάθε φορά που ξεκινάω να γράφω είναι να ανοίγω και να διαβάζω τις σημειώσεις μου. Χωρίς αυτές δεν μπορώ να αποδώσω το ίδιο καλά. Έπειτα ακούω μουσική που με εμπνέει για την εκάστοτε σκηνή και μετά απλά αφήνομαι να πληκτρολογήσω αυτά που έχω συνθέσει στο μυαλό μου. Όσον αφορά τη συγγραφή, νομίζω πως το ταλέντο δεν αφορά τόσο τη σύνθεση των προτάσεων, που είναι βασικές και απαραίτητες αλλά μαθαίνονται και γίνονται καλύτερες μέσα από την εξάσκηση, όσο την ικανότητα παραγωγής δημιουργικής γραφής. Εννοώ τη δυνατότητα της ελεύθερης και δημιουργικής γραφής μέσα από την οποία γεννιέται κάτι που δεν έχει ξαναγραφτεί. Φυσικά δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη και το θέμα αυτό είναι αρκετά ρευστό για να το απεικονίσω με λίγες λέξεις. Ας κλείσω λέγοντας πως το ταλέντο είναι η φαντασία και έχει να κάνει με το κατά πόσο η τελευταία μπορεί να σε κάνει να γράφεις δημιουργικά, πειθαρχημένα και με κάποιο νόημα πίσω από τις λέξεις σου.

Πώς βλέπεις προσωπικά την άνοδο του fantasy στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια; Είναι άραγε μια μόδα και θα περάσει, όπως ακούμε χαρακτηριστικά να λένε οι περισσότεροι; Για ποιο λόγο πιστεύεις ότι επήλθε η στροφή στο συγκεκριμένο είδος;
Δεν νομίζω πως είναι μόδα. Πάντα οι άνθρωποι διάβαζαν φανταστική λογοτεχνία, απλώς τώρα γίνεται λιγότερη λογοκρισία πάνω σε αυτό το είδος κειμένων. Σίγουρα, ο δυτικός κινηματογράφος επηρεάζει τέτοιου είδους τάσεις και σε αυτές περιλαμβάνεται και η αγορά των βιβλίων. Μπορεί κάλλιστα να σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι θα ανοίξουν το μυαλό τους και θα διαβάσουν ένα κείμενο φανταστικής λογοτεχνίας, κάτι που πριν έρθει το Χόλιγουντ δεν θα έκαναν ποτέ.

Θα ήθελες να μας αποκαλύψεις κάποια πράγματα για τα μελλοντικά σου σχέδια; Τι άλλο να περιμένουμε από την κοκκινομάλλα Μόριγκαν Κρόου;
Είναι δύσκολο να πω πολλά πράγματα, γιατί αν και έχω γράψει το τέλος του τελευταίου βιβλίου, ο κάθε χαρακτήρας παραμένει «ζωντανός» και οδηγεί συνεχώς σε διαφορετικά μονοπάτια από αυτά που σχεδίασα στην αρχή. Έτσι, ενώ έχω ένα πλάνο μέσα στο μυαλό μου, δεν είμαι σίγουρη ότι ο δρόμος αυτός θα αποτυπωθεί στο τέλος και στο χαρτί. Ευελπιστώ μόνο πως κάθε βιβλίο μου θα είναι όλο και πιο ολοκληρωμένο, όλο και πιο δεμένο, φέρνοντας τον κάθε αναγνώστη ένα βήμα πιο κοντά στην τελική έκβαση του έργου.

Who is who
Η Ελίζα Πολιτσοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Από πολύ μικρή της περνούσε αμέτρητες ώρες χαμένη μέσα σε ένα βιβλίο. Μεγαλώνοντας ανέπτυξε μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τους μύθους, τα χαμένα πλάσματα και τις μαγικές τοποθεσίες χωρών όπως η Σκοτία και η Ιρλανδία. Το έργο της αφηγείται τις περιπέτειες ενός ασυνήθιστου κοριτσιού, της Μόριγκαν Κρόου, που μας ταξιδεύει σε υπερβατικούς τόπους, όχι πάντα ακίνδυνους...

Σύνοψη βιβλίου
Κάτω από τα λαμπερά φώτα της πόλης του Παρισιού και μόλις μια ανάσα μακριά από το δολοφόνο που κατακρεουργεί γυναίκες της νύχτας, η Μόριγκαν Κρόου και οι σύντροφοί της προσπαθούν να επιβιώσουν και να ξεφύγουν από το αόρατο δίχτυ που κάποιος αρχαίος ευγενής βρικόλακας έχει πλέξει γύρω τους. Στο δρόμο τους θα βρεθούν επικίνδυνοι αντίπαλοι, με τους οποίους η Μόριγκαν θα πρέπει να συμμαχήσει, αν θέλει να ανακαλύψει ποιος είναι αυτός που την έχει παγιδεύσει. Το γεγονός αυτό όμως, θα απομακρύνει τους τρεις φίλους, αφήνοντας τη νεαρή κοκκινομάλλα εκτεθειμένη και απροστάτευτη.
Η ηρωίδα συναντά τον Αμάρανθο, τον μεγαλύτερο θρύλο των βρικολάκων και τον μόνο που μπορεί να τους συγκρατήσει από τις σκοτεινές και βίαιες πράξεις τους.
Θα μπορέσει η Μόριγκαν να τον πείσει να τη βοηθήσει, κι αν όχι, είναι ικανή από μόνη της να τα βάλει με τους αρχαιότερους από τους βρικόλακες του Σκοτεινού Συμβουλίου; Ποιος είναι αυτός που μπαίνει σε τόσο κόπο για να τη σκοτώσει; Πώς εμπλέκονται οι Κυνηγοί και γιατί οι Θαυματοποιοί και η Μεγάλη Εκκλησία θέλουν να εξολοθρεύσουν όλα τα υπερφυσικά είδη; Ποιος ο ρόλος του Λουί, αρχηγού των Γκροτέσκων, σε αυτό;

*σημείωση: η συνέντευξη της Ελίζας Πολιτσοπούλου αποτελεί αναδημοσίευση από το τεύχος 42 του ενθέτου του Ελεύθερου Τύπου, Φαινόμενα.
________________________________

Fantasy Links Οκτωβριου

2011-10-10T09:25:00.000-07:00

από Κώστα Βουλαζέρη

Fantasy Links Οκτωβρίου 2011

Αξίζει τον κόπο οι σύγχρονοι αναγνώστες να διαβάζουν συγγραφείς της Χρυσής Εποχής της επιστημονικής φαντασίας;

Μητριαρχίες, σε παιχνίδια, στην Ε.Φ., και στη λογοτεχνία του Φανταστικού.

Dinosaur Comics.

Συγγραφή και random generators για ονόματα, πλοκές, κτλ -- πολλά καλά links.

Η τέχνη του Sidney Sime -- εικονογραφήσεις για ιστορίες του Lord Dunsany, και όχι μόνο. Περισσότερες εικόνες εδώ.

Film on Paper -- αφίσες για διάφορα παλιά φιλμ.

The League of S.T.E.A.M.

Wrong Cards -- οι λάθος κάρτες για κάθε περίσταση.

Sidney Sime και οι αγαπημένοι καλλιτέχνες του HP Lovecraft.

Ουτοπίες και επιστημονική φαντασία γραμμένα από γυναίκες, πριν από το 1923. Κατεβάστε τα δωρεάν.

The EServer's Fiction Collection -- πολλά δωρεάν βιβλία, παλιά και νεότερα.

Συνέντευξη με τον ζωγράφο Michael Whelan.

Πώς να μοιράζεσαι έναν κόσμο: Edd Greenwood και Forgotten Realms.

FutureTimeline.net -- ο δικτυακός τόπος που προβλέπει το μέλλον.

Urban Fantasy και Sword-and-Planet.

Plots With Ray Guns: ένα δικτυακό περιοδικό.

Hacker Typer.

Οικοδομήματα με φτερά (τέχνη).

Wallpapers με τον γνωστό ήρωα Kull, του R. E. Howard.

Γιατί, στην εποχή που ζούμε, για να είσαι επιτυχημένος δημιουργικά πρέπει να κάνεις δώρα.

Γνωρίστε τον φανταστικό κόσμο Tekumel και τον δημιουργό του, M. A. R. Barker.

Βάση δεδομένων για επώνυμα. Δυστυχώς, δεν περιλαμβάνει και ελληνικά.

Είκοσι πέντε μνημόνια για τη Joanna Russ.

Παράξενο μαχαίρι που εκτινάσσει αέριο.

Η βιολογία των τεράτων στις B movies.

Παρωδία της τηλεοπτικής σειράς A Game of Thrones.

Ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο φαντασίας που σας εξέπληξε; Απαντούν συγγραφείς και άλλοι.

15 βιβλία που επηρέασαν την αποκαλυπτική λογοτεχνία.

Παίξε Blue Knight (ένα σχετικά κλασικό action game) ή Knightfall (που μοιάζει με το Tetris, αλλά έχει θεματολογία την εξερεύνηση υπογείων με τέρατα και μάγους).

Εξώφυλλα του περιοδικού Weird Tales, της εποχής 1944-1950.

Οι 10 Νόμοι της space opera.

Φαίνεται πως η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα όπου κοντεύουμε να ξεχάσουμε τη χρήση της άνω τελείας• το ίδιο πρόβλημα έχει και η Γαλλία.

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του intao.________________________________

Νεκροσκοπος Ι

2011-10-10T09:24:00.000-07:00

BRIAN HUMLEY

ΝΕΚΡΟΣΚΟΠΟΣ Ι

Ευχάριστα τα νέα για τους θαυμαστές του Brian Humley και της σειράς Νεκροσκόπος αφού μέσα στο καλοκαίρι οι εκδόσεις Οξύ επανακυκλοφόρησαν το πρώτο μέρος που έλειπε για ένα διάστημα από την ελληνική αγορά βιβλίου. Για όσους δεν έχουν μυηθεί ακόμα στο σύμπαν του Humley παραθέτουμε τη σύνοψη του βιβλίου:

Προικισμένος με υπεραισθητήρια αντίληψη και σημαδεμένος από την ανεξήγητη δολοφονία της μητέρας του, ο Χάρι Κίο αναδεικνύεται σε ένα κανάλι μέσα από το οποίο οι νεκροί μπορούν να περάσουν τα μηνύματά τους. Ο Μπορίς Ντραγκοσάνι αντίθετα, υφαρπάζει τα μυστικά τους μέσα από τις λεηλατημένες σάρκες τους χρησιμοποιώντας τα για λογαριασμό των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών. Το δικό του νεκρομαντικό χάρισμα οφείλεται σ’ένα αποτρόπαιο νεκροζώντανο πλάσμα, τον Θιμπόρ Φέρεντσι, ένα είδος βαμπιρικής βδέλλας που τον στοιχειώνει μέσα από τον τάφο του. Ύστερα από μια αλληλοδιαδοχή συνταρακτικών γεγονότων οι δύο νεκρομάντες οδηγούνται αναπόφευκτα σε μία βίαιη, ανελέητη αναμέτρηση. Με τον “Νεκροσκόπο” ο Brian Lumley, ένας από τους πιο προικισμένους συνεχιστές της παράδοσης του H.P. Lovecraft, μετασχηματίζει τον κλασικό μύθο του βρικόλακα σε μια ιστορία υπερφυσικού τρόμου και καταιγιστικής δράσης, γερά στηριγμένα πάνω στους θρύλους και τις παραδόσεις των βαλκανικών λαών για τα βαμπίρ.

Info

Τίτλος: Νεκροσκόπος (Necroscope)
Συγγραφέας: Brian Humley
Μετάφραση: Βασίλης Κόρκας
Εκδ. Οίκος: Οξύ
Έτος Έκδοσης: 2011
Αρ. Σελίδων: 504
________________________________

Το ελαττωμα

2011-10-10T09:19:00.000-07:00

από Κυριάκο Χαλκόπουλο

Το Ελάττωμα

Το έργο έχει ολοκληρωθεί. Το πορτραίτο είναι τέλειο, για πρώτη φορά ένας πίνακάς μου αποδίδει τόσο πιστά την πραγματικότητα. Τώρα δεν με νοιάζει τι θα συμβεί, αν και λυπάμαι μονάχα που δεν θα κατανοήσουν τη σημασία που είχε για εμένα αυτή η εξέλιξη.

Από τότε που εκδιώχτηκα από τη σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου, λόγω του ελαττώματος που παρουσίαζαν μόνιμα οι πίνακες μου, από τότε που ζω, σαν ερημίτης, στην κορυφή ενός εκ των κτιρίων με τα φθηνά δωμάτια στην πλατεία Ναυαρίνου, οραματίζομαι την επιστροφή μου στις σπουδές, την επιστροφή στον σωστό δρόμο, διότι το ξέρω πως για εμένα η μόνη προοπτική στη ζωή είναι να παράγω ζωγραφική.

Από τεχνικής πλευράς ακόμα και αυτοί οι καταραμένοι καθηγητές στο πανεπιστήμιο παραδέχονταν την ανωτερότητά μου. Ήταν μόνο το ελάττωμα, το κακό ελάττωμα που σκίαζε τη σταδιοδρομία μου. Δίχως αυτό θα είχα αποφοιτήσει με έπαινο. Με αυτό με πέταξαν έξω.

Έξω! Αληθινά δεν σκέφτηκαν τι σήμαινε αυτό για εμένα. Και μου κόστισε όντως πολύ. Για έναν ολόκληρο χρόνο έζησα σαν σκιά εδώ, αποτελώντας ένα δυσβάσταχτο σχεδόν οικονομικό πλήγμα για τη μητέρα μου και το πενιχρό της εισόδημα. Όμως δεν μπορούσα να ζήσω μαζί της, εκτός φυσικά αν εγκατέλειπα τη ζωγραφική. Ή εκτός, βέβαια, αν με εγκατέλειπε το ελάττωμα. Αλλά τίποτε από τα δύο δεν γινόταν: το πρώτο θα με σκότωνε, το δεύτερο δεν ήταν υπό τον έλεγχό μου.

Έτσι γέμισα σιγά σιγά με πίνακες το μικρό δωμάτιό μου ψηλά πάνω από την πολύβουη πλατεία, αν και όλοι τους είχαν την ίδια ατέλεια.

Προσπάθησα να ζωγραφίσω ένα σωρό διαφορετικά θέματα. Σχεδίασα βάζα με λουλούδια, σχεδίασα το κρεβάτι μου και τον λευκό τοίχο πίσω του, σχεδίασα την αυτοπροσωπογραφία μου (το τόλμησα και αυτό, και μάλλον με έβλαψε), μόνο τη μητέρα δεν θέλησα να σχεδιάσω, και ούτε θα το κάνω. Άλλωστε τώρα δεν έχει σημασία, διότι η ατέλεια έφυγε, το ξέρω αυτό, το νιώθω.

Ήταν μία αλλόκοτη ατέλεια. Άρχιζε πάντα ως ένα μικρό στίγμα, σχεδόν αγνώριστο ως προς τις διαφορές του από μία ανώδυνη στραβοπινελιά. Όμως σύντομα, πάντα πολύ σύντομα, αποδεικνυόταν πως δεν ήταν κάτι τέτοιο, αλλά η αρχή για μία μεταβολή στον πίνακα, μία μεταβολή που θα διέστρεφε την κάθε εικόνα, το κάθε χρώμα, το κάθε νόημα!

Έτσι στα πέταλα ενός άνθους αχνά σχηματιζόταν κάποιο εξόγκωμα. Φυσικά αμέσως τραβούσε την προσοχή μου. Γνώριζα τι θα επακολουθούσε, όμως πάντοτε πίστευα ότι αυτή τη φορά τουλάχιστον θα μπορούσα να το αποτρέψω. Εις μάτην όμως. Σύντομα το εξόγκωμα έπαιρνε πιο προσδιορισμένη μορφή. Οι πινελιές με τις οποίες επιδίωξα να το αφανίσω, αντίθετα- σαν το χέρι μου να μην με υπάκουε- το προσδιόριζαν όλο και περισσότερο, ώσπου, σε λίγο, είχα μπροστά μου όχι ένα άσπιλο λευκό πέταλο λουλουδιού, μα ένα ακρωτηριασμένο αυτί, ή κάποιο κομμένο ή λιωμένο στην άκρη του δάχτυλο.

Περίεργο ελάττωμα, αλήθεια, να μην μπορώ να ελέγξω το χέρι μου, να ακολουθεί μία δική του πορεία, να είμαι καθηλωμένος να κοιτάζω αυτό που δημιουργούσε, σαν από δική του ζωή, θλιμμένος, ανίκανος να το αποτρέψω.

Φυσικά όλους αυτούς τους πίνακες μετά τους κατέστρεφα. Ήταν άχρηστοι. Κανείς δεν θα δεχόταν να τους αγοράσει, και εξάλλου δεν είχα χώρο να τους κρύβω από τη μητέρα, οπότε τους έκαιγα.

Τώρα όμως έχω θεραπευτεί από αυτό! Το δείχνουν όλα πως έγινε. Κυρίως, ίσως -με την εξαίρεση ενός άλλου στοιχείου- το δείχνει το γεγονός ότι κατάφερα, νομίζω, ακόμα και να θυμηθώ πως άρχισαν όλα αυτά. Έτσι πιστεύω ότι δεν κατασκεύασα εγώ απλώς μία αληθοφανή εξήγηση, αλλά πως βρέθηκα μπροστά σε κάποια εντυπωσιακή περίπτωση ανάκλησης της αρχαίας μνήμης στο παρόν, μίας υπερμνησίας στιγμιαίας. Θυμήθηκα πως άλλοτε, όταν ήμουν στο δημοτικό και έκανα τα πρώτα μου βήματα στη ζωγραφική που γρήγορα έγινε η αγαπημένη μου ασχολία, είχα σκεφτεί, με την παιδική εφευρετικότητα, πως θα έπρεπε να υπήρχε κάποιος τρόπος να κάνω πιο εύκολο το σχεδίασμα, το καθαυτό σχεδίασμα, ώστε να μπορώ παράλληλα να σκέφτομαι την εξέλιξη του έργου δίχως να παιδεύομαι με το πρακτικό κομμάτι αυτής της τέχνης. Τούτη η αναζήτηση πρέπει να με οδήγησε στην ανάπτυξη μίας παράξενης, βαθιάς ιδιότητας να ζωγραφίζω κατά κάποιον τρόπο αυτόματα. Βέβαια διατηρούσα και τη κανονική δυνατότητα να σχεδιάζω συνειδητά, όμως πειραματιζόμουν και με αυτή τη νέα μέθοδο, τη δική μου μέθοδο. Και έτσι άρχισαν όλα. Ως παιδί δεν ήμουν σε θέση να κάνω κάτι άλλο παρά μόνο να θριαμβολογώ για την ευφυΐα μου που μου επέτρεψε να προβώ σε μία τέτοια ανακάλυψη μιας νέας τεχνικής στη ζωγραφική. Ως δεκαεννιάχρονος τώρα νέος καταλαβαίνω όμως πολύ καλά πόσο εφιαλτικές ήταν οι επιπτώσεις από εκείνη την νεοεισαχθείσα τότε ευρεσιτεχνία.

Όμως τώρα, όπως ήδη σημείωσα, τελείωσαν αυτά. Τώρα είμαι ελεύθερος. Και αυτό έγινε κατά τρόπο παράδοξο. Και έγινε με την ολοκλήρωση ενός πίνακα, με τη μορφή στο κάδρο να αντιστοιχεί ολότελα στο απεικονιζόμενο μοντέλο.

Ήταν ένας γέρος που έμενε σε ένα άλλο σπίτι στο μεγάλο κτίσμα. Μία ύπαρξη που την είχα προσπεράσει πάμπολλες φορές ως τότε, χαιρετώντας τυπικά, και αποδεχόμενος τον απαντητικό χαιρετισμό της. Κάποτε με είχε δει, πριν λίγο καιρό, να μεταφέρω καμβάδες, και τότε με είχε ρωτήσει αν ήμουν ζωγράφος. Λαμβάνοντας τη θετική απόκριση χαμογέλασε, και τότε ακόμα υποστήριξε, σχεδόν μισο-αστεία, πως θα ήθελε κάποτε να ποζάρει για το πορτραίτο του.
Αυτή την παλιά ρήση τη θυμήθηκα το αποψινό απόγευμα, και πήγα να του χτυπήσω την πόρτα, με την ερώτηση αν θα του ήταν βολικό να εκπληρωθεί εκείνη του η επιθυμία το αποψινό βράδυ. Και παρά τις αμφιβολίες μου εκείνος δέχτηκε.

Το ίδιο το πορτραίτο δεν θα μπορούσε να παρουσιάσει κάποια ιδιαίτερη δυσκολία. Ο γέρος αυτός περιφερόταν παντού με ένα κομψό μαύρο μπαστούνι, με επίχρυση ή ψεύδο-επίχρυση μυτερή άκρη, φανερά ένα έργο παλιότερων καιρών που έμοιαζε να είναι κάποια νότα πολυτέλειας στην κατά τα άλλα μάλλον φτωχική του εμφάνιση. Ακούγοντας το να ηχεί έξω από την πόρτα μου, πριν δύο ώρες, σχεδόν μετάνιωσα για την πρόσκληση του, τόσο ενοχλητικό μου ήταν. Όμως τελικά κατανίκησα αυτό το συναίσθημα, και τον κάλεσα μέσα.

Στάθηκε υπάκουος στις προτροπές μου. Γυρνούσε το πρόσωπό του όποτε το απαιτούσε η περίσταση, και δεν διαμαρτυρήθηκε όταν του ζήτησα να πάρει διάφορες πόζες πριν αποφασίσω ποια ήταν η κατάλληλη.

Ακολούθως ξεκίνησα τη δουλειά, εγώ στεκούμενος ανάμεσα στο κρεβάτι μου και τον καμβά στον τρίποδα, εκείνος σε μία καρέκλα του τραπεζιού, που την έστρεψε προς το μέρος μου. Το μπαστούνι, βέβαια, θα ήταν στον πίνακα, σε αυτό θα έγερνε, ακουμπώντας σχεδόν ακόμα και το κεφάλι του πάνω του, πάνω από τα χέρια.

Αρχικά η ζωγραφιά εξελισσόταν αβίαστα. Σχεδίασα δίχως προβλήματα τις γενικές γραμμές, και έπειτα με πιο τολμηρές πινελιές τα πρώτα χρώματα, μετά τις σκιές, και τελικά τον εσωτερικό χώρο, πέρα από τα περιγράμματα. Όλα πήγαιναν καλά, και κυρίως πουθενά δεν φαινόταν το απαίσιο ελάττωμά μου! Μόνο οι προτροπές του γέρου να δει κάθε τόσο τον πίνακα, και οι δικές μου αρνήσεις διότι το θεωρούσα κακοτυχία να γίνει αυτό πριν την ολοκλήρωσή του, διέκοπταν στιγμιαία την πρόοδο της εργασίας, που κατά τα άλλα ήταν πολύ ικανοποιητική.

Τότε όμως, ξαφνικά, δίχως προειδοποίηση, ενώ σήκωσα το χέρι μου με την πρόθεση να χαράξω μία πιο καθαρή γραμμή στο μέτωπό του, αυτό αντίθετα δεν με ακολούθησε και χαμηλώνοντας αρκετά πέρασε την ίδια γραμμή όχι εκεί, αλλά στο μπαστούνι, που το είχα σχεδόν ολοκληρωμένα σχεδιάσει. Τώρα, αντίθετα, ένα στίγμα σε χρώμα του σώματος παρουσιάστηκε σε εκείνο το μπαστούνι, και θα έπρεπε να το σβήσω. Αλλά όσο και αν προσπάθησα, όσο και αν κατεύθυνα το χέρι μου εκεί, δεν με υπάκουε! Ναι, δεν με υπάκουσε καν όταν του ζήτησα να βυθίσει το πινέλο στο διορθωτικό μαύρο χρώμα. Πάλι πήγε σε εκείνο της ανθρώπινης σάρκας, και ακολούθως χάραξε πιο βαθιά τώρα εκείνο το μπαστούνι, έτσι που η επίχρυση άκρη έμοιασε να έχει αλλοιωθεί από ένα σάρκινο τμήμα.

Με πολύ προσπάθεια -και ενώ όλη αυτή την ώρα αναγκαζόμουν να υπερνικήσω και την ενοχλητική αίσθηση ότι ο γέρος θα αδημονούσε να δει τον πίνακα- κατάφερα τελικά να βάλω ένα άλλο χρώμα στην τρίχινη άκρη του πινέλου, αυτή τη φορά ένα χρυσαφί, με τον σαφή στόχο να επανασχεδιάσω την άκρη εκείνης της βακτηρίας. Αλλά ενώ είχα αρχίσει με τόση ελπίδα, τελικά το χρυσαφί χρώμα κατέληξε όχι εκεί, αλλά στο μέτωπο του απεικονιζόμενου.

Αυτό με σάστισε σχεδόν, και δυστυχώς μου ξέφυγε -σίγουρα σε αντίδραση της βαθύτερης, αλλά απρόσεκτης επιθυμίας να απελευθερώσω το θυμό μου για όλα αυτά- ένα γέλιο, αρκετά δυσοίωνο, που το πρόσεξε και το μοντέλο μου. Οπότε έπρεπε να του δικαιολογηθώ γι’ αυτό! Αποφάσισα σε μια στιγμή να βαδίσω προς το μέρος του, και να του πω ότι θα χρειαζόταν να αλλάξει λίγο την πόζα του. Μου είχε έρθει μια ιδέα!

Καθώς ήταν φανερό πλέον ότι δεν θα κατόρθωνα να σχεδιάσω σωστά το μπαστούνι, σκέφτηκα μήπως ήταν δυνατό αυτό να αφαιρεθεί ολότελα από τον πίνακα, μια εξέλιξη που μου φαινόταν ίσως πιο εύκολο να εξασφαλιστεί παρά να επανέλθει ολότελα το σχεδίασμά του στο σωστό δρόμο.

Ταυτόχρονα αυτή μου η προτροπή προς τον γέρο, να ακουμπήσει κάπου δίπλα του το μπαστούνι, θα ηχούσε ίσως αρκετά ικανοποιητικά ως μία εξήγηση για το γεγονός ότι τώρα εγκατέλειψα τη θέση μου και άρχισα να βαδίζω προς το μέρος του, κάτι που το έκανα κυρίως με την ελπίδα ότι θα ξεμούδιαζα λιγάκι από αυτό το βάδισμα, και ίσως αυτό να ήταν αρκετό για να κυριαρχήσω ξανά στο ατίθασο χέρι, αλλά επίσης και διότι φοβόμουν πως ίσως να είχε υποψιαστεί πως κάτι συνέβαινε, και έτσι σκόπευα να τον καθησυχάσω, ακουμπώντας τον στον ώμο, και βοηθώντας τον με τα χέρια μου να πάρει τη σωστή στάση σώματος, που θα έπρεπε να μη διαφέρει ιδιαίτερα από την προηγούμενη, παρά την αφαίρεση του μπαστουνιού.

Έτσι πήγα ως το τραπέζι, και του ζήτησα να μου δώσει το αντικείμενο. Δυστυχώς όμως έμοιαζε να αντιδρά αρκετά άσχημα σε αυτή μου την παρότρυνση. Επέδειξε μια στάση αρκετά ενοχλητική, καθώς επέμενε να μου υποδεικνύει ότι η πόζα έτσι όπως ακριβώς ήταν για τόση ώρα ήταν η προτιμότερη, και του άρεσε πολύ προσωπικά, ενώ η νέα του έμοιαζε αφύσικη. Προσπάθησα να τα ανασκευάσω όλα αυτά υποστηρίζοντας πως δεν είχε δίκιο. Σκέφτηκα, για μια στιγμή, αναγνωρίζοντας πόσο αδύναμος ήταν αυτός ο ισχυρισμός από μόνος του, να του αποκριθώ ότι το χρυσαφί χρώμα μου είχε τελειώσει, ελπίζοντας ότι αυτός ο αμόρφωτος και αδαής από την τέχνη άνθρωπος δεν θα γνώριζε τίποτε για τις βασικές αρχές της σύνθεσης των χρωμάτων. Ωστόσο αμέσως σκέφτηκα πως μια τέτοια ρήση θα είχε μάλλον ως πιθανότερη συνέπεια ο γέρος να αποφασίσει να εγκαταλείψει τη θέση του, αναβάλλοντας τη συνέχεια της δημιουργίας του πορτραίτου για ακόμη μια φορά. Αυτό όμως δεν το ήθελα. Έπρεπε πάση θυσία να ολοκληρωθεί το έργο απόψε, καθώς για εμένα σήμαινε τα πάντα.

Σκόπευα να στείλω το έργο στο πανεπιστήμιο, με την ελπίδα ότι θα ήταν αρκετό, τόσο καλοσχηματισμένο που ήταν, για να μου κάνουν την πρόταση να επιστρέψω στη σχολή. Όχι, δε θα δεχόμουν καμία αναβολή σε αυτό.

Και ήταν ευτυχές ότι τελικά, παρά τις διαμαρτυρίες του, ο γέρος δέχτηκε να μου δώσει το μπαστούνι. Όταν όμως το πήρα στα χέρια μου, και το σήκωσα πίσω από το κεφάλι του, σκέφτηκα κάτι άλλο. Θυμήθηκα τη χαρακιά στην άκρη του, στο χρώμα του σώματος. Θυμήθηκα και μια άλλη χαρακιά, πολύ ψηλότερα. Μήπως, αλήθεια, ζούσα σε μια πλάνη; Μήπως ακόμα και αυτό το τέχνασμα, που το ομολογούσα τώρα στον εαυτό μου πως ήταν πολύ φθηνό, δεν θα στεκόταν αρκετό για να μου επιτρέψει να ολοκληρώσω τον πίνακα όπως το ήθελα; Μακριά από το τραπέζι και εμάς, πίσω στο βάθος του χώρου, μπροστά από το κρεβάτι, έστεκε ο πίνακας, σχεδόν ολοκληρωμένος, αλλά με τις δύο αλλοιώσεις. Και αισθάνθηκα μία μεγάλη αποθάρρυνση. Σκέφτηκα ότι δεν προμηνυόταν τίποτε άλλο παρά η εξακολούθηση της αλλοίωσης εκείνων των δύο σημείων. Και τη φαντάστηκα. Σε μια στιγμή την είδα στη φαντασία μου. Το ελάττωμα, αυτή η απαίσια κατάσταση, θα επέστρεφε, δεν θα ήμουν ικανός να την ελέγξω, και σταθερά αλλά με βέβαιο ρυθμό όλα θα χαλούσαν!

Και τότε σκέφτηκα κάτι άλλο. Σκέφτηκα κάτι τόσο παράδοξο, αλήθεια! Μήπως, αντίθετα, θα μπορούσα αντί να πάω ενάντια σε αυτή την αλλοίωση, να δράσω διαφορετικά; Να την εντάξω στον πίνακα; Να αποδίδει όμως, και αυτή ακόμα, την πραγματικότητα; Και τότε, θεέ μου, στο δεξί μου χέρι, ενώ τα δάχτυλα ήταν κλειστά, άνοιξαν εκεί από μόνα τους, σαν να ήθελαν με αυτόν τον τρόπο να μου υποδείξουν την ορθότητα αυτής της τόσο ασυνήθιστης ιδέας μου!

Αντιστάθηκα για λίγο σε αυτήν. Μου έμοιαζε κάπως δύσκολο να πραγματοποιηθεί. Από την άλλη, όμως, σκεφτόμουν τη σχολή, και πως τελικά θα υποχρεώνονταν να αναγνωρίσουν και εκεί το ταλέντο μου, με την ολοκλήρωση του τόσο πιστού πίνακα. Και, κλείνοντας πρώτα τα μάτια μου, για να φανταστώ εκεί αποσπασμένος ολότελα την τελική εικόνα στον καμβά, ένιωσα ικανός, ολότελα ικανός να τη σχεδιάσω, δίχως καμία αντίσταση, αφού φυσικά θα είχα ενδώσει στο ελάττωμα αντί να το πολεμώ. Και, σηκώνοντας το μπαστούνι, γυρνώντας το, το κάρφωσα στο κεφάλι του γέρου, με τη μυτερή άκρη να σκίζει αμέσως τη σάρκα, κάνοντας τα χέρια του να σηκωθούν αυτόματα, σαν σε βοήθεια, μέσα στο ξάφνιασμα και την απόγνωσή του. Τότε ξανακατέβασα, πολλές φορές, το μπαστούνι πάνω στο κεφάλι του, ώσπου ανοίχτηκε μια πραγματικά μεγάλη πληγή, διανθισμένη με το χρυσαφί χρώμα που είχε αρχίσει να υπάρχει στο μέτωπό του στον πίνακα. Ώσπου τελικά έμεινε τελείως ακίνητος. Δεν είχε βγάλει, ίσως -ή εγώ δεν τον άκουσα- ούτε μία αδύναμη κραυγή, και τώρα ήταν νεκρός, με θρυμματισμένο το κρανίο.

Έπειτα επέστρεψα μπροστά από τον καμβά μου. Με λίγες βέβαιες πινελιές, χωρίς σχεδόν καν να προσπαθώ, όλα επανασχεδιάστηκαν, το μπαστούνι σβήστηκε τελείως από τη θέση του, και το κεφάλι του γέρου παρουσιάστηκε στη μορφή που είχε πάρει στ’ αλήθεια. Πρώτα τον σχεδίασα έτσι εκεί, και έπειτα, ικανοποιημένος με το έργο μου, και χαμογελώντας, επέστρεψα στο μοντέλο, και το σήκωσα από το πάτωμα για να το τοποθετήσω όσο πιο πιστά γινόταν στη ζωγραφιά στην καρέκλα. Με λίγες διορθωτικές κινήσεις ο πίνακας μου θα αποτελούσε την πλέον πιστή απεικόνιση της κατάστασής του!

Έτσι, φριχτό ελάττωμα, σε νίκησα, σε ενέταξα στις υπηρεσίες μου, τώρα εσύ δουλεύεις για εμένα αντί να διαστρέφεις το έργο μου! Και πίσω, στη σχολή, αυτοί οι κύριοι θα υποχρεωθούν να παραδεχτούν τούτη τη φορά το ταλέντο μου. Όλοι θα το παραδεχτούν, όλοι, και πρώτα απ’ όλους οι πρώτοι άνθρωποι που θα μπουν στο δωμάτιο, αντικρίζοντας το θέαμα, αφ’ ενός του πίνακα, αφ’ ετέρου του μοντέλου. Είθε αυτή να είναι η σημαντική μου επιτυχία, αυτή η κρίσιμη νίκη, μετά από την οποία όλα θα πηγαίνουν για πάντα καλά!

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του ElifKarakoc.________________________________

Fantasy Links Ιουνιου

2011-06-24T01:10:00.000-07:00

από Κώστα Βουλαζέρη

Fantasy Links Ιουνίου

Eschatology: δικτυακό περιοδικό με λαβκραφτική και τελολογική σύντομη λογοτεχνία (flash fiction).

Ιρανοί πολιτικοί συνελήφθησαν επειδή... επικαλούνταν τζίνι.

5 παράξενες θεωρίες για το τι βρίσκεται έξω από το σύμπαν μας.

Οι γάτες του πολέμου.

Συνέντευξη με τον GRR Martin (βίντεο).

10 έργα επιστημονικής φαντασίας που στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα το επιστημονικό.

Συσκευή με την οποία το FBI παρακολουθεί μέσω GPS.

Mars: Adrift on the Hourglass Sea (τέχνη).

Ειδήσεις: Obi-Wan Kenobi Is Dead, Vader Says.

10 ιστότοποι για δωρεάν ηλεκτρονικά βιβλία.

Chromebook: το νέο λειτουργικό σύστημα από την Google.

Παίξε Lesbian Spider-Queens of Mars. (Μόνο για ενήλικες, παρακαλώ!)

Μικρό αγόρι με καρκίνο στον εγκέφαλο θεραπεύτηκε όταν ο πατέρας του του έδωσε, κρυφά, θεραπευτική μαριχουάνα.

Ένα άρθρο για το μυθιστόρημα-μωσαϊκό.

Another Realm: περιοδικό φανταστικής λογοτεχνίας.

Πρόσφατα, μας άφησε η συγγραφέας Joanna Russ· γνωρίστε το έργο της.

Ντοκιμαντέρ για τον William S. Burroughs.

Η al-Qaida πήρε το όνομά της από βιβλία του Asimov(!).

Ποιους θεωρείτε δασκάλους στη δημιουργία φανταστικών κόσμων, και τι μάθατε από αυτούς; Ένα ερώτημα στο οποίο απαντούν συγγραφείς, και ακολουθεί και ακόμα μία απάντηση από τον China Mieville.

Πάρα πολλά links για τον Charles Ford, συμπεριλαμβανομένου και ολόκληρου του Book of the Damned.

Thrilling Tales of the Downright Unusual -- αλληλεπιδραστική λογοτεχνία με εικόνες.

Ένας ρεπουμπλικάνος πολιτικός έβρισε τον Neil Gaiman, και ο Gaiman απάντησε. Ξεκαρδιστικό!

Εξώφυλλα από παλιά fanzines.

Βιβλία Ε.Φ. που στις ιστορίες τους περνάνε αιώνες.

Συνέντευξη με τον John Darnielle (μουσική folk/rock), ο οποίος, ανάμεσα σε άλλα, αναφέρεται και στον Ozzy.

Ένα υπέροχο μωσαϊκό.

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του Laratff.
________________________________

Αδρεναλινη

2011-06-22T13:13:00.000-07:00

από Νίκη Στέρπη (Queen Lilith)

Ονειρικός Επισκέπτης

Επεισόδιο 3: Αδρεναλίνη

Το καλοκαίρι είχε μπει για τα καλά και εγώ ήμουν ακόμη εδώ και έπλενα πιάτα. Ακόμη δεν μπορούσα να πιστέψω πως, πριν λίγο καιρό, προσπαθούσα να ξεφύγω από εκείνο τον τύπο με την ομίχλη και τώρα σφουγγάριζα τρεις φορές τη μέρα τις βρωμοπατουσίτσες του μπόμπιρα! Άσε που το περιοδικό είχε να μου αναθέσει άρθρο εδώ και κάτι εβδομάδες. Κάθε φορά που έπαιρνα τηλέφωνο, μου λέγανε πως δεν είχαν ακόμη κάτι αρκετά καλό για μένα. Με δυο λόγια… νευράκια τσαταλάκια.
Δηλαδή τι εννοούνε ως αρκετά καλό για μένα; Το μόνο που ήθελα ήταν να κάτσω να γράψω κάνα ρημαδιασμένο άρθρο, τίποτε άλλο. Και αυτός ο πονοκέφαλος δεν έλεγε να σταματήσει σήμερα.
Ωχ! Αυτός ο κεραυνός είχε πέσει πολύ κοντά. «Καλοκαιριάτικη μπόρα» ψέλλισα και κοίταξα έξω. Καλύτερα να πήγαινα στο σούπερ μάρκετ πριν άρχιζε να ρίχνει καρέκλες. Έβαλα γρήγορα τα παπούτσια μου, πήρα και μερικά λεφτά από το πορτοφόλι και βγήκα έξω. Τα σύννεφα στον ουρανό ήταν κατάμαυρα και ο ήχος τον κεραυνών γινόταν ολοένα και πιο δυνατός, φωνάζοντας απειλητικά ότι η καταιγίδα πλησίαζε. Και να φανταστείς ότι θα το πήγαινε έτσι ολόκληρη την εβδομάδα. Μπήκα στο μαγαζί προσπαθώντας να κάνω όσο πιο γρήγορα μπορούσα, γιατί οι πρώτες ψιχάλες είχαν ήδη αρχίσει να πέφτουν.
Ευτυχώς που η απόσταση έως το σπίτι ήταν μικρή και δεν έγινα μούσκεμα. Μπήκα στο σπίτι και κοίταξα το ρολόι. «Ώρα να ξυπνήσω τον μικρό.» μονολόγησα. Πάλι καλά που κοιμήθηκε και λίγο για μεσημέρι.
Δεν πρόλαβα να αφήσω τις τσάντες κάτω, όταν συνειδητοποίησα μία περίεργη μυρωδιά να γεμίζει τον αέρα.
«Πάλι εσύ;» είπα αγανακτισμένη.
«Μπορείς να μου πεις πώς στο διάολο με καταλαβαίνεις κάθε φορά;» ρώτησε μία απόκοσμη φωνή από το πουθενά.
«Είναι απλό… βρομάς από χιλιόμετρα. Σκέφτηκες ποτέ να κάνεις μπάνιο ή εσείς οι σκιές δεν κάνετε;» είπα ειρωνικά, ενώ ένας μαύρος καπνός έμπαινε κάτω από τη πόρτα και συνέχισα με απειλητική φωνή «Εάν ξυπνήσει ο μικρός και σε δει, την έβαψες!»
Ο καπνός άρχισε να παίρνει σχήμα και να μεταμορφώνετε σε έναν πολύ ελκυστικό άνδρα, με καλογυμνασμένο σώμα και μακριά μαύρα μαλλιά. Όσο πιο ευδιάκριτο γινόταν το σχήμα του, τόσο πιο έντονη γινόταν και η μυρωδιά. Έκανε μερικά βήματα και ακούμπησε νωχελικά στο τοίχο. Φορούσε μόνο ένα χαμηλοκάβαλο, μαύρο τζιν, μισοσκισμένο και ξεθωριασμένο από την πολύ χρήση. Το δέρμα του ήταν χλομό και παγωμένο και οι μυς του διαγράφονταν τόσο καθαρά, σαν να είχαν σμιλευτεί από γλύπτη. Ένιωσα το διαπεραστικό του βλέμμα να με επεξεργάζεται από πάνω μέχρι κάτω. Μύριζε κίνδυνο και αυτό τον έκανε ακόμα πιο ελκυστικό.
«Δεν σου έχω πει να μην ντύνεσαι τόσο πρόχειρα;» Έκανε μια κίνηση με το χέρι του στον αέρα και βρέθηκα να φοράω ένα καυτό σορτσάκι και ένα εφαρμοστό μπλουζάκι. Συνέχισε να με κοιτάει το ίδιο διαπεραστικά, προσθέτοντας ένα πονηρό χαμόγελο στα χείλη του.
«Απολαμβάνεις τη θέα;» τον ρώτησα ειρωνικά.
«Πάντα!» μου απάντησε εκείνος.
«Θέλω τα ρούχα μου πίσω!»
«Μα γιατί βιάζεσαι;!» Με άρπαξε από τους καρπούς και με μία απότομη στροφή, με κόλλησε στο τοίχο πίσω του. Προσπάθησα να ξεφύγω από το κράτημά του, αλλά εκείνος με ακινητοποίησε κολλώντας και τα χέρια μου στο τοίχο πάνω από το κεφάλι μου και πιέζοντας το σώμα μου με το δικό του. Η ατμόσφαιρα είχε ηλεκτριστεί. Ένιωθα να καίγομαι, σαν να βρισκόμουν κάτω από τον καυτό ήλιο της ερήμου και το σώμα του ήταν τόσο δροσερό, σαν τα νερά μιας παγωμένης λίμνης. Η ανάσα του, όμως, ήταν καυτή σαν λάβα. Πίεσε το σώμα μου ακόμη πιο πολύ με το δικό του, κόβοντας μου την ανάσα. Πλησίασε τα χείλη του στα δικά μου και προς στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να χάνετε στα σκοτεινά του μάτια.
«Τι θες Ντάρκο;» του είπα κοφτά.
«Ό,τι και συ!»
«Ναι… και μετά ξύπνησες!» είπα, διώχνοντάς τον από πάνω μου. Πισωπάτησε κοιτάζοντάς με θυμωμένα και κάνοντας μια ακόμη κίνηση στον αέρα, βρέθηκα να φοράω και πάλι τα δικά μου ρούχα.
«Ώρες ώρες γίνεσαι πολύ ψυχρή.»
«Κάνω ότι μπορώ! Τώρα δίνε του πριν έρθει ο Μάρκος.»
«Δεν θα μπορείς να στηρίζεσαι για πολύ καιρό ακόμη στον Μάρκο!» μου είπε χαιρέκακα και εξαφανίστηκε με τον ίδιο τρόπο που είχε εμφανιστεί.
Δεν ήθελα να το παραδεχτώ, αλλά είχε δίκιο. Είχαν περάσει μόνο 3 μήνες από τότε που εγώ και ο Μάρκος είχαμε αντιμετωπίσει το Ντάρκο σε εκείνο το ξέφωτο και τα πράγματα είχαν ήδη αρχίσει να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο για μένα. Ο Μάρκος προσπαθούσε να με στηρίξει ψυχολογικά όσο πιο πολύ μπορούσε, αλλά οι σχεδόν καθημερινές επισκέψεις του Ντάρκο έκαναν τη προσπάθειά του όλο και πιο δύσκολη. Είχα αρχίσει να βλέπω ένα νέο κόσμο, γεμάτο μυστήριο να ανοίγετε μπροστά μου και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Από τη μία ευχόμουν να ζούσα ακόμη στην άγνοια και από την άλλη… είχα μια ακατανίκητη επιθυμία να τον εξερευνήσω όσο πιο διεξοδικά μπορούσα. Κι όμως, όσο περίεργο και αν ακουγόταν, κάθε φορά που εμφανιζόταν ο Ντάρκο ένιωθα σαν να βρισκόμουν στο στοιχείο μου. Το μόνο σίγουρο ήταν πως, όσο και να ήθελε ο Μάρκος, θα ερχόταν κάποια στιγμή που δεν θα μπορούσε πια να με ακολουθήσει. Ή μήπως αυτή η στιγμή είχε κιόλας έρθει;
«Μαμά…» φώναξε ο μικρός από μέσα, επαναφέροντάς με στη καθημερινότητα. Ήρθε στο σαλόνι φορώντας μόνο το βρακάκι του και τρίβοντας ακόμη τα ματάκια του σωριάστηκε στο καναπέ. Τον πήρα αγκαλιά και τον ξαναπήγα στο υπνοδωμάτιο να ντυθεί. Του έδωσα τα ρούχα του και γύρισα στο σαλόνι.
«Εσύ να με ντύσεις!» μου είπε παραπονιάρικα, ακολουθώντας με.
«Δεν είσαι πολύ μεγάλος για να σε ντύνει η μαμά σου;» τον ρώτησα χαμογελώντας.
«Έλα ρε μαμά…» διαμαρτυρήθηκε, σηκώνοντας τα χεράκια του για να του βάλω τη μπλούζα. Πριν προλάβω, όμως, να τελειώσω, μπήκε ο Μάρκος και ο μικρός έτρεξε στην αγκαλιά του.
Η μυρωδιά του Ντάρκο δεν είχε φύγει από τον αέρα. Μπορούσα ακόμη να μυρίσω τον κίνδυνο που ανέδυε η κάθε του εμφάνιση. Κοίταξα την οικογένεια μου και ρίγησα σκεπτόμενη πόσο εύκολα θα μπορούσε να τους κάνει κακό. Κι όμως… για ‘κείνον ήταν σαν να μην υπήρχαν. Αλλά γιατί; Προς στιγμήν φοβήθηκα ότι ο Μάρκος θα καταλάβαινε την επίσκεψη του Ντάρκο, αλλά αποδείχτηκε, για μία ακόμη φορά, πως μόνον εγώ μπορούσα να πιάσω τη μυρωδιά του. Τον φίλησα και εγώ και του ετοίμασα το τραπέζι για να φάει.
Αργά το ίδιο απόγευμα, δέχτηκα επιτέλους και εκείνο το πολυπόθητο τηλεφώνημα από το περιοδικό. Ήθελαν να κάνουν ένα αφιέρωμα στις καλύτερες περιοχές για πεζοπορία και μιας και ζούσα δίπλα σε μία από αυτές, από το να στείλουν κάποιον άλλον, είπαν να στείλουν εμένα. Θα τους ερχόταν πιο φτηνά. Το μόνο κακό ήταν ότι θα έπρεπε να κάνω τη διαδρομή προτού γράψω το άρθρο. Τουλάχιστον, είχα δεκαπέντε μέρες προθεσμία.
Αργότερα, πέσαμε να κοιμηθούμε αλλά δεν μου κόλλαγε ύπνος. Από την μία σκεπτόμουν το άρθρο και τη πεζοπορία και από την άλλη το ότι έβαζα σε κίνδυνο την οικογένεια μου με όλα αυτά που συνέβαιναν τελευταία. Αν πάθαιναν έστω και το παραμικρό εξαιτίας μου, θα πέθαινα. Κάτι έπρεπε να γίνει και μάλιστα γρήγορα. Ή θα ξεφορτωνόμουν τον Ντάρκο, ή θα εξαφανιζόμουν τελείως από τη ζωή τους. Το πρώτο ήταν μάλλον απίθανο. Δεν υπήρχε περίπτωση να με άφηνε ο Ντάρκο στην ησυχία μου και ήταν πολύ δυνατός για να τον πολεμήσω… άσε που δεν ήξερα και πως. Όσο για το δεύτερο… δεν ήθελα ούτε να το σκέπτομαι. Ίσως τελικά αυτή η πεζοπορία να είχε έρθει τη κατάλληλη στιγμή. Δύο μέρες πάνω στο βουνό μόνη μου, ίσως με βοηθούσαν να σκεφτώ πιο καθαρά.
Το ξημέρωμα με βρήκε να μελετάω χάρτες μονοπατιών και σύμβολα για πεζοπόρους. Άφησα το παιδί στη γιαγιά του και μέχρι να πέσει η νύχτα είχα κανονίσει και τις τελευταίες λεπτομέρειες. Του Μάρκου δεν του άρεσε το ότι θα πήγαινα μόνη μου, άλλα δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Βοήθησε φυσικά και το γεγονός πως δεν ήταν η πρώτη φορά που θα έκανα πεζοπορία και μάλιστα τη συγκεκριμένη διαδρομή.
Ξεκίνησα με το πρώτο φως της μέρας για να κερδίσω χρόνο. Το μονοπάτι που είχα διαλέξει, ξεκινούσε από το καταφύγιο και κατέληγε στο ποτάμι, όπου σκόπευα και να κατασκηνώσω. Τα κουνούπια, φυσικά, θα ήταν λίγο πρόβλημα, αλλά δεν υπήρχε πιθανότητα να χάσω την ευκαιρία να περάσω τη νύχτα μου δίπλα στο ποτάμι, ακούγοντας το γάργαρο νερό να κυλάει. Την επόμενη μέρα θα ακολουθούσα ένα γειτονικό μονοπάτι, που θα με γυρνούσε πίσω στο καταφύγιο.
Έφτασα στο ποτάμι πιο νωρίς από ότι είχα υπολογίσει, γεγονός που μου έδινε περισσότερο χρόνο για να καθίσω και να ηρεμίσω. Μόλις τελείωσα τις ετοιμασίες για το βράδυ, έβγαλα τα παπούτσια μου και κάθισα σε έναν βράχο στην όχθη του ποταμού, προσπαθώντας να χαλαρώσω. Αλλά δεν μπορούσα. Ένιωθα σαν κάποιος (ή μάλλον κάτι) να με παρακολουθεί. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό ο Ντάρκο. Σηκώθηκα όρθια προσπαθώντας να μυρίσω τον αέρα. Ξαφνικά, συνειδητοποίησα ότι είχα αρχίσει να φέρομαι σαν ζώο. Τι στο διάολο έκανα; Μόνα τα ζώα θα αντιδρούσαν σε ένα παρόμοιο ένστικτο με αυτόν τον τρόπο. Θέλω να πω ok… ποτέ δεν είχα φυσιολογικές αντιδράσεις, αλλά όχι και έτσι.
Από πίσω μου ακούστηκε να σπάει ένα κλαρί. Γύρισα απότομα και ξαναπροσπάθησα να μυρίσω τον αέρα, απορώντας για μια ακόμη φορά με την αντίδραση μου. Μα τι στα κομμάτια περίμενα να καταφέρω με αυτό;
Άλλο ένα κλαρί ακούστηκε να σπάει λίγο πιο κει και ύστερα άλλο ένα και αμέσως μετά ένας θάμνος κουνήθηκε και τέλος… σιωπή. Δεν ακουγόταν τίποτε άλλο, εκτός από το νερό. Ήμουνα σίγουρη, όμως, πως ό, τι και αν ήταν εκεί πριν, δεν είχε φύγει ακόμη. Ίσως τελικά έπρεπε να αφήσω το ένστικτο να αναλάβει.
Έκλεισα τα μάτια μου και μύρισα για μία ακόμη φορά τον αέρα. Έχοντας το μυαλό μου πιο συγκεντρωμένο, κατάφερα να ξεχωρίσω μία μυρωδιά που όλα μέσα μου έλεγαν πως προερχόταν από το πλάσμα που με παρακολουθούσε και δεν άνηκε στον Ντάρκο. Και όχι μόνον αυτό, αλλά ήμουν και σίγουρη πως δεν επρόκειτο για ζώο, αλλά ούτε για άνθρωπο.
Ξανάβαλα τα παπούτσια μου και συνέχισα να μυρίζω τον αέρα ώσπου εντόπισα την πηγή της μυρωδιάς. Ερχόταν πίσω από μια συστάδα δέντρων στα δεξιά μου. Πριν προλάβω, όμως, να κάνω ένα βήμα, κάτι με τράβηξε απότομα από το μπράτσο, ρίχνοντάς με κάτω. Σήκωσα το βλέμμα μου και είδα το Ντάρκο να στέκετε από πάνω μου, κρατώντας ένα μαχαίρι.
«Είσαι τρελή κοπέλα μου;!» γρύλισε μέσα από τα δόντια του. «Θες να αυτοκτονήσεις;!»
«Με δουλεύεις;!» τον ειρωνεύτηκα. Εκείνος με κοίταξε έτοιμος να εκραγεί.
«Το ότι δεν είσαι άνθρωπος δεν σημαίνει ότι μπορείς να κάνεις ότι σου κατέβει στο κεφάλι, Βικτώρια!»
«Εεε;!» Τι στο διάολο είπε τώρα;! Δεν είμαι τι;! Άνθρωπος;! Έμεινα να τον κοιτάζω αποσβολωμένη.
«Μάζεψε τα πράγματά σου να φύγουμε.» είπε κοιτάζοντας τη συστάδα των δέντρων.
Ακούστηκε κι άλλο κλαρί να σπάει, πιο κοντά αυτή τη φορά. Βούτηξα το μαχαίρι από το χέρι του και πήγα προς το μέρος του ήχου. Όταν αφήνεις το ένστικτο να αναλάβει, δεν σου δίνει εύκολα πίσω τον έλεγχο και τώρα μου έλεγε να ακολουθήσω το πλάσμα. Εκείνος με σταμάτησε κρατώντας με από το χέρι.
«Δεν είσαι έτοιμη ακόμη.» είπε φανερά αγχωμένος. Γύρισα απότομα και τον κοίταξα νευριασμένη. Τράβηξα το χέρι μου και συνέχισα να περπατώ πολύ προσεχτικά, έτοιμη για επίθεση. Ακριβώς όπως θα συμπεριφερόταν και ένα ζώο στη θέση μου.
Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου πλέον. Ήταν σαν να ήμουν κάποια άλλη, εντελώς διαφορετική. Κι όμως, για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθανόμουν πραγματική. Αισθανόμουν πως όλα ήταν φυσιολογικά και πως είχα βρει επιτέλους το λόγο της ύπαρξής μου. Η αδρεναλίνη κυλούσε σε κάθε χιλιοστό του κορμιού μου και για πρώτη φορά ένιωθα πραγματικά ζωντανή.
Ξαφνικά, ακούστηκε ποδοβολητό. Ήταν το πλάσμα που έτρεχε μακριά μου. Το πήρα στο κατόπι χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν μπορούσα να ακούσω τον Ντάρκο, αλλά ήμουν σίγουρη πως με ακολουθούσε καταπόδας. Το πλάσμα άλλαξε απότομα πορεία και κατευθύνθηκε προς το μέρος μου. Με την άκρη του ματιού μου, έπιασα μια περίεργη φιγούρα έτοιμη να μου χιμήξει. Πρόλαβα να σκύψω τη τελευταία στιγμή, αφήνοντας το πλάσμα να περάσει από πάνω μου και ξυστά από τον Ντάρκο, που βρισκόταν ακριβώς από πίσω μου. Εξαφανίστηκε στη πυκνή βλάστηση, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Ο Ντάρκο γύρισε και με κοίταξε γεμάτος απορία. Αίμα έτρεχε από το αριστερό του μπράτσο. Είχε πει πως δεν ήμουν ακόμη έτοιμη, αλλά εκείνον είχε πληγώσει το πλάσμα και όχι εμένα.
«Σε χτύπησε.» τον ενημέρωσα. Εκείνος σκούπισε με το χέρι του το αίμα από τη πληγή, που είχε ήδη αρχίσει να γιατρεύετε από μόνη της. «Θα μου είχε επιτεθεί ό,τι κι αν έκανα, έτσι δεν είναι Ντάρκο;»
«Γι’ αυτό στάλθηκε.»
«Από ποιόν; Και γιατί εμένα;»
«Δεν ξέρω.» είπε σχεδόν θλιμμένα και συνέχισε «Αλλά θα μάθω!»
«Με δυο λόγια ο Μάρκος και το παιδί κινδυνεύουν!» συνειδητοποίησα απότομα.
«Όχι όσο είμαι εγώ εδώ!» είπε αποφασιστικά, κάνοντάς με να σαστίσω. Ειλικρινά, ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενα να ακούσω από το στόμα του.
Μέσα σε όλη αυτή την έκρηξη αδρεναλίνης είχα ξεχάσει κάτι πολύ σημαντικό: να προσέξω που πήγαινα. Δεν είχα ιδέα που βρισκόμασταν και η νύχτα είχε αρχίσει να πέφτει. Κοίταξα το Ντάρκο, αλλά εκείνος δεν αντέδρασε καθόλου. Εντάξει λοιπόν. Αφού έτσι το ήθελε. Θα έβρισκα μόνη μου το δρόμο. Αλλά πώς;
Ένα απαλό αεράκι έριξε τα μαλλιά μου μπροστά στα μάτια μου. Και τότε μου ήρθε. Δεν χρειαζόταν να ξέρω που βρισκόμασταν εμείς, αρκεί να ήξερα που βρισκόταν το ποτάμι. Και αυτή η αύρα μου είχε δείξει ακριβώς το που ήταν. Έδειξα στο Ντάρκο το δρόμο και του είπα να με ακολουθήσει.
Το μόνο συναίσθημα που θα μπορούσε άνετα να αντικαταστήσει το ένστικτο, ήταν η περιέργεια. Και η δικιά μου κόντευε να βαρέσει κόκκινο. Ήθελα να γυρίσω πίσω, να μαζέψω τα πράγματά μου και να εξαφανιστώ από κει, αλλά δεν μπορούσα. Κάτι με τράβαγε προς την αντίθετη κατεύθυνση, όπως το μέλι τραβάει τις μέλισσες. Έπρεπε να μάθω τι ήταν αυτό το πλάσμα που με κυνηγούσε.
Ο Ντάρκο με σκούντηξε ελαφρά στον ώμο, κάνοντάς μου νόημα να προχωρήσω. Κάποια στιγμή θα έπρεπε να μάθω να ελέγχω την περιέργειά μου… αλλά όχι τώρα. Έκανα μεταβολή και άρχισα να τρέχω. Μετά από μερικές στιγμές, σταμάτησα απότομα μπροστά σε μια τεράστια ελιά. Ήταν η μοναδική στην περιοχή.
Το φως της μέρα είχε χαθεί τελείως. Η σελήνη είχε πάρει τη θέση της στον ουρανό, προσπαθώντας να διαπεράσει με το ψυχρό της φως το φύλλωμα των δέντρων. Τα κλαδιά της ελιάς απλώνονταν από πάνω μας σαν τεράστια ομπρέλα, αλλά το φεγγάρι ήταν σχεδόν γεμάτο, φωτίζοντας αρκετά το γέρικο κορμό της, που ήταν στριφτός και γεμάτος ρόζους. Έμοιαζε σαν κάποιος να είχε πάρει δύο διαφορετικούς κορμούς και να τους είχε ενώσει, στρίβοντας το πάνω και το κάτω μέρος σε αντίθετες κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Πόσο ζούσε μια ελιά;! Τριακόσια;! Εξακόσια χρόνια;! Η συγκεκριμένη έμοιαζε ακόμη μεγαλύτερη.
«Είσαι εντελώς τρελή!» διαπίστωσε ο Ντάρκο, που μόλις με είχε φτάσει. Γύρισα να του απαντήσω, αλλά πριν προλάβω να βγάλω κουβέντα, είδα δύο κίτρινα μάτια που γυάλιζαν στο σκοτάδι, να έρχονται προς τα πάνω του. Ήταν το πλάσμα που είχε έρθει για τη ρεβάνς. Με μια αστραπιαία κίνηση και με δύναμη που ούτε καν γνώριζα πως είχα, βούτηξα τον Ντάρκο και τον τράβηξα μακριά από την πορεία του. Πριν προλάβω, όμως, να απομακρυνθώ κι εγώ, πρόλαβε το πλάσμα και με έριξε κάτω, και τώρα στεκόταν από πάνω μου και με κοίταζε γεμάτο κακία.
Τελικά είχα δίκιο. Δεν ήταν ούτε άνθρωπος, ούτε ζώο. Έμοιαζε περισσότερο με δεινόσαυρο. Τα μάτια του ήταν σαν αυτά της γάτας και το δέρμα του ήταν λαδί και τραχύ σαν των ερπετών. Πάνω από κάθε του μάτι εξείχαν δύο σχετικά μικρά, οστέινα κέρατα. Τα χέρια του ήταν πιο μακριά από το κανονικά και τα δάχτυλά του είχαν μακριά και μυτερά νύχια σαν λεπίδες. Φορούσε ελάχιστα ρούχα και δεν έδειχνε να είχε κάποιο όπλο μαζί του. Όχι πως το χρειαζόταν, δηλαδή, με τέτοια νύχια.
Έκανα μία απέλπιδα προσπάθεια να φτάσω το μαχαίρι, που μου είχε πέσει λίγο πιο κει, πριν μου επιτεθεί το πλάσμα. Τη τελευταία στιγμή, όμως, του χίμηξε ο Ντάρκο, γλιτώνοντάς με. Κύλισαν, παλεύοντας, στο έδαφος. Το πλάσμα τον χτύπαγε με όλη του τη δύναμη, χρησιμοποιώντας τα νύχια του σαν μαχαίρια, αλλά και εκείνος δεν πήγαινε πίσω. Πάλευε σαν λυσσασμένο σκυλί.
Μια πνιχτή κραυγή πόνου βγήκε από το στόμα του Ντάρκο, καθώς το πλάσμα έμπηξε τα νύχια του στα πλευρά του. Εκείνος συνέχισε να το χτυπάει με όλη του τη δύναμη, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ήταν τόσο απασχολημένο με την επίθεσή του, που με είχε ξεχάσει τελείως. Χωρίς να χάσω κι άλλο χρόνο, άρπαξα το μαχαίρι και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα είχα βρεθεί ακριβώς από πίσω του. Με το αριστερό μου χέρι έπιασα ένα από τα κέρατά του και το τράβηξα προς το μέρος μου με όλη μου τη δύναμη και με το άλλο έβαλα το μαχαίρι στο λαιμό του.
Το πλάσμα σταμάτησε να παλεύει. Τα νύχια του ήταν ακόμη μπηγμένα στα πλευρά του αντιπάλου του. Πίεσα τη μύτη του μαχαιριού, κάνοντας μια μικρή τρύπα στο δέρμα του, υποχρεώνοντάς το να τραβήξει επιτέλους τα χέρια του από το Ντάρκο.
«Και τώρα τι!» με ρώτησε το τέρας με βραχνή φωνή.
«Βικτώρια, δώσε μου το μαχαίρι!» είπε επιτακτικά ο Ντάρκο απλώνοντας το χέρι του. Το δέρμα του τέρατος, ήταν τραχύ αλλά οι φλέβες του φαίνονταν ολοκάθαρα. Άκουγα τη καρδιά του να χτυπάει και τις έβλεπα να πάλλονται με τον ίδιο γρήγορο ρυθμό. Μια σταγόνα αίμα έτρεχε από τη πληγή που του είχα κάνει και ήμουν τόσο κοντά, που μπορούσα σχεδόν να τη γευτώ. Όλες μου οι αισθήσεις ήταν επικεντρωμένες εκεί. Έβλεπα το Ντάρκο να μου μιλάει, αλλά δεν μπορούσα πλέων να ακούσω τι μου έλεγε. Άκουγα μόνο τους χτύπους της καρδιά του τέρατος και ένιωθα την αδρεναλίνη να ανεβαίνει. Σήκωσα το βλέμμα μου και ξανακοίταξα τα σκοτεινά μάτια του Ντάρκο. Έγλυψα τα χείλη μου και έσφιξα το μαχαίρι στο χέρι μου.
«Και τώρα πεθαίνεις…» είπα με ένα σαρδόνιο χαμόγελο και πιέζοντας το μαχαίρι δυνατά στο δέρμα του, το έσυρα αργά, κόβοντας του το λαιμό σαν ώριμο φρούτο. Ένα κόκκινο ποτάμι αίματος έτρεξε από τη πληγή, λερώνοντας τη λάμα. Απελευθέρωσα το κέρατό του και εκείνος έπεσε στα πόδια μου. Όλα έμοιαζαν να γίνονται σε αργή κίνηση. Η ασημένια λεπίδα στο χέρι μου γυάλιζε κάτω από το χλομό φως του φεγγαριού και το αίμα πάνω της μύριζε τόσο πολύ, που ήθελα να το γλύψω. Ο Ντάρκο με βούτηξε από τα μαλλιά και άρπαξε το χέρι μου πριν προλάβω να το κάνω.
«Δώσ' το μου τώρα!» γρύλισε. Η πλάτη μου ακούμπησε πάνω στο γυμνό του στήθος. Χαλάρωσα το χέρι μου και άφησα το μαχαίρι να πέσει. Ένιωσα τη καυτή του ανάσα στο λαιμό μου και χωρίς να το καταλάβω, έγειρα το κεφάλι μου στο πλάι και προς τα πίσω, ακουμπώντας τον ώμο του. Εκείνος σάστισε, αλλά μόνο για λίγο. Πέρασε το ένα του χέρι στη μέση μου και με το άλλο έγειρε απαλά το κεφάλι μου λίγο ακόμη στο πλάι. Πλησίασε κι άλλο το λαιμό μου. Τα παγωμένα χείλη του ακούμπησαν το δέρμα μου, κάνοντάς με να ανατριχιάσω. Έκλεισα τα μάτια και αφέθηκα στην αγκαλιά του. Ένιωθα τη καρδιά του να χτυπάει το ίδιο δυνατά με τη δική μου. Με έσφιξε στα χέρια του, δίνοντάς μου ένα φιλί γεμάτο πάθος. Και μετά… σταμάτησε απότομα, διώχνοντας με μακριά του.
«Όχι έτσι!» είπε και έφυγε προς το ποτάμι. Τον κοίταξα γεμάτη απορία και έτρεξα να τον προλάβω. Σε όλη τη διαδρομή δεν είπε κουβέντα. Ήλπιζα, όμως, ότι θα μιλάγαμε όταν θα καθόμασταν στο ποτάμι. Είχα τόσα να τον ρωτήσω, που δεν ήξερα από πού να αρχίσω. Λίγο πριν φτάσουμε, όμως, εκείνος εξαφανίστηκε τόσο ξαφνικά όσο είχε εμφανιστεί, αφήνοντάς με ολομόναχη.
Το πρώτο πράγμα που έκανα με το που γύρισα στο ποτάμι, ήταν να φάω. Όλη αυτή η δράση μου είχε ανοίξει την όρεξη. Ξάπλωσα στον υπνόσακο και κοίταξα τον έναστρο ουρανό. Τι είχα κάνει; Μόλις είχα σκοτώσει κάποιον και το είχα, μάλιστα, απολαύσει πολύ. Γιατί δεν είχα σιχαθεί ακόμη τον εαυτό μου; Γιατί μου φαινόντουσαν όλα τόσο φυσιολογικά; Δεν μπορούσα, όμως, να τον αφήσω ζήσει. Έπρεπε να προστατέψω την οικογένειά μου όποιο και αν ήταν το κόστος. Αλλά πώς θα ξανακοιτούσα το γιο μου μετά από ότι έκανα; Και τι είχε πει ο Ντάρκο; Ότι δεν ήμουν άνθρωπος; Και τότε τι ήμουν;
Αυτές και πολλές ακόμη ερωτήσεις βασάνιζαν το μυαλό μου μέχρι που με βρήκε το πρωί. Μάζεψα τα πράγματά μου και πήρα το δρόμο του γυρισμού, κάνοντας όσο πιο αργά μπορούσα. Δεν ήθελα να φύγω, αλλά δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Όταν γύρισα σπίτι, ευτυχώς, δεν βρήκα κανένα. Ο Μάρκος έλειπε και το παιδί ήταν ακόμη στη γιαγιά του. Ήθελα να μείνω κι άλλο μόνη μου. Το μυαλό μου ήταν ακόμη θολωμένο από τα πρόσφατα γεγονότα. Αυτό που έπρεπε, όμως, να κάνω, προτού βάλω σε μια τάξη το κεφάλι μου, ήταν να γράψω το άρθρο όσο ακόμη μπορούσα. Τακτοποίησα τα πράγματά μου, έκατσα στο γραφείο και άνοιξα τον υπολογιστή.

διαβάστε το πρώτο. το δεύτερο και το τέταρτο μέρος της σειράς Ονειρικός Επισκέπτης.

* σημείωση 1: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του boolahz

________________________________

Fantasy Links Μαιου

2011-05-22T03:43:00.000-07:00

από Κώστα Βουλαζέρη

Fantasy Links Μαΐου

Πληροφορίες για Barsoom (a.k.a. Mars) του Edgar Rice Burroughs.

Κάτι αδύνατον να περιγραφεί.

28 ταινίες φαντασίας για το καλοκαίρι.

Φανταστικές ιστορίες με φιλελεύθερο χαρακτήρα.

Blog αφιερωμένο σε retro RPG με αρκετά ευρεία θεματολογία.

Πόστερ εμπνευσμένα από κλασικά μυθιστορήματα.

Το παλιό περιοδικό New Worlds του Michael Moorcock επιστρέφει.

25 εγκαταλειμμένα σοβιετικά μνημεία που μοιάζουν να έχουν έρθει από το μέλλον.

Ο Cory Doctorow μιλά για τη σημασία της ιδιωτικότητας στο Διαδίκτυο.

Ανακαλύφθηκε μια καινούργια φυσική δύναμη;

WeirdYear: ένα ηλεκτρονικό περιοδικό με weird flash fiction.

Γιατί τόσοι συγγραφείς που παλιά έγραφαν cyberpunk γράφουν τώρα dark fantasy;

Τα 16 (όχι εκ προθέσεως) πιο τρομακτικά αγάλματα στον κόσμο.

Οι 10 καλύτερες ταινίες με εξωγήινους.

10 πράγματα που δεν ξέρατε για το ΙΚΕΑ.

Η μεγάλη απάτη με το φεγγάρι.

Lord Dunsany, "The Fortress Unvanquishable, Save For Sacnoth" -- η πρώτη ιστορία μαγείας και ξίφους.

Φανταστική λογοτεχνία και στρατιωτική ιστορία.

Η σειρά Dragonriders της McCaffery έρχεται στη μεγάλη οθόνη!

Dragon Cave. Υιοθέτησε κι εσύ έναν δράκο!

Συνέντευξη με τον Ψυχογιό για το ηλεκτρονικό βιβλίο.

Τριπλή συνέντευξη με τους συγγραφείς Adrian Tchaikovsky, Pierre Pevel, και Joel Shepherd.

Γνωρίστε τον μέχρι στιγμής άγνωστο Ρώσο συγγραφέα Sigizmund Krzhizhanovsky, που η γραφή του θυμίζει Κάφκα, Μπόρχες, σουρεαλισμό, φανταστικό.

Ο δράκος στη φανταστική λογοτεχνία, και οι κατηγορίες του.

Παίξε Spy και This is A Work of Fiction.

SHARD -- παιχνίδι ρόλων με πολύ όμορφη εικονογράφηση.

Παράξενα έπιπλα.

Φανταστική λογοτεχνία και το κλασικό παρελθόν -- σειρά άρθρων με 10 μέρη.

Μια λίστα με κόμιξ επικής φαντασίας.
.
Οδηγός για αρχάριους στη λογοτεχνία steampunk.

Συνέντευξη με τον G.R.R. Martin.

Οι Φυλές της Τέχνης: ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο.

Η δομή των βιβλίων που επιλέγεις τη δική σου περιπέτεια.

Άρθρο για τα βιβλία που διαλέγεις τη δική σου περιπέτεια.

Blog αφιερωμένο στα χειρότερα εξώφυλλα επιστημονικής φαντασίας.

Πρωταπριλιάτικο αστείο με τεχνητή νοημοσύνη.

Τα 10 πιο παράξενα οικοσυστήματα στη Γη.

10 ανατριχιαστικά αλλά όμορφα σύγχρονα ερείπια.

Χάρτες από βιβλία μυστηρίου.

Γνωρίστε τη Βασίλισσα των Σπαθιών: C.L. Moore.

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του SolutionNyne. ________________________________

Ινκαρσερον

2011-05-19T11:10:00.000-07:00

από Ράνια Ιωάννου (melian)

ΙΝΚΑΡΣΕΡΟΝ

CATHERINE FISHER

Φανταστείτε μια φυλακή τόσο μεγάλη, που περιέχει κελιά και διαδρόμους, δάση, πόλεις και θάλασσες. Φανταστείτε έναν κρατούμενο δίχως μνήμη, σίγουρο ότι έχει έρθει από Έξω, αν και η Φυλακή έχει σφραγιστεί εδώ και αιώνες και μόνο ένας άνδρας έχει καταφέρει ποτέ να δραπετεύσει.

Φανταστείτε μια κοπέλα σε μια τεράστια έπαυλη, σε μια κοινωνία όπου ο Χρόνος έχει απαγορευθεί, παγιδευμένη σε ένα 17ο αιώνα που ελέγχεται από υπολογιστές, καταδικασμένη σε έναν προσυμφωνημένο γάμο, μπλεγμένη σε μια συνωμοσία φόνου που συγχρόνως φοβάται αλλά και επιθυμεί.

Ο ένας βρίσκεται μέσα και ο άλλος έξω.

Είναι και οι δύο φυλακισμένοι.

Φανταστείτε το ΙΝΚΑΡΣΕΡΟΝ

Η Πλοκή

Το Ινκάρσερον είναι μια φυλακή που δεν μοιάζει με καμία άλλη: Οι κρατούμενοί της δεν ζουν μόνο σε κελιά, αλλά και σε μεταλλικά δάση, σε κατεστραμμένες πόλεις και σε αχανείς εκτάσεις άγριας φύσης. Η Φυλακή έχει σφραγιστεί εδώ και αιώνες και μόνο ένας άνδρας σύμφωνα με το θρύλο κατάφερε ποτέ να αποδράσει.

Ο Φιν, ένας δεκαεπτάχρονος φυλακισμένος, δεν μπορεί να θυμηθεί την παιδική του ηλικία αλλά πιστεύει πως έχει έρθει από Έξω από το Ινκάρσερον. Έχει σκοπό να δραπετεύσει, αν και οι περισσότεροι κρατούμενοι δεν πιστεύουν ότι υπάρχει καν Έξω. Και τότε ο Φιν βρίσκει ένα κρυστάλλινο κλειδί και μέσα από αυτό ένα κορίτσι που λέγεται Κλόντια.

Όμως ο Φιν και η Κλόντια δεν συνειδητοποιούν πως το Ινκάρσερον δεν είναι απλά αυτό που φαίνεται. Η απόδραση θα απαιτήσει το μέγιστο θάρρος και θα κοστίσει πολύ περισσότερο από όσο πιστεύουν.

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΙΝΚΑΡΣΕΡΟΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟ.

Η Γνώμη

Πρόκειται για ένα από εκείνα τα βιβλία που μόλις ξεκινήσεις να τα διαβάζεις, δεν μπορείς να τα αφήσεις από τα χέρια σου μέχρι να φτάσεις στην τελευταία σελίδα. Η συγγραφέας μας ξεναγεί σε δύο πολύ διαφορετικούς φανταστικούς κόσμους, οι οποίοι όσο κι αν διαφέρουν μεταξύ τους φαίνεται να αποτελούν πλευρές του ίδιου νομίσματος.

Στο επίκεντρο της πλοκής βρίσκεται η Φυλακή. Εγκλωβισμένος μέσα σε αυτήν βρίσκεται ο νεαρός πρωταγωνιστής, ο δεκαεπτάχρονος Φιν, ο οποίος καταβάλει απεγνωσμένες προσπάθειες να δραπετεύσει. Η Φυλακή, όμως, δεν μοιάζει με τις φυλακές τις οποίες γνωρίζουμε. Αποτελεί μια τελείως διαφορετική οντότητα, η οποία δημιουργήθηκε σε μια εποχή προηγμένης τεχνολογίας.

Παράλληλα, παρακολουθούμε τη ζωή της Κλόντια, της κόρης του Φύλακα του Ινκάρσερον, η οποία αν και ζει έξω από τη Φυλακή, βιώνει την ίδια καταπίεση και προσπαθεί και εκείνη να δραπετεύσει από τα δεσμά που ο ίδιος ο πατέρας της έχει θέσει γύρω της αλλά και από την καταπίεση που δέχεται από τη 'ψεύτικη' κοινωνία που την περιβάλλει. Η αριστοτεχνική γραφή της Catherine Fisher μας μεταφέρει εναλλάξ στους κόσμους των δύο εφήβων περιγράφοντάς μας τις προσπάθειές τους για να αντισταθούν και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο.

Στην πορεία, έρχονται αντιμέτωποι με πολλά εμπόδια τα οποία πρέπει να υπερπηδήσουν για να καταφέρουν να επιβιώσουν. Και όπως επιβάλλεται σε κάθε καλό βιβλίο φαντασίας, δεν λείπουν και οι ανατροπές, οι οποίες αναμένεται να σας αφήσουν άφωνους! Αν, λοιπόν, ψάχνατε το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσετε το Ινκάρσερον είναι μια πολύ καλή πρόταση.

Η Συγγραφέας

Η CATHERINE FISHER είναι διεθνώς αναγνωρισμένη συγγραφέας και ποιήτρια, και έχει γράψει πολλά βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας, συμπεριλαμβανομένης της σειράς The Oracle Prophecy.

“Το Ινκάρσερον και η συνέχειά του είναι σίγουρα τα πιο πολύπλοκα βιβλία που έχω γράψει. Ήταν μια ξέφρενη διαδρομή πάνω σε τρενάκι λούνα-παρκ, γεμάτη ευχαρίστηση, επινόηση, απόγνωση και ανησυχία. Μερικές φορές νόμιζα πως δεν θα κατάφερνα ποτέ να το ολοκληρώσω. Άλλες φορές το βιβλίο έμοιαζε να γράφεται μόνο του, οι ήρωες να παίρνουν τα ηνία, να συμβαίνουν πράγματα που δεν είχα προβλέψει. Είχα μια πραγματικά ανάμεικτη συλλογή χαρακτήρων, τον αυστηρό επικίνδυνο Φύλακα, τη δυναμική Κλόντια, τον υπερόπτη, ματαιόδοξο Κίρο. Τον Φιν που δεν λέει ποτέ ακριβώς την αλήθεια. Και τον Τζάρεντ τον ήρεμο, έξυπνο δάσκαλο της Κλόντια. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές σχέσεις που προσπάθησα περισσότερο να υποδηλώσω παρά να υποδείξω. Επίσης υπάρχουν και μερικές ανατροπές που ταρακουνάνε τον αναγνώστη αφήνοντάς τον κατάπληκτο. Ή τουλάχιστον αυτό εύχομαι!”

Info

Τίτλος: Ινκάρσερον (Incarceron)
Συγγραφέας: Catherine Fisher
Μετάφραση: Φωτεινή Μοσχή
Εκδ. Οίκος: Πλατύπους Εκδοτική
Έτος Έκδοσης: 2010
Αρ. Σελίδων: 440

________________________________

Στη Σκοπια

2011-05-15T11:47:00.000-07:00

από Κυριάκο Χαλκόπουλο

Στη Σκοπιά

Μιλούσαμε για αξιοπερίεργα γεγονότα και εμπειρίες, όταν κάποιος γνωστός μου από το σχολείο, πλέον πτυχιούχος της νομικής, πήρε το λόγο.

«Φίλοι, άκουσα με ενδιαφέρον τις αφηγήσεις σας. Έγινε πολύ συζήτηση για παράξενα περιστατικά, όμως ως τώρα δεν νομίζω ότι άκουσα πουθενά τη λέξη ‘φόβος’. Η δική μου αφήγηση όμως αφορά ακριβώς αυτό το στοιχείο.

Ήταν πριν από τρία χρόνια, όταν ακόμα «εξέτια την ποινή μου», με άλλα λόγια υπηρετούσα τη χώρα μας στον στρατό. Το στρατόπεδο ήταν ψηλά, στα βόρια σύνορα, σε ένα μέρος όπου χιόνιζε ακόμα και σε πολύ χαμηλότερο υψόμετρο συχνότατα. Εκείνο το βράδυ ήμουν εντεταλμένος να φυλάξω σκοπιά, και φυσικά παρά τον εξαιρετικά βαρύ ρουχισμό μου ένοιωθα το κρύο να εισχωρεί με όλη του σχεδόν τη δύναμη, ιδίως στο κάθε απότομο φύσημα του ανέμου. Ωστόσο δεν πτοούμουν, είχα κατά νου πως σε λίγες μέρες θα έπαιρνα μια ευνοϊκότατη μετάθεση, και οπωσδήποτε πως αυτή ήταν η τελευταία φορά που φυλούσα στη σκοπιά σε αυτό το κρύο του θανάτου.

Επιπρόσθετα η ώρα είχε περάσει, σε λιγότερο από ένα τέταρτο θα έφτανε ο αντικαταστάτης μου, και, όπως ήταν φυσικό, ήδη ονειρευόμουν τη ζεστασιά κάτω από τις κουβέρτες στον κοιτώνα, που παρά τη φτωχική του θέρμανση θα έμοιαζε σίγουρα με καμίνι σε σύγκριση με την κατάσταση εκεί όπου ήμουν.

Και καθώς δεν είχα τίποτα άλλο να κάνω, παρατηρούσα σταθερά μπροστά μου, το χώρο από όπου θα ανέβαιναν σε ένα δρομάκι που δε φαινόταν καθόλου από το χιόνι, οι άλλοι στρατιώτες. Όταν, μάλιστα, είδα εκεί μια σκιά η χαρά μου έγινε αμέσως πολύ μεγάλη, παρόλο που είχε εμφανιστεί νωρίτερα απ ό,τι περίμενα.
Έτσι χαμογελούσα κοιτώντας, ώσπου όμως είδα ότι αυτό που ερχόταν προς το μέρος μου, πατώντας στα δυό του πόδια, ήταν όχι ένας άνθρωπος αλλά ένα μεγάλο μαύρο σκυλί!

Φυσικά το θέαμα με έκανε να τρομάξω. Τρόμαξα για δύο λόγους εξάλλου, ο ένας ήταν πως φοβήθηκα ότι βλέπω κάποια παραίσθηση, κάτι που ως τότε δε θυμόμουν να μου είχε ξανασυμβεί και που όμως αν όντως είχε τώρα γίνει σίγουρα δε θα προμήνυε κάτι καλό για το μέλλον μου. Ο δεύτερος ήταν πως συνέβαινε κάτι ακόμα πιο ανήκουστο.

Δεν πιστεύω σε μεταφυσικά πράγματα. Είμαι γερά δεμένος στη λογική, ωστόσο πρέπει να σας ομολογήσω πως όσο έβλεπα εκείνο το σκυλί να με πλησιάζει στα δυό του πόδια, αργά-αργά, με τα χέρια απλωμένα μπροστά και λυγισμένα στις άκρες τους, αισθανόμουν ότι ίσως να με είχε πάρει ο ύπνος στην σκοπιά, παρόλο που δε θυμόμουν καθόλου κάτι τέτοιο, ίσως μάλιστα να είχα ξαφνικά γκρεμιστεί, κτυπημένος από το κρύο, και τώρα να κινδύνευα αληθινά να παγώσω αν δε με έβρισκαν εγκαίρως!

Ωστόσο, παρόλο που σκέφτηκα να πυροβολήσω το σκυλί, εκτίμησα ότι αυτό θα ήταν ίσως ακόμα πιο παράλογο και από το θέαμα που παρουσίαζε. Θα ήταν ίσως σχεδόν το ίδιο λογικό με αυτό να πυροβολήσω αντί για εκείνο, το πόδι μου, αν όντως πίστευα ότι βρισκόμουν σε ένα όνειρο. Αλλά αν δεν ονειρευόμουν τότε φυσικά ένας πυροβολισμός θα σήμαινε συναγερμό στο στρατόπεδο, και αυτό ήθελα να το αποφύγω.

Στο κάτω-κάτω, σκέφτηκα, ήταν μονάχα ένα σκυλί, παρά το ανθρώπινο βάδισμα του. Οπότε συνέχισα να το παρατηρώ- όλες εκείνες οι ανάκατες σκέψεις που σας περιέγραψα έλαβαν χώρα μέσα σε μια στιγμή- και όταν τελικά σταμάτησε μπροστά μου, παραμένοντας όμως όρθιο, ένοιωσα αληθινή ηρεμία! Δε διήρκεσε όμως, διότι το σκυλί ακολούθως άρχισε να γυρίζει γύρω από τον εαυτό του, κάνοντας το θέαμα ακόμα πιο αφύσικο!

«Τι σημαίνει αυτό;» αναρωτιόμουν. Αν δεν ήταν όνειρο τότε μάλλον δε κινδύνευα, τουλάχιστον όχι σωματικά. Αλλά αν ήταν μια παραίσθηση τότε γιατί είχε εμφανιστεί; Και βάλθηκα να κοιτάζω το σκυλί, προσπαθώντας να διακρίνω αν έφερε κανένα παράξενο σημάδι, τραύμα, ή άλλου είδους σημείο πάνω του, κάτι που θα μπορούσε να το κατατάξει πιο εύλογα στην τάξη των φαντασιώσεων. Αλλά και όλες αυτές οι σκέψεις μου διακόπηκαν απότομα, όταν ξαφνικά το σκυλί άνοιξε το στόμα του.

Περίμενα, αληθινά, ότι τώρα θα μιλούσε! Γι αυτό και έκλεισα τα μάτια μου, διότι εκτιμούσα ότι δε θα μπορούσα να υποφέρω μια τέτοια εξέλιξη, αν και βέβαια μου είχα επισημάνει ότι αυτή μου η κίνηση καθόλου βέβαιο δεν ήταν ότι θα την αποσοβούσε.

Και όταν, τελικά, ακούστηκε η φωνή, δεν άντεξα άλλο και ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια μου. Είχα λοιπόν τρελαθεί. Έπρεπε να το αποδεχτώ. Η φωνή συνεχιζόταν, αλλά δε διέκρινα το νόημά της, δεν το είχα καν παρατηρήσει ούτε στην αρχή διότι το κατέπνιξα συνειδητά.

Τελικά όμως αναγκάστηκα να βγω από την κατάσταση της υποτονικής μου αντίδρασης, διότι κάτι με άγγιξε! Και άνοιξα τα μάτια μου έντρομος, έτοιμος αυτή τη φορά να τρέξω μακριά, ή στην ανάγκη να συντρίψω το κρανίο του σκυλιού με το τουφέκι μου. Αλλά όταν τα άνοιξα είδα μπροστά μου έναν άλλο στρατιώτη, εκείνον που είχε έρθει για να με αντικαταστήσει στη σκοπιά.

Και, έπειτα από μια σύντομη συζήτηση μαζί του, έγινε φανερό πως εκείνος μου μιλούσε όλη αυτή την ώρα. Μάλιστα αναφερόταν στο σκυλί, που ήταν λοιπόν πραγματικό, και τώρα μου ανέφερε ότι το είχε εκπαιδεύσει κάποιος άλλος στρατιώτης που πριν τη θητεία του δούλευε σε ένα μικρό τσίρκο.

Δε σας κρύβω όμως ότι εγώ, αφού ηρέμησα, και βρέθηκα πίσω στον κοιτώνα, σκέφτηκα κάτι άλλο. Πως όλο αυτό το θέαμα, παρά την τελείως φυσιολογική του εξήγηση, είχε ξυπνήσει μέσα μου άλλα ερωτήματα, ερωτήματα για τον εαυτό μου, ερωτήματα που ως τώρα ποτέ δε με εγκατέλειψαν και που δεν πρόκειται ούτε να με αφήσουν ποτέ»..

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία της loudicrouslouisa. ________________________________

Βαγια Ψευτακη

2011-04-30T09:33:00.000-07:00

από Μηνά Παπαγεωργίου (Beetlejuice)

Συνέντευξη με τη Βάγια Ψευτάκη

Το Υπερφυσικό συναντά το Φανταστικό

Η Φαντασία είναι χρώματα, δράση, όνειρα, ζωή. Η ανθρώπινη πρόοδος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη Φαντασία. Αρκετές επιστημονικές ανακαλύψεις ξεπήδησαν μέσα από το όραμα ξεχωριστών ανθρώπων που είχαν προηγουμένως αποτυπώσει τις σκέψεις τους στα διηγήματά τους. Οι λογοτέχνες του Φανταστικού συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να μας ταξιδεύουν σε άλλους κόσμους, στους κόσμους του αύριο. Στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει να δημιουργείται εδώ και μερικά χρόνια ένα τέτοιο ενθουσιώδες ρεύμα συγγραφέων και αναγνωστών. Ο Μηνάς Παπαγεωργίου συνάντησε τη Βάγια Ψευτάκη, μια νέα και αξιόλογη συγγραφέα του Φανταστικού από τη Θεσσαλονίκη.

Τι πιστεύετε ότι εξυπηρετεί η μελέτη της σύγχρονης λογοτεχνίας του Φανταστικού; Είναι μια ευκαιριακή διέξοδος από τα προβλήματα της καθημερινότητας ή ένας ικανός δάσκαλος που μέσα από την σκοπιά του εναλλακτικού, μας βοηθάει να βρούμε λύσεις στα προβλήματα;
Η λογοτεχνία γενικά εξυπηρετεί πολλούς σκοπούς. Προσωπικά ως αναγνώστρια, μέσα από τη λογοτεχνία εκφράζομαι, ταυτίζομαι, φαντάζομαι, ξεφεύγω, οδηγώ την σκέψη μου σε μονοπάτια που πιθανότατα δεν θα έφτανε χωρίς την καθοδήγηση μιας ιστορίας που έχει γράψει κάποιος «άλλος».
Η λογοτεχνία του Φανταστικού συγκεκριμένα, με βοηθάει πολύ να είμαι αισιόδοξη, ακόμα κι όταν ο κόσμος στον οποίο εκτυλίσσεται η πλοκή είναι δυστοπία. Έχω ακούσει πολλούς να μιλούν για τη λογοτεχνία του Φανταστικού με υποτιμητικό τρόπο επειδή ακριβώς βασίζεται σε κόσμους που πλάθει η φαντασία του συγγραφέα, επειδή θεωρούν πως είναι δύσκολο να υπάρξει ταύτιση του αναγνώστη και εν τέλει ουσιαστική κάθαρση. Έχω ακούσει να χρωματίζεται ως παιδιάστικη. Για μένα όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Η λογοτεχνία του Φανταστικού -η οποία παρεμπιπτόντως αποτελεί μια μεγάλη ομπρέλα- μπορεί να προσφέρει στον αναγνώστη την ευκαιρία να βγει εντελώς από τον συνήθη τρόπο σκέψης της κοινωνίας στην οποία ζει, να αφήσει πίσω τους περιορισμούς της, να παρακάμψει νοητικές και ψυχολογικές άμυνες που θα τον απέτρεπαν από το να σκεφτεί πώς θα μπορούσαν να είναι όλα, αν τα πράγματα ήταν αλλιώς.
Πολλές φορές η λογοτεχνία του Φανταστικού και η επιστημονική φαντασία ασχολείται πιο άμεσα με το «τι θα γινόταν αν». Κι αυτό είναι εξαιρετικά συναρπαστικό! Γιατί δίνεται στον καθένα η ευκαιρία να αφεθεί πέρα από τις νόρμες και άρα να φτάσει σε τέτοιο σημείο ταύτισης που να αγγίξει τον αγνό χρυσό φοίνικα που σιγοκαίει στο βάθος της ψυχής του.
Όσο για το κατά πόσο ένας αναγνώστης μπορεί δυσκολότερα να ταυτιστεί με έναν χαρακτήρα ή με έναν φανταστικό κόσμο, αυτό έγκειται στην επιδέξια πένα του συγγραφέα και στο κατά πόσο ο ίδιος ο έχει διεισδύσει στον κόσμο που έπλασε. Γιατί, ο φανταστικός αυτός κόσμος αλλά κι ο χαρακτήρας που πολλές φορές μπορεί να μην είναι καν άνθρωπος, δεν παύει να αποτελεί το αποτύπωμα κάποιας αρχετυπικής εικόνας που μίλησε στον εντελώς ανθρώπινο συγγραφέα και τον συγκίνησε τόσο ώστε να το βγάλει από μέσα του.
Οι φανταστικοί κόσμοι δεν είναι διόλου φανταστικοί. Υπάρχουν και ξεπηδούν από εδώ, από την εποχή της Κρίσης, από την ανεργία, από προβληματισμούς που προκύπτουν από την κοινωνία μας, από μένα κι από σένα.
Για να φτάσουν όμως μέχρι το χαρτί -και συνήθως θέλει αρκετό χρόνο για να συμβεί κάτι τέτοιο- σημαίνει πως εκφράζουν κάτι με το οποίο υπάρχει χώρος να ταυτιστεί κανείς!
Με λίγα λόγια, η λογοτεχνία του Φανταστικού έχει να προσφέρει όλα όσα προσφέρει η λογοτεχνία ανεξάρτητα από την ταμπέλα της.
Τώρα, αν μας βοηθάει να λύσουμε προβλήματα… Η λογοτεχνία δεν μπορεί να λύσει προβλήματα, μπορεί όμως να αποτελέσει λαβή για αναθεώρηση, για ανανέωση, για αλλαγή σκοπιάς.

Κατά πόσο αυτό συμβαίνει όμως, και στην Ελληνική πραγματικότητα; Κατά πόσο συνδράμει η ελληνική λογοτεχνία του Φανταστικού στην νοητική εκπαίδευση των αναγνωστών της;
Δεν βλέπω γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο για την Ελλάδα. Αυτό είναι κάτι που λειτουργεί πέρα από τις συνθήκες. Οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν προβλήματα και διλήμματα κάθε μέρα, παντού.
Το θέμα είναι πως η λογοτεχνία του Φανταστικού στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται ακόμα με εσωστρέφεια και δισταγμό, με αποτέλεσμα να μην εκδίδονται πολλοί τίτλοι.
Θεωρώ πως οι Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού, του τρόμου, και της επιστημονικής φαντασίας έχουν πολλά να δώσουν, αν τους δοθεί η ευκαιρία. Οι επιλογές των εκδοτικών παίζουν και θα παίξουν αρκετά μεγάλο ρόλο στο κατά πόσο θα αποκτήσει κι αυτός ο κλάδος της λογοτεχνίας το μερίδιό του.
Όμως για να γίνει αυτό, θα πρέπει ως κοινωνία να αρχίσουμε να απενοχοποιούμε και να εκτιμούμε την φαντασία, όχι ως κομμάτι της λογοτεχνίας, αλλά ως κομμάτι του εαυτού μας.
Στην Ελλάδα, ο συγγραφέας θεωρείται αυτόματα πως είναι ονειροπόλος, ιδεαλιστής, ένα μεγάλο παιδί. Χρειάζεται να υπερβούμε επιτέλους τις υποτιμητικές συνδέσεις με τις οποίες χρωματίζουμε την φαντασία γιατί μας στερούν από το να γευτούμε όλα όσα μπορεί να μας προσφέρει.

Μιλώντας για τους Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού, πιστεύεις πως ακολουθούν απλά τα ξένα πρότυπα συγγραφής, παράγοντας δηλαδή ιστορίες επιδερμικής φαντασίας που θυμίζουν χολιγουντιανά σενάρια ή υπάρχου και κινήσεις που να ξεχωρίζουν;
Καταρχήν, δεν υπάρχει παρθενογένεση. Όλοι μας καλώς ή κακώς, είτε συγγραφείς είτε όχι, ακολουθούμε κάποιο πρότυπο που είδαμε αλλού. Θα υπάρχουν κι εκείνοι που θα παράγουν ιστορίες που θυμίζουν Χόλυγουντ, και προσωπικά δεν το βρίσκω καθόλου κακό αυτό. Όλα εξυπηρετούν κάποιο σκοπό και εκφράζουν κάποια ανάγκη.
Ωστόσο, επειδή μιλάμε για μια πολύ μικρή αγορά, είναι άσχημο όταν βλέπω πως εκδίδονται μονάχα ενός τύπου βιβλία, που βαδίζουν στα πεπατημένα και σε όσα είναι ήδη γνωστά από τον κινηματογράφο, χωρίς να δίνεται η ευκαιρία και σε όλα τα υπόλοιπα.
Έχω την εντύπωση πως η αλυσίδα πάει ως εξής: ο εκδότης δεν τολμά να πρωτοτυπήσει, βγάζει μια ελληνική κόπια του Τόλκιν, του Dan Brown ή του Τwilight, το κοινό αγοράζει, απογοητεύεται γιατί είναι ξεπατίκωμα, δεν ξαναγοράζει, κι ο εκδότης συνεχίζει να μην εμπιστεύεται.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι υπόλοιπες εκδοτικές προσπάθειες να πνίγονται στο παιχνίδι των εντυπώσεων. Κι είναι κρίμα γιατί στον χώρο, μεταξύ άλλων, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλά να προσφέρουν στην ελληνική λογοτεχνία.
Ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι ο Μιχάλης Μανωλιός, που έχει ήδη εκδώσει δύο συλλογές διηγημάτων, και πήρε το πρώτο βραβείο με το διήγημά του Αίθρα στον φετινό 5ο Διεθνή Διαγωνισμό Aeon Award, μία διάκριση άνευ προηγουμένου για τα ελληνικά δεδομένα.
Δεν θα έπρεπε να περιμένουμε τις διακρίσεις για να ασχοληθούμε με τον χώρο του Φανταστικού, του τρόμου και της επιστημονικής φαντασίας, αλλά ίσως εν τέλει να χρειάζεται κάτι τέτοιο -κάτι απ’ έξω δυστυχώς- για να ανατρέψουμε την υπάρχουσα αντιμετώπιση.
Επίσης, πολύ αξιόλογες προσπάθειες γίνονται και μέσα από το διαδίκτυο. Το sff.gr και η Fantasy Gate του metafysiko.gr είναι δύο ιστότοποι που προωθούν με πολύ γόνιμο τρόπο τον χώρο, οργώνοντας και εμπλουτίζοντας το έδαφος ώστε και αυτή η λογοτεχνία να αρχίσει σιγά σιγά να ανθίζει στα μέρη μας.

Και κάπου εδώ ερχόμαστε στο δικό σου μυθιστόρημα. Δεν είναι πολύς καιρός που η Ενυδρία έχει κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας έχοντας λάβει πολλές θετικές κριτικές! Θα ήθελες να μας πεις δυο λόγια για το βιβλίο σου;
Η Ενυδρία θα μπορούσα να πω πως συντροφεύει την ζωή μου πολλά χρόνια τώρα. Αν και δεν είναι έργο βιογραφικό, σίγουρα είναι ιδιαίτερα προσωπικό καθώς γράφοντας το, γνώρισα, έζησα και άλλαξα πολλά. Όσον αφορά τώρα την υπόθεση...
Το βιβλίο ουσιαστικά χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο εκτυλίσσεται σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη της Ελλάδας όπου παρακολουθούμε την ζωή ενός ατόμου που φλερτάρει με αυτό που η κοινωνία χαρακτηρίζει «περιθώριο», προσπαθώντας να βρει ανακούφιση.
Ωστόσο, η μόνη ευκαιρία για να πετύχει, είναι να βουτήξει στην άλλη πλευρά. Αυτό αποτελεί το δεύτερο μέρος, τον σκοτεινό κόσμο της Ενυδρίας, όπου το άτομο περιπλανιέται ανάμεσα σε όλα όσα έκρυβε στην ψυχή του, στα απωθημένα και στα συναισθήματα που πλέον παίρνουν σάρκα και οστά ως παράδοξα πλάσματα-κάτοικοι σε έναν κόσμο όπου έχει χαθεί η ισορροπία.

Πολλοί έχουν ήδη χαρακτηρίσει την Ενυδρία ως αντιπροσωπευτικό δείγμα του new weird, όρος που αν δεν απατώμαι προέρχεται από το έργο του Βρετανού συγγραφέα China Mieville. Μπορείς να μας εξηγήσεις λίγο καλύτερα τι αφορά;
Η λέξη «αντιπροσωπευτικό» δεν αρμόζει στην Ενυδρία. Το new weird είναι ένα είδος πολύ πρόσφατο καθώς ξεπήδησε από την δεκαετία του 90 και δεν είναι ακόμα ακριβώς ξεκάθαρο το τι ορίζεται ως τέτοιο. Σε γενικές γραμμές αφορά κοσμοπλασίες που βασίζονται σε σύγχρονα ρεαλιστικά αστικά μοντέλα ως εφαλτήριο για την δημιουργία μυθοπλασίας που συνδυάζει στοιχεία τρόμου, επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας, πολλές φορές ταυτόχρονα.
Είναι αλήθεια πως η Ενυδρία έχει τέτοιες επιρροές, ίσως να αφήνει μια γεύση που σε κάποιους να θυμίζει το new weird, αλλά κατά τη γνώμη μου απέχει από το να χαρακτηριστεί έτσι.
Συνήθως, στα έργα που συνθέτουν αυτό το νέο είδος, το θέμα είναι η πόλη, ενώ στην Ενυδρία το θέμα είναι ο άνθρωπος και το «μέσα» του.
Προσωπικά πάντως, δεν σου κρύβω πως λατρεύω αυτό το είδος, και κυρίως τα έργα του Mieville, τα οποία ελπίζω κάποια στιγμή να έχω την ευκαιρία να μεταφράσω...

Τελευταία παρατηρείται μια παγκόσμια εμμονή με το υπερφυσικό, στον κινηματογράφο, στην λογοτεχνία, ακόμη και στο θέατρο. Γιατί οι συγγραφείς επιλέγουν τα παράξενα φαινόμενα για να εκφραστούν;
Το υπερφυσικό, πάντα συμβολίζει το άλλο, αυτό που υπάρχει πέρα από την πεζή καθημερινότητα, συμβολίζει την ελπίδα πως εκεί έξω -ή εκεί μέσα- υπάρχει κάτι που μας υπερβαίνει, που μας ενώνει, και συνάμα, που μας προσφέρει νόημα!
Ο άνθρωπος πάντα αποζητά στο υπερφυσικό την επιβεβαίωση ενός ανώτερου σχεδίου, λαχταρά να ελπίζει πως δεν τελειώνουν όλα στις δεξιότητες του φυσικού του σώματος.

Ποια πιστεύεις πως μπορεί να είναι η πορεία του ελληνικού fantasy στο μέλλον;
Είμαι αρκετά αισιόδοξη να πω την αλήθεια. Ολοένα και περισσότερες αξιόλογες προσπάθειες βγαίνουν στα ράφια. Ολοένα και περισσότερες πένες δοκιμάζουν το είδος τεντώνοντάς το στα άκρα μέσα από φρέσκες οπτικές μιας κουλτούρας που σε γενικές γραμμές δεν είχε την εμπειρία του fantasy.
Έχουν ήδη προκύψει προσπάθειες που ξεχωρίζουν για την αυθεντικότητά τους, και έπονται κι άλλες, κι ελπίζω πως σε λίγα χρόνια δεν θα χρειάζεται να τις ψάχνουμε με το τουφέκι στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Δεν λέω πως το ελληνικό φανταστικό και η επιστημονική φαντασία ξαφνικά θα σαρώνουν σε μια δεκαετία, αλλά τουλάχιστον ελπίζω να βρουν την θέση τους στο ελληνικό κοινό.

Who is who: Η Βάγια Ψευτάκη γεννήθηκε στην Καβάλα και σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε στα συλλογικά έργα των εκδόσεων Αρχέτυπο, Αναζητώντας τη Χαμένη Δύναμη (2007), Παράξενες Λατρείες (2007) και 7 Βιβλία Μαγείας (2007), ενώ για λογαριασμό των ίδιων εκδόσεων, έχει μεταφράσει τα βιβλία Wicca: Ο Απόλυτος Πρακτικός Οδηγός (2008) του S. Cunningham, Aradia: Το Ευαγγέλιο των Μαγισσών (2009) του C.G. Leland, και Αστρική Προβολή: Ο Πλήρης Οδηγός (2009) του D. Tyson, όπως επίσης το κλασικό μυθιστόρημα Το Υφαντό του Βαμπίρ (2010) της Suzy McKee Charnas (εκδ. Ars Nocturna). Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ars Nocturna το πρώτο της μυθιστόρημα, Ενυδρία. Για περισσότερες πληροφορίες για τη συγγραφέα και το έργο της μπορείτε να επισκεφτείτε το προσωπικό της ιστολόγιο: http://enydria.blogspot.com/

* σημείωση: η συνέντευξη της Βάγιας Ψευτάκη αποτελεί αναδημοσίευση από το τεύχος 26 του ενθέτου του Ελεύθερου Τύπου, Φαινόμενα.
________________________________

Ανταρα

2011-04-20T03:53:00.000-07:00

ANTAΡΑ

ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΜΕΞΗ

Η Μαριλένα Μεξή, μια νεαρή ελληνίδα εικονογράφος – συγγραφέας, εξέδωσε πριν από λίγο καιρό το πρώτο εικονογραφημένο της μυθιστόρημα φαντασίας με τίτλο Αντάρα. Πρόκειται για ένα ρομαντικό μυθιστόρημα που απευθύνεται σε νεαρούς εφήβους και όχι μόνο. Το βιβλίο είναι διαθέσιμο από το lulu.com σε έντυπη αλλά και ebook μορφή και κυκλοφορεί στην αγγλική γλώσσα. Σύντομα θα είναι διαθέσιμο και σε άλλα διαδικτυακά βιβλιοπωλεία.

ΣΥΝΟΨΗ
Η ιστορία διαδραματίζεται στη φανταστική νήσο Άστερ που αποτελεί το σπίτι των ανθρώπων και των πλασμάτων της θάλασσας (‘merfolk’). Η ηρεμία όμως στον τόπο αυτόν διαταράσσεται όταν κάνει την εμφάνισή του ένα καταστροφικό φαίνομενο, το οποίο μετά από την πρώτη εμφάνισή του επαναλαμβάνεται κάθε πέντε χρόνια. Πρόκειται για μια καταιγίδα με τεράστια κύματα τα οποία εμφανίστηκαν μυστηριωδώς σκοτώνοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Το μίσος και οι παρεξηγήσεις που προκάλεσε η καταστροφή χώρισαν τις δύο φυλές που ζουν στο νησί και τα φιλήσυχα πλάσματα της θάλασσας βρίσκονται πλέον σε έναν αέναο αγώνα να πείσουν για την αθωότητά τους και να αποκαταστήσουν την ειρήνη στο νησί. Όσον αφορά στην ανθρώπινη φυλή, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Οι άνθρωποι βρίσκονται υπό την κυριαρχία του σκληρού βασιλιά Ορέστη, μοναδικό μέλημα και εμμονή του οποίου είναι να εκδικηθεί τα «ψάρια», όπως υποτιμητικά αποκαλεί τα πλάσματα της θάλασσας, σκοτώνοντας το ένα μετά το άλλο. Μυστικά, έντονα συναισθήματα και παράξενα φαινόμενα θα αναστάτωσουν τις ζωές των κατοίκων του νησιού για πάντα.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ
Εκτός όμως από τη συγγραφική της ιδιότητα, η Μαριλένα Μεξή είναι και μια πολύ ιδιαίτερη εικονογράφος fantasy. Γεννημένη στην Αθήνα, ανακάλυψε από πολύ μικρή την κλίση της αλλά και την αγάπη της για τη ζωγραφική, η οποία και την οδήγησε στην απόφαση να επιδιώξει να ασχοληθεί με αυτήν επαγγελματικά. Σπούδασε Γραφιστικό Σχέδιο και Εικονογράφηση στη σχολή ΑΚΤΟ ενώ εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια εργάζεται ως εικονογράφος για εκδόσεις βιβλίων - περιοδικών και σε επιτραπέζια παιχνίδια και κάρτες φαντασίας. Στις δημοσιεύσεις της περιλαμβάνονται συμμετοχές σε πολλά και μεγάλα περιοδικά fantasy art ενώ στο μέλλον θα ήθελε να ασχοληθεί και με τις κινηματογραφικές ταινίες και τη σκηνοθεσία.

INFO
Περισσότερες πληροφορίες για την ίδια αλλά και το έργο της καθώς και πληροφορίες για το πως μπορείτε να προμηθευτείτε το μυθιστόρημα της Μαριλένας Μεξή, μπορείτε να αναζητήσετε στον δικτυακό της τόπο: http://www.marilenamexi.eu/.

________________________________